W tegorocznym sezonie będziemy świadkami już trzeciej w ciągu ostatnich kilkunastu lat rewolucji w światowym peletonie. W roku 1989 pamiętnym z początku demokratycznych przemian w Europie Środkowej wśród "profich" pojawiły się pierwsze grupy profesjonalne z tej części Starego Kontynentu tzn. rosyjska Alfa Fum z siedzibą w San Marino i polski Exbud. Po zburzeniu muru berlińskiego szybko otworzono też bramy do zawodowstwa kolarzom ze wschodnich Niemiec (NRD). Kolejny przełom nastąpił z początkiem sezonu 1996 gdy zniesiono wieloletni podział na kolarstwo zawodowe i amatorskie tworząc jeden kalendarz imprez i jeden ranking: indywidualny, drużynowy i narodowy. Wszystkie imprezy uszeregowano od trzech wieloetapówek i pucharowych jednodniówek na szczycie hierarchii poprzez wyścigi pierwszej, drugiej itd. aż do piątej (najniżej punktowanej) i szóstej (niepunktowanej) kategorii. W tym samym roku Mistrzostwa Świata amatorów zastąpiono wyścigami o medale w kategorii U-23 (tzn. dla czterech roczników: 19-, 20-, 21- i 22-latków) wprowadzając także w porze letniej Mistrzostwa Europy dla tej grupy wiekowej. Z czasem tj. od roku 1999 wszystkie ekipy zawodowe i pół-zawodowe podzielone zostały na trzy dywizje (przy czym ekstraklasa początkowo liczyła 22, a potem - od sezonu 2002 - aż 30 drużyn), zaś w kalendarzu spośród imprez pierwszej kategorii w 1998 roku wyróżniono siedem etapówek najwyższej kategorii (klasyfikowanych tuż za Wielkimi Tourami), zaś dwa lata później również cztery jednodniówki tej samej klasy.

Mimo rozmaitych oporów w tym najpoważniejszego w postaci opozycji do założeń Pro Touru ze strony organizatorów Tour de France (A.S.O. Amaury Sport Organisation), Giro d'Italia (R.C.S. Sport Spa) i Vuelta a Espana (Unipublic SA) szefowi UCI Holendrowi Heinowi Verbruggenowi aczkolwiek bez formalnej ugody z w/w potentatami udało się doprowadzić do narodzin tego cyklu i tym samym trzeciej już rewolucji w "nowożytnym" kolarstwie szosowym. Groźba upadku tego projektu była bardzo poważna zważywszy na fakt, iż ASO oraz RCS organizują w sumie jeszcze osiem innych imprez umieszczonych w kalendarzu Pro Touru, w tym cztery spośród największych klasyków tzn. Milano-San Remo i Giro di Lombardia (RCS) oraz Paris-Roubaix i Paris-Tours (ASO). Czy Pro Tour okaże się dobrym pomysłem przekonamy się zapewne dopiero po kilku latach, a na razie wypada mi jedynie przedstawić innowacje jakie niesie z sobą przeforsowany pomysł Mr. Verbruggen'a.

Międzynarodowy kalendarz z punktowanymi wyścigami jakkolwiek objętościowo nie został poddany wyraźnym zmianom ulegnie znacznemu "spłaszczeniu" jeśli chodzi o liczbę kategorii. Swoistą ekstraligę stanowił będzie wspomniany Pro Tour z 27 najbardziej prestiżowymi imprezami i 20 najmocniejszymi drużynami, które otrzymały od UCI licencje (na czas od 2 do 4 lat) na starty we wszystkich zawodach tego cyklu. Do Pro Touru zaliczono dotychczasowe: Wielkie Toury, klasyki i jednodniówki Pro Touru, wszystkie etapówki najwyższej kategorii (HC), trzy z czterech semi-klasyków HC oraz wybrane wyścigi narodowe, a także stworzono dwie zupełnie nowe imprezy (drużynówkę w Eindhoven i Benelux Tour). Natomiast na tzw. kontynentalnym szczeblu rozgrywek istniał będzie podział na jedynie trzy kategorie: HC, pierwszą i drugą - oczywiście wraz z podziałem na "etapówki" i "jednodniówki" w ramach każdej z tych klas. Z grubsza zasady nowego podziału tych wyścigów można sprowadzić do stwierdzenia, iż stare (tj. z sezonu 2004) imprezy pierwszej kategorii to nowe HC, dawne zawody drugiej i trzeciej kategorii to nowe "jedynki", zaś dotychczasowe wyścigi piątej i niekiedy szóstej kategorii będą zwane "dwójkami" - aczkolwiek i w tym założeniu znajdziemy liczne wyjątki np. odbywający się właśnie "przewartościowany" Tour de Langkawi w Malezji.

Co do zasad kwalifikacji poszczególnych zespołów do konkretnych wyścigów sprawa wygląda następująco:

w wyścigach Pro Touru - prawo jak i zarazem obowiązek startu będzie miało dwadzieścia ekip, które poniżej przedstawiam, a także z woli organizatorów na ile okoliczności na to pozwolą (wszak peleton - co do zasady bynajmniej - nie może liczyć więcej niż 200 zawodników) inne ekipy profesjonalne (odpowiednik dawnej drugiej dywizji) i kontynentalne czyli pół-zawodowe (odpowiednik dawnej trzeciej dywizji). Przy czym do rankingu Pro Tour tak indywidualnego, drużynowego jak i narodowego punkty będą mogli zdobywać jedynie zawodnicy dwudziestu licencjonowanych zespołów;

w wyścigach kontynentalnych kategorii HC - prawo startu będą miały drużyny z licencją na Pro Tour, zwykłe profesjonalne jak i kontynentalne przy czym tu z kolei punktów nie będą mogli zdobywać zawodnicy rodem z Pro Touru;

w wyścigach kontynentalnych kategorii 1 - prawo startu będą miały drużyny z licencją na Pro Tour (bez możliwości punktowania), "zwykłe" profesjonalne, kontynentalne oraz narodowe czyli reprezentacje złożone zazwyczaj z młodych zawodników bez jakiegolwiek rodzaju kontraktu zawodowego bądź reprezentanci słabszych krajów, w których nie zarejestrowano żadnych grup choćby nawet kontynentalnych;

w wyścigach kontynentalnych kategorii 2 - nie będą mogli startować prawdziwi zawodowcy (tak z Pro Touru jak i pozostałych ekip profesjonalnych) a jedynie drużyny kontynentalne, narodowe i regionalne (w tym amatorskie klubowe).

Co ciekawe, by nie powiedzieć dziwne "rozgrywki kontynentalne" zgodnie ze swą nazwą będą podzielone na pięć kontynentów: Afryka, Ameryka, Azja, Europa i Oceania i każdy kontynent będzie miał swój własny ranking indywidualny, drużynowy i narodowy. W tej sytuacji - przynajmniej w ujęciu indywidualnym i drużynowym - zawodnik czy zespół (spoza Pro Touru) startujący w ciągu sezonu na różnych kontynentach będzie mógł być klasyfikowany w więcej niż jednym rankingu kontynentalnym np. jeśli nasz Action w swym zwyczaju pojedzie w maju do Kraju Kwitnącej Wiśni na Japan Tour, zaś miesiąc później do Kraju Klonowego Liścia na GP Cyclisme de Beauce.