Przydomek: ----------
Termin w sezonie 2005: 9 października
Organizator: A.S.O. Amaury Sport Organisation
Departement du cyclisme
2, rue Rouget de Lisle
92130 Issy-les-Moulineaux
FRANCE
Telefon: (+33) 1.41.33.14.00
Fax: (+33) 1.41.33.15.49
Strona internetowa: http://www.letour.fr/stf/paristours/2005/us/index.html
Geografia i specyfika: Na papierze jest to jeden z najbardziej płaskich klasyków w cyklu Pro Tour. Wyścig swój początek bierze obecnie z niewielkiej mieściny St. Arnoult-en-Yvelines leżącej około 25 kilometrów od południowych obrzeży francuskiej stolicy. Jego trasa o długości 253,5 kilometrów wiedzie generalnie w kierunku południowo-zachodnim ku dolinie Loary. Ta najdłuższa z francuskich rzek przekraczana jest w miejscowości Amboise na niespełna 59 kilometrów przed metą w Tours, do którego kolarze docierają zataczając łuk od południowo-wschodniej strony miasta. Właśnie na tym końcowym fragmencie trasy znajdują się wszystkie (cztery) pagórki wyścigu tzn. Côte de la Pagode de Chanteloup (198 km), Côte de Crochu (226 km), Côte de l'Epan (244,5 km) i Côte du Petit Pas d'Ane (248,5 km). Na szlaku jest też dziesięć lotnych premii wyznaczonych pomiędzy 45,5 (w Voves) a 220 (w Esvres-sur-Indre) kilometrem trasy. Całe ściganie kończy się na długiej (blisko 3-kilometrowej) i szerokiej alei Avenue de Grammont. Z pozoru jest to "klasyk sprinterów" i tak też P-Tours bywał nazywany przez dekady aczkolwiek wydarzenia ostatnich lat temu przeczą, bowiem w ostatnich ośmiu sezonach tylko w 2003 roku o zwycięstwie decydował finisz z peletonu! Właśnie edycja sprzed dwóch lat była rekordowo szybka jej zwycięzcy Niemcowi Erikowi Zabelowi zmierzono przeciętną prędkość 47,550 km/h (niewiele wolniejsza była też ta z 1997 roku - 47,539 km/h) co czyni z P-T najszybszy wyścig pośród kolarskich klasyków.
Historia (w tym kategoria w sezonie 2004): Pod względem wieku, acz nie ilości edycji Paris-Tours jest rówieśnikiem swego słynniejszego "brata" Paris-Roubaix. W nim również bowiem po raz pierwszy ścigano się w roku 1896 choć wtedy jeszcze w gronie amatorów. Pięć lat później podczas drugiej edycji przeznaczonej już dla zawodowców najlepszy okazał się Jean Fischer. Trzeba było kolejnych pięciu lat by wyścig "zaskoczył na dobre" - w sezonie 1906 trzecią jego edycję wygrał późniejszy zwycięzca TdF Lucien Petit-Breton, po czym wyścig rozgrywano niemal rokrocznie tj. z małymi wojennymi przerwami w latach 1915-16 i 1940. W okresie międzywojennym (1919-39) rządy nad wyścigiem z rąk gospodarzy zaczęli przejmować Belgowie, którzy wygrali w tym czasie dziesięć edycji P-T tj. o dwie więcej niż Francuzi. Właśnie jeden z Belgów Gustaaf Danneels jako pierwszy wygrał ten klasyk trzykrotnie, przy okazji w 1936 roku łamiąc magiczną na owe czasy granicę przeciętnej prędkości 40 km/h uzyskawszy średnią 41,455! Gospodarze wygrali co prawda wszystkie pięć drugowojennych edycji oraz siedem z jedenastu powojennych do roku 1956, lecz triumf Alberta Bouvet okazał się być ich ostatnim na przeszło cztery dekady! Między rokiem 1957 a 1997 ze zwycięstwa w Tours 21 razy cieszyli się Belgowie i 11-krotnie Holendrzy - jeden z nich, Gerben Karstens złamał kolejną barierę prędkości "wykręcając" w sezonie 1965 średnią 45,029 km/h podczas tzw. edycji "bez przerzutek". W latach 1974-87 ścigano się w odwrotnym do zwyczajowego kierunku tzn. w sezonie 1974 na trasie z Tours do Paryża, w latach 1975-77 z Tours do Wersalu, w 1978 z Blois do Monthlery, w 1979-84 z Blois do Chaville oraz w 1985-87 z Creteil do Chaville, zaś od roku 1976 wyścig nosił oficjalną nazwę GP d'Automne czyli Wielkiej Nagrody Jesieni. Do klasycznej trasy powrócił w sezonie 1988, a rok później znalazł się wśród serii wyścigów o indywidualny Puchar Świata. Dopiero wówczas w gronie zwycięskich ucieczkowiczów odnaleźli się miejscowi kolarze: Jacky Durand wygrał w 1998, zaś Richard Virenque w 2001 roku.
Lista sław: 3 zwycięstwa - Gustaaf Danneels (Belgia) w latach: 1934 i 1936-1937; Paul Maye (Francja): 1941-1942 i 1945; Guido Reybrouck (Belgia): 1964, 1966 i 1968
2 zwycięstwa - Francois Faber (Luksemburg): 1909-1910; Denis Verschueren (Belgia): 1925 i 1928; Heiri Suter (Szwajcaria): 1926-1927; Briek Schotte (Belgia): 1946-1947; Jacques Dupont (Francja): 1951 i 1955; Rik Van Looy (Belgia): 1959 i 1967; Jo de Roo (Holandia): 1962-1963; Rik Van Linden (Belgia): 1971 i 1973; Joop Zoetemelk (Holandia): 1977 i 1979; Jaan Raas (Holandia): 1978 i 1981; Ludo Peeters (Belgia): 1983 i 1985; Erik Zabel (Niemcy): 1994 i 2003 oraz Nicola Minali (Włochy): 1995-1996
Polskie sukcesy: Zbigniew Spruch - 3. w 1994, 7. w 2000 i 10. w 2001 roku.
Podium w sezonie 2004: 1. Erik Dekker (Holandia), 2. Danilo Hondo (Niemcy), 3. Oscar Freire (Hiszpania)
Punktacja w Pro Tourze: (czołowa "10"): 40 - 30 - 25 - 20 - 15 - 11 - 7 - 5 - 3 - 1 pkt