Przychodzi czas na 52-kilometrową czasówkę wokół Triestu. Rządzą na niej Ukraińcy. Etap prawdy wygrywa Sierhij Honczar przed McGee i Jarosławem Popowiczem - ten ostatni zostaje nowym liderem z przewagą 3 sekund nad Honczarem. Trzeci jest McGee. Straty ponoszą Włosi z Saeco - Simoni spada na czwarte, zaś Cunego na szóste miejsce. Czternasty odcinek prowadzi do chorwackiej Puli gdzie swój siódmy sukces świętuje Petacchi, zaś dzień później w San Vendemiano wygrywa już po raz ósmy ustanawiając powojenny rekord. Przychodzi czas na Dolomity. Na etapie do Falzes popisową akcje przeprowadza Cunego atakuje Popowicza już na Passo Furcia czyli aż 74 km przed metą. Po drodze korzysta z pomocy będących we wcześniejszej ucieczce kolegów z drużyny (Eddy Mazzoleniego i Andrei Tontiego), a potem zostawia wszystkich w tyle i wygrywa ów odcinek nadrabiając 2:39 nad Honczarem i Simonim oraz 3:50 nad Popowiczem.

Na górzystym etapie do Fondo Sarnonico przypomina się z dobrej strony weteran Paweł Tonkow, lecz w czołówce nie zachodzą większe zmiany za wyjątkiem znacznego spadku Giuliano Figuerasa. Etap osiemnasty prowadzi m.in. przez jej wysokość Passo Gavia. Na finałowym podjeździe do Bormio 2000 atakuje Simoni, lecz nie jest w stanie zgubić rywali, który poczynania kontroluje z kolei lider Cunego. Na finiszu Damiano "Mały Książe" nie daje nikomu szans i doprowadza do szewskiej pasji swego lidera Simoniego, który określa go mianem zdrajcy. Simoni zyskuje jednak 32 sekundy nad Popowiczem i spycha z podium Ukraińca. Na ostatnim górskim odcinku do Presolany Simoni atakuje wraz z Stefano Garzellim już na początku etapu podczas podjazdu pod słynne Mortirolo. Etap wygrywa jednak Garzelli, zaś Simoni na mecie brakuje 3 sekund by w "generalce" wyprzedzić Bonczara. W Mediolanie Petacchi raz jeszcze czyli po raz dziewiąty okazuje się niedościgniony. Wyścig wygrywa Cunego z przewagą 2:02 nad Bonczarem i 2:05 nad Simonim. Klasyfikacja punktowa oczywiście dla Petacchiego, górska niespodziewanie dla Fabiana Wegmanna, zaś wśród drużyn pierwsza jest ekipa Saeco z Sylwestrem Szmydem w składzie.

Edycja 2005: Wyścig rozpoczyna się na czubku "włoskiego buta" w Reggio di Calabria od mini-prologu długości zaledwie 1150 metrów. Tak specyficzną próbę wygrywa ex-torowiec Brett Lancaster. Z kibicami z efektownym stylu żegna się triumfalnym przejazdem poza konkursem "król sprintu" Mario Cipollini. Na ostatnim kilometrze pierwszego etapu z metą w Tropei Paolo Bettini korzysta ze stromej hopki i gubi sprinterów. Mistrz olimpijski wygrywa ten etap i zostaje nowym liderem. Na finiszu drugiego odcinka w Santa Maria del Cedro najszybszy jest Robbie McEwen i odbiera różową koszulkę Bettiniemu. Trzeci etap za sprawą premii górskiej drugiej kategorii na 10 km przed metą kończy się finiszem z 50-osobowej grupy, w którym Danilo Di Luca minimalnie pokonuje Damiano Cunego. Bettini powraca na fotel lidera. Dramatyczny finał ma końcówka czwartego etapu we Frosinone. Na finiszu z 6-osobowej grupki Bettini wywraca Badena Cooke'a i zostaje zdyskwalifikowany. Zwycięstwo tym sposobem przypada Luce Mazzantiemu. Usytuowany na lekkim podjeździe finisz w L'Aquila wygrywa Di Luca przed Marzio Bruseghinem. Dzięki temu lider pro Touru zostaje nowym liderem Giro. Na finałowych rundach w Marina di Grosetto wywraca się srebrny pociąg "Fassa Bortolo" i McEwen mając ułatwione zadanie wygrywa po raz drugi. Tymczasem Bettini dzięki bonifikacie na premii integiro odzyskuje "maglia rosa".

Pierwszy bardziej górzysty odcinek wygrywa po kontrze z większej ucieczki Koldo Gil z przewagą 20 sekund nad grupą asów, która przyprowadza Cunego przed Di Lucą. Ten ostatni wraca na prowadzenie bowiem Bettini traci tego dnia 1:48. Ósmy etap czyli 44-kilometrowa czasówka z Lamporecchio do Florencji jest popisem zawodników Team CSC. Wygrywa Dave Zabriskie przed Ivanem Basso. Di Luca jest dziesiąty, ale broni koszulkę lidera z zapasem 9 sekund nad Basso. Dopiero dziewiąty etap do Rawenny okazuje się szczęśliwy dla Alessandro Petacchiego. Jednak dzień później w Rossano Veneto "Peta" minimalnie przegrywa z McEwenem. Wyścig wkracza w Dolomity na jedenastym etapie do Zoldo Alto. Na podjeździe pod Passo Duran kontakt z czołówką traci Cunego. Najmocniejsi są Paolo Savoldelli i Basso. Ten pierwszy wygrywa etap, zaś drugi zostaje nowy liderem. W ścisłej czołówce znajdują się jeszcze Di Luca i Gilberto Simoni. Znacznie lżejszy odcinek dwunasty z metą w Rovereto wygrywa Petacchi. Nadchodzi górski weekend z Ivanem Parrą w roli głównej. Kolumbijczyk z Selle Italia wygrywa zarówno w Ortisei jak i Livigno. Jego kolega z drużyny Wenezuelczyk Jose Rujano jest dwukrotnie trzeci i w generalce przesuwa się z osiemnastej na piątą pozycję odrabiając ponad 6 minut do włoskich liderów. Savoldelli wychodzi na prowadzenie już po trzynastym odcinku, zaś Basso przestaje się liczyć w generalce dzień później gdy przeżywa wielki kryzys na Passo dello Stelvio i do mety w Livigno przybywa ze stratą ponad 42 minut.

Z powodu fatalnej pogody organizatorom przyszło skrócić piętnasty etap o 50 kilometrów przenosząc start z Livigno do znacznie niżej położonego Villa di Tirano. Deszczowy odcinek wygrał Petacchi przed Erikiem Zabelem i Bettinim. Górzysty etap do Varazze nad Morzem Liguryjskim stał pod znakiem 15-osobowej ucieczki, którą odpuszczono na przeszło 22 minuty. Najsprytniejszy w tym gronie okazał się Christophe Le Mevel. W Piemoncie odradza się Basso. Najpierw wygrywa górski odcinek do Limone Piemonte z metą na Colle di Tenda. Dzień później zawodnik CSC najlepszy jest też na 34-kilometrowej czasówce z Chieri do Turynu. Savoldelli na etapie siedemnastym traci 42 sekundy do Rujano i Simoniego, lecz zyskuje 1:01 nad mającym kryzys Di Luką. Na czasówce "Il Falco" jest czwarty, lecz z czasem o dobrą minutę czy półtorej lepszym od każdego ze swych trzech najgroźniejszych rywali. Przed ostatnim z górskich odcinków "Savo" ma 2:09 przewagi nad Simonim, 3:00 nad Rujano, 3:08 nad Di Luką i 3:13 nad Juanem Manuelem Garate. Etap dziewiętnasty do Sestriere wiedzie przez stromy, długi i w dodatku szutrowy podjazd pod Colle delle Finestre. Di Luca, Rujano i Simoni szybko dystansują Savoldelliego i na przełęczy tej maja nawet 2:23 przewagi nad liderem. Simoni już widzi się na różowo, ale Savoldelli jak to ma w zwyczaju odrabia część strat na zjeździe, zaś na podjeździe do Sestriere ma wsparcie w Sierhiju Honczarze i dwóch zawodnikach Davitamon. Na domiar złego dla atakujących Di Luka boryka się ze skurczami, zaś sam Simoni w końcówce nie może nadążyć za malutkim Rujano. Savoldelli dzięki równej jeździe i mądrej taktyce skutecznie broni prowadzenia. Ostatni etap do Mediolanu wygrany przez Petacchiego to już tylko formalność. Bardzo emocjonujący wyścig wygrywa Savoldelli o 0:28 przed Simonim i o 0:45 przed Rujano. Klasyfikacje punktową wygrywa Bettini, górską rewelacyjny Rujano, zaś wśród drużyn Liquigas.

Edycja 2006: Podobnie jak w 1973 roku wyścig zaczyna się w Walonii. Prolog w Seraing gładko wygrywa obrońca tytułu Paolo Savoldelli. Pierwszy etap kończy się w Charleroi dla upamiętnienia 50-tej wypadku w lokalnej kopalni, w którym zginęło wielu włoskich emigrantów. Finisz wygrywa Robbie McEwen, zaś Alessandro Petacchi jest tylko czwarty. Dzień później "Peta" leży w kraksie, kończy etap ze sporą stratą i wycofuje się z poważną kontuzją kolana. Na trudnym technicznie i wiodącym pod górę finale do Cytadeli w Namur najlepszy okazuje się Stefan Schumacher, który wygrywa z przewagą 6 sekund nad grupą i w nagrodę zdobywa różową koszulkę lidera. Ostatni z północnych odcinków do Hotton wygrywa ponownie McEwen, zaś liderem pozostaje Schumacher. Po przelocie do Italii na uczestników czeka pierwsza od 17 lat drużynówka czyli 38-kilometrowy odcinek z Cremony do Piacenzy. Wygrywa Team CSC o sekundę szybszy do T-Mobile, lecz liderem zostaje zawodnik tej drugiej ekipy Sierhij Honczar. Na szóstym etapie w Forli znów triumfuje McEwen, lecz drugi na kresce Olaf Pollack zostaje liderem wyścigu zastępując w tej roli swego kolegę z drużyny. Nadchodzi górzysty weekend w Apeninach. Długi odcinek do Saltary kończy się na małym podjeździe i wygrywa go po kontrze z małej grupki na ostatnich paru kilometrach Rik Verbrugghe, zaś Bonczar wraca na fotel lidera. Dzień później etap jest znacznie krótszy, lecz kończy się przeszło 11-kilometrowym podjazdem pod Passo Lanciano (Maieletta). Na podjeździe tym atakuje Damiano Cunego, lecz błyskawicznie kontruje go Ivan Basso, który wygrywa etap z przewagą 30 sekund nad Cunego i Jose-Enrique Gutierrezem. Bass zostaje liderem z przewagą 1:34 nad Gutierrezem i 1:48 nad Cunego.

Dziewiąty etap do Termoli kończy się finiszem z peletonu, lecz tym razem McEwen musi poznać gorzki smak porażki. Australijczyk jest dopiero czwarty, a wygrywa Tomas Vaitkus przed Paolo Bettini i Pollackiem. Dziesiąty odcinek do Peschici jest zbyt pofałdowany na podobna rozgrywkę i po finiszu z 17-osobowej ucieczki wygrywa go Franco Pellizotti. Faworyci oszczędzają siły na etap jedenasty czyli aż 50 km solowej walki z czasem wokół Pontedery. Tego dnia najlepszy jest Jan Ullrich, który wygrywa o 0:28 przed Basso i 1:01 przed Marco Pinottim. Dla Basso najważniejsze są jednak zyski nad najgroźniejszymi rywalami. Co prawda nad Savoldellim zyskuje tylko 51 sekund, lecz pozostałych nokautuje. Jose Rujano dokłada 3:47, Gilberto Simoniemu 3:53, Danilo Di Luce 4:45, zaś Cunego nawet dogania na trasie i wyprzedza o 5:06. Wyścig dopiero co przekroczył półmetek, a tymczasem Basso już wyprzedza Gutierreza o 2:48, Honczara o 3:24 i Savoldelliego o 3:26, zaś wszystkich pozostałych o co najmniej 5:38. Na pofałdowanej trasie do liguryjskiego Sestri Levante odjeżdża 12-osobowa ucieczka, z której najlepszy okazuje się Joan Horrach. Tymczasem Honczar leży w kraksie, traci przeszło 6 minut i wypada z czołówki. Etap trzynasty do La Thuille w Dolinie Aosty prowadzi przez stromy podjazd Colle San Carlo. Tempo Basso jest w stanie wytrzymać tylko doświadczony Leonardo Piepoli. Ponieważ lider jest bardzo ostrożny na zjeździe do mety "Leo" nie ma większych kłopotów w odniesieniu solowego zwycięstwa. Basso nie licząc bonifikat dodaje kolejnych 35 sekund do swej przewagi nad Gutierrezem i Simonim oraz 1:52 nad Cunego i Savoldellim. Poprowadzony przez Szwajcarię odcinek z Aosty do Domodossoli wygrywa Luis Felice Laverde przed Francisco Perezem, zaś 11 uciekinierów zyskuje prawie 8 minut nad peletonem. Jeden z nich czyli Sandy Casar wskakuje nawet na szóstą pozycję.

Odcinek piętnasty jest płaski i w Brescii wygrywa Bettini przed Niemcami Pollackiem i Robertem Forsterem. Etap szesnasty to powrót góry z finałem na słynnym Monte Bondone. Basso gromi swych rywali tzn. wygrywa z przewagą 1:26 nad Simonim oraz 1:37 nad Piepolim i Gutierrezem. W generalce "Ivan Groźny" ma już 5:24 zysku nad Hiszpanem oraz 9:17 nad Savoldellim i 9:34 nad Simonim! Dzień później ze względu na kiepskie warunki atmosferyczne etap siedemnasty zostaje skrócony tak w swej początkowej i końcowej fazie. Nici z super-stromego finału pod Plan de Corones. Ściganie kończy się na Passo di Furcia gdzie wygrywa Piepoli tuż przed Basso dokłada kolejne sekundy swym najgroźniejszym rywalom. Odcinek osiemnasty jest górzysty i w sam raz na ucieczkę. Atakuje 5 zawodników spośród, których na mecie w Gemona del Friuli najszybszy okazuje się Schumacher. Etap dziewiętnasty kończy się stromym podjazdem pod Passo San Pelegrino. Wygrywa go z ucieczki Juan Manuel Garate za dżentelmeńskim przyzwoleniem swego kompana z ucieczki Jensa Voigta. Basso tym razem tylko kontroluje sytuacje. Ostatni dwudziesty odcinek wiodąc do Apriki przechodzi przez Mortirolo. Na tym podjeździe atakują Basso i Simoni. Na znacznie łatwiejszym finałowym podjeździe Basso idzie jednak na całość i gubi "Gibo" wygrywając z przewagą 1:17 nad Simonim, 2:51 nad Cunego i Gutierrezem oraz 6:03 nad Savoldellim i Piepolim. Dominacja zawodnika CSC jest absolutna. Ostatni etap z metą w Mediolanie wygrywa Forster. Cały wyścig oczywiście Basso z przewagą aż 9:18 nad Gutierrezem i 11:59 nad Simonim. Cunego i Savoldelli tracą blisko 20 minut! Jednak wokół pierwszego i drugiego zawodnika Giro gromadzącą się chmury podejrzeń o korzystanie z usług dopingowego doktora Eufemiano Fuentesa. Klasyfikacje punktową podobnie jak rok wcześniej wygrywa Bettini, górską tym razem Garate, zaś drużynową niesławny dziś Phonak. Jadący w barwach Lampre Sylwester Szmyd kończy wyścig na dziewiętnastym miejscu.

FAWORYCI: Po lekturze części geograficznej i historycznej wiemy już, iż Giro d'Italia wygrywa się przede wszystkim w górach. A poza tym jak pokazują wydarzenia ostatniej dekady aby wygrać ów wyścig trzeba się po prostu urodzić Włochem. Stawka uczestników (szczególnie zagranicznych) tegorocznej edycji nie rzuca na kolana, bowiem najbardziej znani "stranieri" postanowili ominąć Italię po to by w większym spokoju szlifować swą formę na Tour de France, który przy braku asów pokroju Armstronga, Ullricha czy Basso zapowiada się na wyścig nie mniej otwarty co ubiegłoroczna edycja "Wielkiej Pętli". Dlatego też faworytów tegorocznego Giro trzeba upatrywać wśród przedstawicieli gospodarzy.