KOMENTARZ: Po trzyletniej przerwie Liquigas wrócił do kolarskiego sponsoringu i ma w swych szeregach zawodników (głównie włoskich) bodaj na każdą okazję. Największą sławą w jej szeregach jest oczywiście sprinter wszechczasów Mario Cipollini. Poza tytułem mistrza świata z Zolder (2002) "Super-Mario" może się też pochwalić aż 57 zwycięstwami etapowymi w Wielkich Tourach (drugie miejsce w tabeli wszechczasów po Eddy'm Mercxie). Na tak imponujący dorobek składają się 42 wiktorie w Giro d'Italia (rekord wyścigu), 12 w Tour de France i 3 w Vuelta a Espana. Cipollini wygrał też pucharowy klasyk Milano-San Remo 2002, aż trzykrotnie semi-klasyk Gent-Wevelgem (1992-1993 i 2002) oraz tytuł mistrza Włoch z roku 1996. Jednak "Lew z Toskanii" ma już blisko 38 lat i w ubiegłym roku odniósł tylko dwa zwycięstwa etapowe w imprezach trzeciej kategorii. Jeśli Cipollini zawiedzie to być może skutecznie zastąpi go Marco Zanotti, który jak dotąd był czterokrotnie drugi na mecie etapów Giro (dwa razy przed rokiem), ale wygrywał już podczas Setmana Catalana, Giro del Trentino czy Driedaagse van de Panne. Obu tym sprinterom powinni się przydać na rozprowadzeniu szybcy zawodnicy tacy jak: Nicola Loda i Brazylijczyk Luciano Pagliarini. Więcej do powiedzenia Liquigas może mieć jednak w klasyfikacjach generalnych wyścigów etapowych. Wszak Stefano Garzelli wygrał już GdI w 2000 roku, a także był: dziewiąty w 1997, drugi w 2003 i szósty w 2004 roku (odnosząc przy okazji cztery etapowe sukcesy). Wszechstronny "Kobra" był również najlepszy w Tour de Suisse 1998 czy też drugi w Tirreno-Adriatico 1999 i Liege-Bastogne-Liege 2002.

Na dobre miejsca w wyścigach etapowych stać też trio: David Dario Cioni, Andrea Noe' i Franco Pellizotti. Cioni, który tak jak Cadel Evans czy Duńczyk Michael Rasmussen wywodzi się z kolarstwa górskiego był w wysokiej formie ubiegłej wiosny zajmując kolejno: piąte miejsce w Tour de Romandie, czwarte w GdI i trzecie w TdS. Doświadczony Noe' wygrał etap GdI w 1998 roku, zaś potem w "generalce" tego wyścigu był dwukrotnie czwarty w 2000 i 2003 roku oraz szósty w sezonie 2001. Najmłodszy w tym gronie Pellizotti na Giro bywał: szesnasty, dziewiąty i jedenasty (w latach 2002-2004). Zwycięstwa odnosił na razie tylko na etapach: T-A i VaPV w sezonie 2002 oraz w jednodniówkach: Giro del Friuli 2002 i GP Chiasso 2004. Solidnymi robotnikami, którzy mogą się przydać komuś z wyżej wymienionych w górach są: Chorwat Vladimir Miholjević i Anglik Charles Wegelius. Specjalistami od wyścigów klasycznych (lecz skrajnie odmiennymi) są Szwed Magnus Backstedt i Danilo Di Luca. Potężny Backstedt (chyba najcięższy zawodnik w całym Pro Tourze) wygrał etap TdF 1998 i klasyfikację intergiro na GdI 2003. Przed rokiem świetnie trafił z formą na pierwszą połowę kwietnia dzięki czemu był drugi w Gent-Wevelgem i wygrał "Piekło Północy" Paris-Roubaix. Natomiast znacznie wszechstronniejszy Di Luca będzie celował w górzyste klasyki takie jak choćby Giro di Lombardia (gdzie był drugi i pierwszy w 1999 i 2001 roku). Na swym koncie ma też sukcesy w Giro del Veneto 2002, Coppa Placci i Tre Valli Varesine 2003, zaś przed rokiem wygrał Trofeo Matteotti i był drugi w Fleche Wallonne. Nieźle jeździ po górach co przyniosło mu w przeszłości drugie miejsca w VaPV 2000 i T-A 2003 oraz zwycięstwa etapowe w GdI 2000 i 2001.