Przydomek: "Wyścig spadających liści"
Termin w sezonie 2005: 15 października
Organizator: R.C.S. Sport Spa
Corso Garibaldi 86
20121 Milano
ITALIA
Telefon: (+39) 02.62.82.87.62/63/64
Fax: (+39) 02.29.00.96.84
E-mail: mauro.vegni@rcs.it
Strona internetowa:
http://www.gazzetta.it/Speciali/Minisiti_Ciclismo/2005/girolombardia/index.html
Geografia i specyfika: Giro di Lombardia z racji późnego terminu znana również pod poetyckim pseudonimem "La Corsa delle foglie morte" czyli "Wyścig spadających liści" obok ardeńskiego Liege-Bastogne-Liege śmiało może uchodzić za najbardziej górzysty z wielkich klasyków. Obecny szlak GdL nie licząc pomniejszych jego korekt jest już dziewiątą wersją trasy tej imprezy. Od ubiegłego sezonu wiedzie on z Mendrisio (kanton Ticino) we włoskiej Szwajcarii (!) do pobliskiego Como po włoskiej stronie i liczy sobie 246 kilometrów. Po drodze do pokonania jest pięć zasadniczych pozdjazdów, z których trzy znajdują się na ostatnich 53 kilometrach. Pierwsze 17 kilometrów wiedzie po szwajcarskiej ziemi ku przejściu granicznemu Brusata-Bizzarone. Na 33 km uczestnicy wyścigu po raz pierwszy przejeżdżają przez Como by następnie zachodnim brzegiem jeziora o tej samej nazwie jadąc w kierunku północnym dotrzeć do Argegno (52 km). Tu zaczyna się pierwszy z podjazdów pod San Fedele d'Intelvi (bivio per Porlezza) na wysokość 779 metrów n.p.m. (569 m. ampl. na 9,1 km ze średnim nachyleniem 6,25 %) - 61 km trasy. Następnie zjazd do Mennaggio (86 km) i dalej ku północy dookoła jeziora ku Sorico (112 km) gdzie czeka kolarzy pierwsza strefa bufetu. Chwilę później na kilkadziesiąt kilometrów (od 117 do 193) peleton wjeżdża do prowincji Lecco i pokonuje tu podjazd pod Taceno na wysokość 507 metrów n.p.m. (303 m. ampl. na 8,7 km ze średnim nachylenim 3,48 %) - 144 km. Po nim to droga nadal jednak delikatnie wznosi się (na wysokość 723 metrów n.p.m.) aż do 160 kilometra ku wierzchołkowi Colle di Balisio.
Wyścig wkracza w decydującą fazę po powrocie do prowincji Como. Na początek góra poświęcona kolarzom czyli Madonna del Ghisallo o wysokości 753 metrów n.p.m. (515 m. ampl. na 8,6 km czyli średnio 6,34, zaś max. nawet 14 %) - 202 km. Po niej zjazd do miejscowości Erba (220,5 km) i kolejna wspinaczka tym razem do Civiglio na wysokość 617 metrów n.p.m. (193 m. ampl. na 2,8 km ze średnią 6,89, ale max. 11 %) - 230 km. Z tej górki zjeżdża się już co prawda do Como (234 km), ale to bynajmniej nie koniec zmagań. Zawodników czeka jeszcze 12-kilometrowa rundka wokół tego miasta z punktem kulminacyjnym w postaci podjazdu pod San Fermo della Battaglia na wysokość ledwie 397 metrów n.p.m., ale przy 195 metrach przewyższenia na długości 2,3 km co daje średnią nachylenia rzędu 8,48 %, zaś w najtrudniejszym momencie jest tu 10 %. Wierchołek tego wzniesienia jest na 240,3 km trasy co oznacza, iż do mety jest z tego miejsca już tylko 5700 metrów. Można więc śmiało zaryzykować, że San Fermo od ubiegłego roku jest tym dla GdL czym słynne Poggio dla marcowego Milano-San Remo. Różnica polega jednak na tym, iż podczas gdy M-SR (szczególnie w ostatnich latach) to wyścig dla kolarzy potrafiących skutecznie finiszować to GdL pozostaje specjalnością tych, którzy potrafią dobrze jeździć po górach, przynajmniej tych o średniej wielkości.
Historia (w tym kategoria w sezonie 2004): Wyścig Dookoła Lombardii w tym roku obchodził będzie stulecie swych urodzin, bowiem pierwsza jego edycja wygrana przez Giovanniego Gerbi odbyła się w 1905 roku. GdL niemal od zarania swych dziejów cieszył się sporym prestiżem i uznaniem międzynarodowym. Dośc przypomnieć, iż jeszcze przed I Wojną Światową wygrali go późniejsi triumfatorzy TdF tacy jak: Francuz Gustave Garrigou (1907), Luksemburczyk Francois Faber (w sezonie 1908) czy nawet dwukrotnie rodak tego pierwszego Henri Pelissier. Wyścig rozgrywano również w latach 1914-18 pomimo działań wojennych i w 1917 roku wygrał go kolejny "stranieri" Belg Philippe Thijs - pierwszy trzykrotny zwycięzca "Wielkiej Pętli". Niemniej następnie tj. pomiędzy rokiem 1919 a 1950 podczas trzydziestu kolejnych edycji (z przerwą w latach 1943-44) tylko raz gość (ponownie Pelissier) pomieszał szyki gospodarzom, wśród których prym wiedli kolejno: Gaetano Belloni, Costante Girardengo, Alfredo Binda, Gino Bartali i bodaj największy pośród nich Fausto Coppi. Co ciekawe do roku 1936 aż 20 z początkowych 32 edycji GdL rozegrano w uznawanym dziś za miesiąc wypoczynku listopadzie! Z kolei do roku 1960 wyścig zaczynał się i kończył w Mediolanie po czym zaczęły się eksperymenty z trasą.
Następnie w latach 1961-1984 szlak wiódł z Mediolanu do Como (za wyjątkiem sezonów 1977 i 1983 gdy start miał miejsce odpowiednio w Saveso i Brescii). Na kolejnych pięć sezonów ów kierunek odwrócono i kolarze ścigali się w latach 1985-89 z Como do Mediolanu. W sezonie 1989 GdL włączony został do powstałego cyklu wyścigów o indywidualny Puchar Świata. Potem (w latach 1990-94) przyszła pora na dużą pętlę wokół znanej ze słynnego toru samochodowego Monzy koło Mediolanu. W tym czasie po raz trzeci wyścig ten wygrał Irlandczyk Sean Kelly, który doszlusował dzięki temu do pięciu włoskich mistrzów i Henri Pelissiera i "zasiadł" w historycznym panteonie największych postaci GdL. Kolejna zmiana nastąpiła w sezonie 1995 gdy start nastąpił w Varese, zaś metę wyznaczono w Bergamo. Ta wersja trasy utrzymała się przez osiem kolejnych lat. W sezonie 2003 nieznacznie ją zmodyfikowano przenosząc start do Como. Dopiero przed rokiem "kolarska Lombardia" nabrała obecnych kształtów po tym jak start znalazł się o dziwo w szwajcarskim Mendrisio, zaś meta (po 20 latach) wróciła do Como.
Lista sław: 5 zwycięstw - Fausto Coppi (Włochy) w latach: 1946-1949 i 1954
4 zwycięstwa - Alfredo Binda (Włochy): 1925-1927 i 1931
3 zwycięstwa - Henri Pelissier (Francja): 1911, 1913 i 1920; Costante Girardengo (Włochy): 1919 i 1921-1922; Gaetano Belloni (Włochy): 1915, 1918 i 1928; Gino Bartali (Włochy): 1936 i 1939-1940 oraz Sean Kelly (Irlandia): 1983, 1985 i 1991
2 zwycięstwa - Giovanni Brunero (Włochy): 1923-1924; Aldo Bini (Włochy): 1937 i 1942; Mario Ricci (Włochy): 1941 i 1945; Jo de Roo (Holandia): 1962-1963; Felice Gimondi (Włochy): 1966 i 1973; Franco Bitossi (Włochy): 1967 i 1970; Eddy Merckx (Belgia): 1971-1972; Roger De Vlaeminck (Belgia): 1974 i 1976; Gianbattista Baronchelli (Włochy): 1977 i 1986; Bernard Hinault (Francja): 1979 i 1984; Tony Rominger (Szwajcaria): 1989 i 1992 oraz Michele Bartoli (Włochy): 2002-2003
Polski rekord: Zenon Jaskuła - 14. w 1994 roku.
Podium w sezonie 2004: 1. Damiano Cunego (Włochy), 2. Michael Boogerd (Holandia), 3. Ivan Basso (Włochy)
Punktacja w Pro Tourze: (czołowa "10"): 50 - 40 - 35 - 30 - 25 - 20 - 15 - 10 - 5 - 1 pkt