Przydomek: ----------
Termin w sezonie 2005: 5-12 czerwca
Organizator: Le Dauphine Libere SA
Les Isles Cordees
38913 Veurey
FRANCE
Telefon: (+33) 4.76.88.71.23
Fax: (+33) 4.76.88.72.28
E-mail: thierry.cazeneuve@ledl.com
Strona internetowa: http://www.ledauphine.com/criterium
Geografia i specyfika: Francja - południowo-wschodnia, w pewnym uproszczeniu to po prostu tydzień we francuskich Alpach. CdDL obok Tour de Suisse jest z pewnością najtrudniejszym z mniejszych wyścigów etapowych. Wyścig ten podobnie jak Paris-Nice trwa osiem dni w układzie od niedzieli do niedzieli. W tym roku uczestnicy przystąpią do niego bardziej wypoczęci gdyż po czternastu latach zaprzestano organizowania trudnej, sobotniej jednodniówki w Masywie Chautreusse tj. Classique des Alpes. Trasa Dauphine Libere w ostatnich latach liczy sobie około 1100-1200 kilometrów (tym razem ma to być 1070,5 km) podzielonych na z reguły górzysty prolog i siedem etapów, w tym dość długą czasówkę. Tegoroczny prolog CdDL (o długości aż 7,9 km) wyznaczono w Aix-les-Bains. Pierwszy i czasem również drugi etap bywają przeznaczane dla sprinterów. W tym roku tego rodzaju odcinki kończyć się będą w Villerurbane pod Lyonem i Chauffailles. Nawet trzeci etap czyli 46,5-kilometrowa czasówka z dala od Alp bo wokół miasta Roanne. Około półmetka wyścig już na dobre wkracza w Alpy, a w nich pokonuje liczne podjazdy, w te najsłynniejsze znane z wielu edycji Tour de France. Mający swe miejsce w kalendarzu na miesiąc przed "Wielką Pętlą" CdDL bywał w ostatnich latach dla wielu asów, w tym samego Lance'a Armstronga próbą generalną przed TdF - tym lepszą, iż niektóre z jego etapów częściowo pokrywały się z późniejszymi na Tourze. Tym razem jednak Tour wkroczy w Alpy od północy, zaś CdDL od południa więc oba wyścigi niewiele będą miały ze sobą wspólnego, lecz i tak na etapach z metą pod Mont Ventoux jak i do Grenoble, Morzine czy Sallanches spodziewać się można walki na najwyższym poziomie.
Historia (w tym kategoria w sezonie 2004): Dauphine Libere jest "rówieśnikiem" swego "sąsiada zza miedzy" czyli Tour de Romandie. Pierwszy raz w CdDL ścigano się bowiem między 12 a 16 czerwca 1947 roku na 5-etapowej trasie o długości 954 kilometrów. Wyścig ów skończył się zaledwie na dziewięć dni przed startem pierwszej, powojennej edycji TdF a wygrał go jeżdżący w barwach grupy Mercier Polak - Edouard Klabinski. Urodził się on w niemieckiej Westfalii i podobnie jak Roger Walkowiak, Jean Stablinski czy Jean Graczyk był potomkiem polskich emigrantów. W późniejszym czasie Edward przyjął obywatelstwo francuskie (podobnie jak pierwszy trzykrotny triumfator CdDL Nello Lauredi, który w rzeczywistości był Włochem z Toskanii), ale jego trzej bracia: Bronisław, Feliks i Władysław startowali w Wyścigu Pokoju w drużynie Polonii Francuskiej. Wracając do dziejów CdDL już w 1950 roku wyścig ten wyrósł ponad tydzień, by w sezonie 1956 osiągnąć swe rekordowe rozmiary czyli łączny dystans 1935 kilometrów w dziesięć dni. W sezonie 1965 stał się sławny z uwagi na niebywały wyczyn wielkiego Jacquesa Anquetila, który w mniej niż 10 godzin po zwycięstwie w CdDL wziął udział w 557-kilometrowym maratonie Bordeaux-Paris, który również wygrał! Po krótkiej dwuletniej przerwie w drugiej połowie lat 60. CdDL został reaktywowany w 1969 roku, choć przez pierwsze dwa lata pod nazwą "Six Provinces-Dauphine". Od tego czasu aż ośmiokrotnie zwycięzca Dauphine stawał kilkadziesiąt dni później na najwyższym podium "wielkiej Pętli". Dublet taki sprawiali sobie kolejno: Belg Eddy Merckx (w 1971 roku), Hiszpan Luis Ocana (1973), Francuzi Bernard Thevenet (1975) i Bernard Hinault (1979 i 1981), Bask Miguel Indurain (1995) oraz w ostatnim czasie Armstrong (2002-2003). W latach 1998-2004 wyścig ten był ujęty w klasie 2.HC.
Lista sław: 3 zwycięstwa - Nello Lauredi (Francja) w latach: 1950-1951 i 1954; Luis Ocana (Hiszpania): 1970 i 1972-1973; Bernard Hinault (Francja): 1977, 1979 i 1981 oraz Charly Mottet (Francja): 1987, 1989 i 1992
2 zwycięstwa - Jean Dotto (Francja): 1952 i 1960; Jacques Anquetil (Francja): 1963 i 1965; Raymond Poulidor (Francja): 1966 i 1969; Bernard Thevenet (Francja): 1975-1976; Luis Herrera (Kolumbia): 1988 i 1991; Laurent Dufaux (Szwajcaria): 1993-1994; Miguel Indurain (Hiszpania): 1995-1996 oraz Lance Armstrong (USA): 2002-2003
Polskie sukcesy: W klasyfikacji generalnej: Edouard Klabinski - 1. w 1947 roku!, zaś Dariusz Baranowski - 4. w 1998 roku. Ponadto Cezary Zamana wygrał etap w 1993, a Dariusz Baranowski klasyfikację górską w 2002 roku.
Podium w sezonie 2004: 1. Iban Mayo (Hiszpania), 2. Tyler Hamilton (USA), 3. Oscar Sevilla (Hiszpania)
Punktacja w Pro Tourze: w klasyfikacji generalnej (czołowa "10"): 50 - 40 - 35 - 30 - 25 - 20 - 15 - 10 - 5 - 1 pkt + za zwycięstwo etapowe: 1 pkt