PRZEDMOWA
Pomysł na to opracowanie wpadł mi do głowy jeszcze w połowie lat dziewięćdziesiątych, lecz pierwsze nieśmiałe rozważania zakładały oparcie się na wynikach Mistrzostw Świata, trzech Wielkich Tourów i co najwyżej jeszcze sześciu największych klasyków. Jednak dzięki danym z belgijskich roczników "Velo" udostępnionych mi przez kolegów z redakcji "Przeglądu Sportowego": Tomasza Jarońskiego i Marcina Kardę, z francuskiej strony internetowej www.memoire-du-cyclisme.net prowadzonej przez Dominique'a Magnier oraz wymianie informacji na liście tematycznej założonej przez Stefaan'a Degryse (dawniej prowadzącego stronę www.cyclingteams.com) możliwe stało się ambitniejsze podejście do tego ciekawego tematu. Selekcję imprez i ustalanie zasad punktacji w kształcie zbliżonym do aktualnego ukończyłem do września 1999 roku. Po czym nie pozostało już nic innego jak wytrwale zbierać niezbędne dane wynikowe z wybranych wyścigów, pogrupować je w sezonowe pliki (począwszy od ostatniej dekady XIX wieku) i w końcu przystąpić do obliczania osiągnięć kilkuset najwybitniejszych zawodowców w świetle przyjętych reguł punktacji.
Praca ta zajęła mi w sumie szesnaście miesięcy (od września 1999 roku do grudnia 2000 roku) i w jej wyniku ranking został po raz pierwszy opublikowany na anglojęzycznej stronie internetowej http://www.cycling4all.com/ prowadzonej przez mojego holenderskiego przyjaciela Wim'a van Rossum'a. Czołówka pierwotnej wersji rankingu (który w pierwszej wersji obejmował tylko czołową setkę kolarzy wraz ze statystyką i skromnym zarysem punktacji) posłużyła następnie za bazę dla artykułu "Kanibal i Borsuk" na temat tuzina największych gwiazd w historii profesjonalnej szosy, który ukazał się na łamach "Przeglądu Sportowego" 27 grudnia 2000 roku. Oczywiście na potrzeby polskiego rynku należało nieco naciągnąć ostateczne wyniki i za wszelką cenę wstawić do elitarnej "12" Miguela Induraina - najlepszego kolarza ostatniej dekady XX wieku - kosztem Francuza Raymonda Poulidora. Pomimo tego, relatywnie niskie miejsce baskijskiego mistrza wieloetapówek wywołało u nas niemałe zdziwienie, czego wyraz dał choćby Ryszard Szurkowski w wywiadzie dla "Kroniki Sportowej" w 1 programie Polskiego Radia. Oczywiście każdy miłośnik kolarstwa, począwszy od wielkiego mistrza i ekspertów po zwykłego fana ma prawo do własnej opinii, aczkolwiek zapewne w sposób zbyt uproszczony zdajemy się niekiedy postrzegać historię ukochanych dyscyplin sportu poprzez wyniki najbardziej prestiżowej imprezy, w naszym przypadku Tour de France. Ja jednak wierzę, że piękno i tradycje kolarstwa szosowego nie kończą się na tym jednym, wspaniałym wyścigu.
Co ciekawe w e-mailach od zagranicznych znawców tematu wśród zastrzeżeń przeważały raczej wyrazy poparcia dla wyższej lokaty Fausto Coppiego czy Rika Van Steenbergena. Trzeba z resztą przyznać, iż włoski "Campionissimo" wiele stracił na skutek II Wojny Światowej. Kilkaset punktów jakie z pewnością mógł zdobyć w latach największego uwikłania swej ojczyzny w działania wojenne (1941-1945) prawdopodobnie dałoby mu miejsce w czołowej "3" mojej klasyfikacji. Aczkolwiek tą samą uwagę z bodaj jeszcze większą dozą pewności należy uczynić przy osobie Gino Bartaliego - o pięć lat starszego rodaka i największego rywala wspaniałego Fausto. Tuż przed Wielkanocą 2001 roku mój ranking został zaszczycony publikacją na wspomnianej już francuskiej witrynie internetowej http://www.memoire-du-cyclisme.net/ - która bezsprzecznie stanowi najwłaściwsze miejsce poszukiwań wszelkich wyników z historii profesjonalnego kolarstwa szosowego dla wszystkich zainteresowanych tym tematem.
Po zakończeniu sezonu 2001 korzystając z krytycznych uwag ekspertów zagranicznych postanowiłem dodać do wyselekcjonowanych wcześniej imprez dwa bardzo prestiżowe w "zamieszchłych czasach" wyścigi klasyczne tzn. Paryż - Brest - Paryż (1200-kilometrowy maraton rozgrywany bez podziału na etapy!, raz na 10 lat od roku 1891 do 1951) oraz Grand Prix Wolber (we wczesnych latach 20-tych uważany za namiastkę szosowych Mistrzostw Świata dla zawodowców, które to oficjalnie rozegrane zostały po raz pierwszy dopiero w roku 1927). W tym czasie uwzględniłem jeszcze nieoficjalne edycje wyścigu Dookoła Kraju Basków, które ze względów politycznych (dyktatura generała Franco) rozgrywane były w latach 1939-68 pod trzema różnymi nazwami. Ponadto zróżnicowałem też wartość niektórych imprez, jako że nie wszystkie przecież od swych początków należały do ścisłej elity w międzynarodowym kalendarzu. Tytułem przykładu: prestiż Meisterschaft von Zurich rósł latami, podczas gdy odwrotną drogę przebył słynny niegdyś klasyk Bordeaux - Paryż (niespełna 600 km, na dużej części trasy za motorowerami), którego organizacji zaprzestano ostatecznie po 1988 roku. Niemniej niewątpliwie największy wkład do corocznych zmian w wynikach rankingu miały wydarzenia lat 2001-2004 czyli wyniki 26-28 imprez rozegranych w każdym z tych sezonów począwszy od marcowego Paryż - Nicea po październikowe Giro di Lombardia.
W minionym sezonie najistotniejsze zmiany stały się udziałem Amerykanina Lance'a Armstronga, który awansował na 19 pozycję oraz Niemców: Jana Ullricha oraz Erika Zabela, którzy przesunęli się odpowiednio na miejsca 29 i 36. Znacząco awansowali też Hiszpan Roberto Heras na 71., Włosi: Davide Rebellin na 74. i Paolo Bettini na 86., zaś "książe Werony" Hiszpan Oscar Freire Gomez wskoczył z 284 na 151 lokatę i w takiej formie już za rok może dołączyć do elitarnego grona 100 najwybitniejszych postaci. W trakcie lub po sezonie 2004 byliśmy też świadkami pożegnań z szosą kilku prominentnych postaci światowego peletonu. Szwajcar Alex Zulle (dwukrotny zwycięzca Vuelta a Espana z lat 1996-1997 i mistrz świata w jeździe indywidualnej na czas z roku 1996) ukończył ściganie na 23 pozycji. Belg Johan Museeuw (mistrz świata ze startu wspólnego z roku 1996 oraz dwukrotny triumfator Pucharu Świata z lat 1995-1996) na 35. Włoch Michele Bartoli (również dwukrotny zwycięzca Pucharu Świata, w latach 1997-1998) na 56. Natomiast Francuz Richard Virenque (7-krotny triumfator klasyfikacji górskiej Tour de France) jest obecnie 85. Ostatnim "młodym emerytem" wartym wspomnienia jest zaś Szwajcar Laurent Dufaux (drugi i trzeci kolarz Vuelta a Espana w latach 1996-1997), który zdołał dotrzeć do 119 miejsca na liście rankingowej. Niestety w połowie lutego przybiła nas wiadomość o śmierci niezrównanego górala Włocha Marco Pantaniego, który w sezonie 1998 wsławił się rzadkim dubletem generalnych zwycięstw w Giro d'Italia i Tour de France. Dokonania z czasów błyskotliwych startów w barwach Carrery (1994-1995) oraz Mercatone Uno (1997-2000) klasyfikują "Pirata" na 107 pozycji.
Najnowszy artykuł rankingowy jest bogatszy o wydarzenia olimpijskiego sezonu 2004 i składają się nań:
W tym miejscu kończę swą przedmowę i zapraszam do lektury. Na początku 2005 roku postaram się również wzbogacić ten ranking o linki do szczegółów (punktowych i wynikowych) osiągnięć dalszych piętnastu zawodników tak aby objąć nimi wszystkich z dorobkiem większym niż 1000 punktów. Swoje komentarze i pytania proszę kierować pod adres: danmcyc@gnu.univ.gda.pl
Daniel Marszałek
"Eddy Merckx zdystansował historyczny peleton ..."
"...na czele grupy zasadniczej Bernard Hinault przed Sean'em Kelly."
I. Poczekalnia czyli zawodnicy wciąż aktywni z największymi szansami na dołączenie do powyższej listy rankingowej:
II. Najlepsi zawodnicy sezonu 2004:
III. Skład narodowościowy listy rankingowej:
IV. Ranking Narodów na bazie wyników ośmiu najlepszych reprezentantów każdej spośród najbardziej zasłużonych dla historii "profesjonalnej szosy" federacji:
V. Tabele ułożone na bazie dokonań czołowych zawodników w odpowiednio pięciu lub dziesięciu najlepszych sezonach:
VI. Najlepsze lata zawodników z czołowej "25" rankingu:
VII. Największe liczby punktów "uzbieranych" w jednym sezonie (wyniki powyżej 400):
VIII. "Starzy Mistrzowie" na podstawie wyników imprez do roku 1939 włącznie:
IX. Najlepsi specjaliści w wyścigach klasycznych (uwzględniono tu również: Igrzyska Olimpijskie, Mistrzostwa Świata, Bordeaux - Paryż, Paryż - Brest - Paryż, GP Wolber czy GP des Nations):
X. Najlepsi specjaliści w wyścigach etapowych (uwzględniono tu punkty za wszelkiego rodzaju wygrane bądź przejechane w koszulce lidera etapy, jak również wygrane klasyfikacje punktowe i górskie w trzech Wielkich Tourach):
I. Gradacja czyli stosunek punktów dla zwycięzcy i dla kolarzy z kolejnych miejsc w czołówce wyścigów:
1) WIELOETAPÓWKI:
2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE I
MISTRZOSTWA ŚWIATA:
3)
KLASYKI i JEDNODNIÓWKI:
4) ETAPÓWKI:
II. Ranga-1 czyli wartość punktowa poszczególnych imprez na przestrzeni ich historii:
1) WIELOETAPÓWKI: 2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE (od 1996 roku) i MISTRZOSTWA ŚWIATA:
3) KLASYKI i JEDNODNIÓWKI: 4) ETAPÓWKI:
5)INNE czyli Ex-WYŚCIGI: III. Ranga-2 czyli wartość punktowa poszczególnych imprez w cyklu Pro Tour (od sezonu 2005):
1) WIELOETAPÓWKI: 2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE (od 1996 roku) i MISTRZOSTWA ŚWIATA:
3) KLASYKI i JEDNODNIÓWKI: 4) ETAPÓWKI:
5) INNE:
2. Damiano Cunego (Włochy) - 219,2
3. Oscar Freire (Hiszpania) - 205,8
4. Lance Armstrong (USA) - 201
5. Davide Rebellin (Włochy) - 193
6. Erik Zabel (Niemcy) - 181
7. Alessandro Petacchi (Włochy) - 166,5
8. Stuart O'Grady (Australia) - 152,9
9. Jan Ullrich (Niemcy) - 144
10. Tyler Hamilton (USA) - 143 *)
11. Roberto Heras (Hiszpania) - 141,3
12. Michael Boogerd (Holandia) - 112,5
13. Ivan Basso (Włochy) - 108
14. Francisco Mancebo (Hiszpania) - 104,2
15. Santiago Perez (Hiszpania) - 103,5 *)
16. Andreas Kloden (Niemcy) - 101
17. Gilberto Simoni (Włochy) - 99,9
18. Alejandro Valverde (Hiszpania) - 98,7
19. Miguel Angel Martin Perdiguero (Hiszpania) - 92
20. Dario David Cioni (Włochy) - 86,25
*) Dorobek punktowy niepewny, gdyż zawodnicy ci "wpadli" w trakcie sezonu podczas kontroli antydopingowej.
2. Belgia - 75 (19)
3. Francja - 54 (18)
4. Hiszpania - 48 (12)
5. Holandia - 19(7)
6. Szwajcaria - 17 (4)
7. Niemcy - 9 (3)
8. Wielka Brytania - 5 (1)
9. Rosja - 5 (1)
10. USA - 4 (2)
11. Luksemburg - 3 (3)
12. Kolumbia - 3 (0)
13. Irlandia - 2 (2)
14. Dania - 2 (1)
15. Portugalia - 2 (0)
16. Szwecja - 2 (0)
17. Australia - 1 (1)
18. Kanada - 1 (0)
19. Ukraina - 1 (0)
20. Kazachstan - 1 (0)
21. Uzbekistan - 1 (0)
22. Meksyk - 1 (0)
23. Norwegia - 1 (0)
*) Około 75 % składu zarówno całej listy rankingowej jak i pierwszej "setki" rankingu stanowią reprezentanci zaledwie czterech najsilniejszych krajów. W powyższym zestawieniu w razie równej ilości zawodników o wyższym miejscu kraju decyduje lepsze miejsce ich najlepszego zawodnika. Wielonarodowcy (Andrei Tchmil, Piotr Ugriumow,
Dżamolidin Abdużaparow, Olaf Ludwig czy Max Sciandri) zostali zaliczeni do swych ostatnich w karierze reprezentacji.
Skład: Eddy Merckx (1 miejsce w rankingu indywidualnym) - Roger De Vlaeminck (10) - Rik Van Looy (11) - Freddy Maertens (21) - Herman Vanspringel (22) - Johan Museeuw (35) - Lucien Van Impe (38) i Walter Godefroot (40)
2. Włochy - 17.796,15 pkt
Skład: Francesco Moser (5) - Gino Bartali (6) - Felice Gimondi (7) - Fausto Coppi (9) - Alfredo Binda (16) - Giuseppe Saronni (18) - Fiorenzo Magni (25) i Costante Girardengo (27)
3. Francja - 16.435,1 pkt
Skład: Bernard Hinault (2) - Jacques Anquetil (4) - Raymond Poulidor (12) - Laurent Jalabert (14) - Louison Bobet (17) - Laurent Fignon (26) - Antonin Magne (44) i Gustave Garrigou (47)
4. Hiszpania - 10.074,2 pkt
Skład: Miguel Indurain (13) - Luis Ocana (30) - Pedro Delgado (32) - Marino Lejarreta (49) - Abraham Olano (61) - Miguel Poblet (66) - Roberto Heras (71) i Federico Bahamontes (73)
5. Holandia - 9.452,7 pkt
Skład: Joop Zoetemelk (8) - Jan Janssen (33) - Hennie Kuiper (42) - Jan Raas (52) - Steven Rooks (79) - Gerrie Kneteman (94) - Adri van der Poel (97) i Michael Boogerd (121)
6. Szwajcaria - 9.344,95 pkt
Skład: Tony Rominger (15) - Ferdi Kübler (20) - Alex Zülle (23) - Hugo Koblet (37) - Heiri Suter (116) - Laurent Dufaux (119) - Fritz Schaer (137) i Pascal Richard (149)
7. Niemcy - 6.568,1 pkt
Skład: Jan Ullrich (29) - Erik Zabel (36) - Rudi Altig (62) - Dietrich Thurau (104) - Hans Junkermann (140) - Rolf Wolfshohl (148) - Olaf Ludwig (222) i Rolf Gölz (250)
*) Mieszany zespół anglojęzyczny w składzie: Sean Kelly (3) - Lance Armstrong (19) - Greg Lemond (24) - Stephen Roche (48) - Phil Anderson (59) - Robert Millar (76) -
Andrew Hampsten (112) i Tom Simpson (135) uzyskał 11.025,35 punkta.
1. Eddy Merckx (Belgia) - 3571,8 pkt
2. Bernard Hinault (Francja) - 2154,8
3. Sean Kelly (Irlandia) - 1928,1
4. Jacques Anquetil (Francja) - 1790,8
5. Miguel Indurain (Hiszpania) - 1759,85
6. Francesco Moser (Włochy) - 1697,8
7. Freddy Maertens (Belgia) - 1631,6
8. Fausto Coppi (Włochy) - 1602,3
9. Tony Rominger (Szwajcaria) - 1535,95
10. Laurent Jalabert (Francja) - 1498,25
... Lance Armstrong (USA) - 1195,75
b) według 10-u najlepszych sezonów:
1. Eddy Merckx (Belgia) - 5648,8 pkt
2. Bernard Hinault (Francja) - 3279,8
3. Sean Kelly (Irlandia) - 2846,4
4. Francesco Moser (Włochy) - 2595,45
5. Jacques Anquetil (Francja) - 2574,3
6. Gino Bartali (Włochy) - 2371,35
7. Felice Gimondi (Włochy) - 2363,05
8. Fausto Coppi (Włochy) - 2352,55
9. Roger De Vlaeminck (Belgia) - 2208,05
10. Miguel Indurain (Hiszpania) - 2177,6
... Lance Armstrong (USA) - 1.788,7
2. Bernard Hinault (1979) - 501
3. Sean Kelly (1986) - 511,4
4. Jacques Anquetil (1961) - 402,4
5. Francesco Moser (1978) - 481,85
6. Gino Bartali (1947) - 327,25
7. Felice Gimondi (1965) - 314,5 *)
8. Joop Zoetemelk (1979) - 414,8
9. Fausto Coppi (1949) - 466,9
10. Roger De Vlaeminck (1975) - 429,15
11. Rik Van Looy (1959) - 383,75
12. Raymond Poulidor (1964) - 312,2
13. Miguel Indurain (1992) - 469,85
14. Laurent Jalabert (1995) - 581,45
15. Tony Rominger (1993) - 384,7
16. Alfredo Binda (1927) - 402,9
17. Louison Bobet (1954) - 307
18. Giuseppe Saronni (1979) - 416,95
19. Lance Armstrong (2002) - 266,5
20. Ferdi Kubler (1951) - 341,5
21. Freddy Maertens (1976) - 583,5
22. Herman Van Springel (1968) - 333
23. Alex Zulle (1996) - 296,7
24. Greg Lemond (1986) - 333,75
25. Fiorenzo Magni (1951) - 290
*) Gimondi najlepszy wynik osiągnął podczas swego pierwszego sezonu wśród profich!
2. Eddy Merckx 2 (1972) - 761,2
3. Eddy Merckx 3 (1970) - 700,5
4. Eddy Merckx 4 (1974) - 696,3
5. Eddy Merckx 5 (1971) - 622,5
6. Eddy Merckx 6 (1969) - 618,85
7. Freddy Maertens 1 (1976) - 583,5
8. Laurent Jalabert (1995) - 581,45
9. Eddy Merckx 7 (1975) - 572,5
10. Freddy Maertens 2 (1977) - 540,6
11. Sean Kelly 1 (1986) - 511,4
12. Stephen Roche (1987) - 504,5
13. Bernard Hinault 1 (1979) - 501
14. Sean Kelly 2 (1984) - 488,5
15. Francesco Moser (1978) - 481,85
16. Miguel Indurain (1992) - 469,85
17. Luis Ocana (1973) - 467,3
18. Fausto Coppi 1 (1949) - 466,9
19. Bernard Hinault 2 (1981) - 432
20. Roger De Vlaeminck (1975) - 429,15
21. Bernard Hinault 3 (1982) - 428,3
22. Fausto Coppi 2 (1952) - 421,7
23. Bernard Hinault 4 (1978) - 419,9
24. Gianni Bugno (1990) - 417,75
25. Giuseppe Saronni (1979) - 416,95
26. Joop Zoetemelk (1979) - 414,8
27. Laurent Fignon (1989) - 407,15
28. Alfredo Binda (1927) - 402,9
29. Jacques Anquetil (1961) - 402,4
2. Costante Girardengo (Włochy, 1912-36) - 1437,6
3. Nicolas Frantz (Luksemburg, 1923-34) - 1410,55
4. Learco Guerra (Włochy, 1929-39) - 1299,7
5. Antonin Magne (Francja, 1926-39) - 1228,3
6. Francois Faber (Luksemburg, 1906-14) - 1203,5
7. Gustave Garrigou (Francja, 1907-14) - 1202,95
8. Gino Bartali (Włochy, 1935-39*) - 1093,4
9. Andre Leducq (Francja, 1927-39) - 1074,3
10. Henri Pelissier (Francja, 1911-28) - 1040,75
11. Giovanni Brunero (Włochy, 1920-29) - 1023,2
12. Gaetano Belloni (Włochy, 1915-31) - 991,6
13. Philippe Thys (Belgia, 1912-27) - 874,5
14. Louis Trousselier (Francja, 1902-14) - 869,7
15. Mariano Canardo (Hiszpania, 1926-39*) - 808,9
16. Jean Alavoine (Francja, 1909-25) - 797,5
--- Emile Georget (Francja, 1905-14) - 797,5
18. Eugene Christophe (Francja, 1904-26) - 782,8
19. Lucien Petit-Breton (Francja, 1902-14) - 770
20. Goerges Ronsse (Belgia, 1926-38) - 751
*) Bartali większość swoich punktów zdobył w latach 1940-54 czyli już po II Wojnie Światowej. Z drugiej strony Canardo swój przedwojenny dorobek uzupełnił jeszcze w sezonie 1940.
2. Roger De Vlaeminck (Belgia) - 1531
3. Rik Van Looy (Belgia) - 1443,75
4. Sean Kelly (Irlandia) - 1339
5. Francesco Moser (Włochy) - 1235,5
6. Johan Museeuw (Belgia) - 1215
7-8. Walter Godefroot (Belgia) - 1005,25
---. Herman Van Springel (Belgia) - 1005,25
9. Jan Raas (Holandia) - 985,5
10. Michele Bartoli (Włochy) - 960,75
11. Bernard Hinault (Francja) - 937,5
12. Fausto Coppi (Włochy) - 932,25
Najlepsi pośród aktywnych:
1. Erik Zabel (Niemcy) - 702,5
2. Paolo Bettini (Włochy) - 698
3. Davide Rebellin (Włochy) - 548,5
2. Bernard Hinault (Francja) - 2375,3
3. Jacques Anquetil (Francja) - 2249,5
4. Gino Bartali (Włochy) - 2183,15
5. Miguel Indurain (Hiszpania) - 1848,5
6. Joop Zoetemelk (Holandia) - 1772,95
7. Felice Gimondi (Włochy) - 1760,55
8. Sean Kelly (Irlandia) - 1735,9
9. Tony Rominger (Szwajcaria) - 1693
10. Francesco Moser (Włochy) - 1645,35
11. Fausto Coppi (Włochy) - 1577,8
12. Raymond Poulidor (Francja) - 1528
Najlepsi pośród aktywnych:
1. Lance Armstrong (USA) - 1379,7
2. Jan Ullrich (Niemcy) - 990,75
3. Roberto Heras (Hiszpania) - 978,3
Generalka: I - 100%, II - 75%, III - 60%, IV - 50%, V - 45%, VI - 40%, VII - 35%, VIII - 30%, IX - 25%, X - 20%.
Etapy: I - 10%, II - 5%, III - 3% (członkowie zwycięskiego zespołu w jeździe drużynowej na czas - 1%).
Liderzy: 4%.
Klasyfikacje Punktowa i Górska: I - 15%.
Wyścigi ze startu wspólnego: I - 100%, II - 70%, III - 50%, IV - 40%, V - 35%, VI - 30%, VII - 25%, VIII - 20%.
Jazda indywidualna na czas: I - 100%, II - 65%, III - 45%, IV - 35%, V - 30%, VI - 25%, VII - 20%, VIII - 15%.
Wyścigi ze startu wspólnego: I - 100%, II - 60%, III - 40%, IV - 30%, V - 25%, VI - 20%, ale Bordeaux - Paris (w latach 1927-1985): I - 100%, II - 60%, III - 40%, IV - 25%, V - 20%.
Jazda indywidualna na czas (tzn. Grand Prix des Nations 1932-89 i Finał Pucharu Świata 1990-93): I - 100%, II - 55%, III - 35%, IV - 25%, V - 20%, VI - 15%.
Jazda drużynowa na czas (tzn. Grand Prix Liberation 1989-91): I - 100%, II - 55%, III - 35%.
Generalka: I - 100%, II - 75%, III - 55%, IV - 40%, V - 30%, VI - 20%.
Etapy: I - 10%.
a) TOUR de FRANCE: 100 punktów dla zwycięzcy
b) GIRO d'ITALIA: 90 punktów
c) VUELTA a ESPANA: 70 punktów (w latach 1935-1957), 80 punktów (w latach 1958-1994) oraz 90 punktów (od roku 1995)
a) OLIMPIJSKI WYŚCIG: 75 punktów dla zwycięzcy
b) OLIMPIJSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 60 punktów
c) MISTRZOWSKI WYŚCIG: 70 punktów
d) MISTRZOWSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 55 punktów
a) MILANO - SAN REMO, RONDE van VLAANDEREN, PARIS - ROUBAIX, LIEGE - BASTOGNE - LIEGE, PARIS - TOURS (w tym GRAND PRIX d'AUTOMNE) i GIRO di LOMBARDIA: po 50 punktów dla zwycięzcy
b) GENT - WEVELGEM: 35 punktów (w latach 1945-1965), 40 punktów (w latach 1966-1988) i 35 punktów (w latach 1989-2004)
c) FLECHE WALLONNE: 50 punktów (w latach 1936-1939), 45 punktów (w latach 1941-1988) i 35 punktów (w latach 1989-2004)
d) AMSTEL GOLD RACE: 35 punktów (w latach 1966-1967), 40 punktów (w latach 1968-1988) i 45 punktów (od roku 1989)
e) RUND UM DEN HENNINGER TURM (tylko do roku 1998): 35 punktów (w latach 1962-1965), 40 punktów (w latach 1966-1988), 35 punktów (w latach 1989-1994 i 1996-1997), 45 punktów (w roku 1995 gdy wszedł w skład Pucharu Świata) i 30 punktów (w roku 1998 gdy miał tylko 2 kategorię UCI)
f) MEISTERSCHAFT von ZURICH później GRAND PRIX SUISSE, a obecnie ZURI METZGETE: 30 punktów (w latach 1914-1926), 35 punktów (w latach 1927-1967), 40 punktów (w latach 1968-1988) i 45 punktów (od roku 1989)
g) PARIS - BRUXELLES (tylko do roku 1998): 50 punktów (w latach 1907-1939), 45 punktów (w latach 1946-1966), 40 punktów (w latach 1973-1988) i 35 punktów (w latach 1989-1998)
h) CLASICA SAN SEBASTIAN vel KLASIKA DONOSTIA (dopiero od roku 1989): 40 punktów
i) HEW CYCLASSICS HAMBURG (dopiero od roku 1998): 40 punktów
j) WINCANTON CLASSIC później jako LEEDS INTERNATIONAL CLASSIC i ROCHESTER CLASSIC (w latach 1989-1997): 40 punktów
k) GRAND PRIX des AMERIQUES później jako GRAND PRIX TELEGLOBE (w latach 1989-1992): 40 punktów
l) JAPAN CUP: 40 punktów (w roku 1996)
ł) GRAND PRIX OUEST FRANCE (od roku 1999) i GIRO del LAZIO (w latach 1999-2004): 30 punktów
a) PARIS - NICE: 35 punktów (w latach 1933-1939, 1946 i 1951-1958) oraz 40 punktów (od roku 1959)
b) TIRRENO - ADRIATICO: 30 punktów (w roku 1966), 35 punktów (w latach 1967-1989) oraz 40 punktów (od roku 1990)
c) VUELTA al PAIS VASCO vel EUSKAL HERRIKO ITZULIA:
35 punktów (w latach 1924-1930 i 1935), 30 punktów (za wyścigi pod nazwami Circuito del Norte, GP Ayuntamiento de Bilbao, Bicicleta Vasca w latach 1939-1968), 35 punktów (w latach 1969-1997) oraz 40 punktów (od roku 1998)
d) TOUR de ROMANDIE: 35 punktów (w latach 1947-1997) oraz 40 punktów (od roku 1998)
e) CRITERIUM du DAUPHINE LIBERE: 35 punktów (w latach 1947-1949) oraz 40 punktów (od roku 1950)
f) TOUR DE SUISSE: 40 punktów (w roku 1933), 45 punktów (w latach 1934-1939), 35 punktów (w roku 1941), 40 punktów (w roku 1942), 50 punktów (w latach 1946-1991) oraz 45 punktów (od roku 1992)
g) VOLTA A CATALUNYA: 30 punktów (w latach 1911-1913), 35 punktów (w latach 1920 i 1923-1926) oraz 40 punktów (w latach 1927-1936 i od roku 1939)
a) BORDEAUX - PARIS: 60 punktów (w latach 1892-1914, ale w roku 1902 po 40 punktów dla zwycięzców każdego z konkurencyjnych wyścigów organizowanych przez redakcje "L'Auto" i "Velo"), 50 punktów (w latach 1919-1939), 45 punktów (w latach 1946-1954), 40 punktów (w latach 1956-1970), 35 punktów (w latach 1973-1985) oraz 30 punktów (w latach 1986-1988)
b) GRAND PRIX WOLBER: 60 punktów (w latach 1922-1925) oraz 50 punktów (w latach 1926-1931)
c) PARIS - BREST - PARIS: 50 punktów (w latach 1891, 1901, 1911 i 1921), 45 punktów (w roku 1931)
oraz 40 punktów (w latach 1948 i 1951)
d) GRAND PRIX des NATIONS: 45 punktów (w latach 1932-1938), po 30 punktów (w latach 1941-1942 dla zwycięzców każdej z równorzędnych czasówek rozgrywanych w okupowanej przez hitlerowskie Niemcy strefie północnej oraz tzw. wolnej strefie południowej rządzonej przez reżim z Vichy), 45 punktów (w roku 1943), 40 punktów (w roku 1944), 45 punktów (w latach 1945-1955) oraz 40 punktów (w latach 1956-1989)
e) FINAŁ PUCHARU ŚWIATA: 35 punktów (w latach 1990-1993)
f) GRAND PRIX LIBERATION: 24 punkty dla zwycięskiego zespołu co oznacza po 3 punkty dla każdego z ośmiu kolarzy w roku 1989 oraz po 4 punkty dla każdego z sześciu kolarzy w latach 1990-1991.
a) TOUR de FRANCE: 100 punktów dla zwycięzcy
b) GIRO d'ITALIA i VUELTA a ESPANA: po 90 punktów
a) OLIMPIJSKI WYŚCIG: 75 punktów dla zwycięzcy
b) OLIMPIJSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 60 punktów
c) MISTRZOWSKI WYŚCIG: 70 punktów
d) MISTRZOWSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 55 punktów
a) MILANO - SAN REMO, RONDE van VLAANDEREN, PARIS - ROUBAIX, LIEGE - BASTOGNE - LIEGE, PARIS - TOURS i GIRO di LOMBARDIA: po 50 punktów dla zwycięzcy
b) GENT - WEVELGEM, AMSTEL GOLD RACE, FLECHE WALLONNE i ZURI METZGETE: po 45 punktów
c) HEW CYCLASSICS HAMBURG, CLASICA SAN SEBASTIAN vel KLASIKA DONOSTIA i GRAND PRIX OUEST FRANCE: po 40 punktów
a) TOUR de SUISSE: 45 punktów dla zwycięzcy
b) PARIS - NICE, TIRRENO - ADRIATICO, VUELTA al PAIS VASCO vel EUSKAL HERRIKO ITZULIA, TOUR de ROMANDIE, VOLTA a CATALUNYA i CRITERIUM du DAUPHINE LIBERE: po 40 punktów
c) TOUR du BENELUX, DEUTSCHLAND TOUR i TOUR DE POLOGNE: po 35 punktów
*) GRAND PRIX EINDHOVEN: 24 punkty dla zwycięskiego zespołu do podziału między sześć osób.
Copyright © : DANIEL MARSZAŁEK
All text is available under the terms of the Creative Commons Attribution Share-Alike (CC-BY-SA)