PRZEDMOWA
Pomysł na to opracowanie wpadł mi do głowy jeszcze w połowie lat dziewięćdziesiątych, lecz pierwsze nieśmiałe rozważania zakładały oparcie się na wynikach Mistrzostw Świata, trzech Wielkich Tourów i co najwyżej jeszcze sześciu największych klasyków. Jednak dzięki danym z belgijskich roczników "Velo" udostępnionych mi przez kolegów z redakcji "Przeglądu Sportowego": Tomasza Jarońskiego i Marcina Kardę, z francuskiej strony internetowej www.memoire-du-cyclisme.net prowadzonej przez Dominique'a Magnier oraz wymianie informacji na liście tematycznej założonej przez Stefaan'a Degryse (dawniej prowadzącego stronę www.cyclingteams.com) możliwe stało się ambitniejsze podejście do tego ciekawego tematu. Selekcję imprez i ustalanie zasad punktacji w kształcie zbliżonym do aktualnego ukończyłem do września 1999 roku. Po czym nie pozostało już nic innego jak wytrwale zbierać niezbędne dane wynikowe z wybranych wyścigów, pogrupować je w sezonowe pliki (począwszy od ostatniej dekady XIX wieku) i w końcu przystąpić do obliczania osiągnięć kilkuset najwybitniejszych zawodowców w świetle przyjętych reguł punktacji.
Praca ta zajęła mi w sumie szesnaście miesięcy (od września 1999 roku do grudnia 2000 roku) i w jej wyniku ranking został po raz pierwszy opublikowany na anglojęzycznej stronie internetowej http://www.cycling4all.com/ prowadzonej przez mojego holenderskiego przyjaciela Wim'a van Rossum'a. Czołówka pierwotnej wersji rankingu (który w pierwszej wersji obejmował tylko czołową setkę kolarzy wraz ze statystyką i skromnym zarysem punktacji) posłużyła następnie za bazę dla artykułu "Kanibal i Borsuk" na temat tuzina największych gwiazd w historii profesjonalnej szosy, który ukazał się na łamach "Przeglądu Sportowego" 27 grudnia 2000 roku. Oczywiście na potrzeby polskiego rynku należało nieco naciągnąć ostateczne wyniki i za wszelką cenę wstawić do elitarnej "12" Miguela Induraina - najlepszego kolarza ostatniej dekady XX wieku - kosztem Francuza Raymonda Poulidora. Pomimo tego, relatywnie niskie miejsce baskijskiego mistrza wieloetapówek wywołało u nas niemałe zdziwienie, czego wyraz dał choćby Ryszard Szurkowski w wywiadzie dla "Kroniki Sportowej" w 1 programie Polskiego Radia. Oczywiście każdy miłośnik kolarstwa, począwszy od wielkiego mistrza i ekspertów po zwykłego fana ma prawo do własnej opinii, aczkolwiek zapewne w sposób zbyt uproszczony zdajemy się niekiedy postrzegać historię ukochanych dyscyplin sportu poprzez wyniki najbardziej prestiżowej imprezy, w naszym przypadku Tour de France. Ja jednak wierzę, że piękno i tradycje kolarstwa szosowego nie kończą się na tym jednym, wspaniałym wyścigu.
Co ciekawe w e-mailach od zagranicznych znawców tematu wśród zastrzeżeń przeważały raczej wyrazy poparcia dla wyższej lokaty Fausto Coppiego czy Rika Van Steenbergena. Trzeba z resztą przyznać, iż włoski "Campionissimo" wiele stracił na skutek II Wojny Światowej. Kilkaset punktów jakie z pewnością mógł zdobyć w latach największego uwikłania swej ojczyzny w działania wojenne (1941-1945) prawdopodobnie dałoby mu miejsce w czołowej "3" mojej klasyfikacji. Aczkolwiek tą samą uwagę z bodaj jeszcze większą dozą pewności należy uczynić przy osobie Gino Bartaliego - o pięć lat starszego rodaka i największego rywala wspaniałego Fausto. Tuż przed Wielkanocą 2001 roku mój ranking został zaszczycony publikacją na wspomnianej już francuskiej witrynie internetowej http://www.memoire-du-cyclisme.net/ - która bezsprzecznie stanowi najwłaściwsze miejsce poszukiwań wszelkich wyników z historii profesjonalnego kolarstwa szosowego dla wszystkich zainteresowanych tym tematem.
Po zakończeniu sezonu 2001 korzystając z krytycznych uwag ekspertów zagranicznych postanowiłem dodać do wyselekcjonowanych wcześniej imprez dwa bardzo prestiżowe w "zamieszchłych czasach" wyścigi klasyczne tzn. Paryż - Brest - Paryż (1200-kilometrowy maraton rozgrywany bez podziału na etapy!, raz na 10 lat od roku 1891 do 1951) oraz Grand Prix Wolber (we wczesnych latach 20-tych uważany za namiastkę szosowych Mistrzostw Świata dla zawodowców, które to oficjalnie rozegrane zostały po raz pierwszy dopiero w roku 1927). W tym czasie uwzględniłem jeszcze nieoficjalne edycje wyścigu Dookoła Kraju Basków, które ze względów politycznych (dyktatura generała Franco) rozgrywane były w latach 1939-68 pod trzema różnymi nazwami. Ponadto zróżnicowałem też wartość niektórych imprez, jako że nie wszystkie przecież od swych początków należały do ścisłej elity w międzynarodowym kalendarzu. Tytułem przykładu: prestiż Meisterschaft von Zurich rósł latami, podczas gdy odwrotną drogę przebył słynny niegdyś klasyk Bordeaux - Paryż (niespełna 600 km, na dużej części trasy za motorowerami), którego organizacji zaprzestano ostatecznie po 1988 roku. Niemniej niewątpliwie największy wkład do corocznych zmian w wynikach rankingu miały wydarzenia lat 2001-2004 czyli wyniki 26-28 imprez rozegranych w każdym z tych sezonów począwszy od marcowego Paryż - Nicea po październikowe Giro di Lombardia.
Tej zimy przygotowanie kolejnej - szóstej już - wersji poniższego rankingu zajęło mi więcej czasu niż zwykle przynajmniej z dwóch względów. Jednym była praca twórcza, której oddałem się jeszcze w listopadzie, a która o ironio również wymagała "zagrzebania się" w historii kolarstwa choć nie tylko na polu "zawodowej szosy". Natomiast drugim było oczekiwanie na rozstrzygnięcie dopingowej sprawy Roberto Herasa i związane z nią ustalenie ostatecznych wyników ubiegłorocznej Vuelta a Espana.
Oczywiście "Ranking 2006" w niewielkim stopniu różni się od "Rankingu 2005" wszak jeden sezon nie mógł spowodować znaczących zmian w zestawieniu będącym odzwierciedleniem 115-letniej historii zawodowego kolarstwa szosowego. Dlatego też Belg Eddy Merckx nadal prowadzi z przewagą "kilku długości roweru" nad Francuzem Bernardem Hinault oraz Irlandczykiem Seanem Kellym. Najważniejszą zmianą był awans Amerykanina Lance'a Armstronga na piętnaste miejsce tuż przed Szwajcara Tony Romingera. Tymczasem jako, że Teksańczyk zakończył swą karierę zawodową tuż po siódmym zwycięstwie w Tour de France obecnie najwyżej notowani pośród wciąż aktywnych zawodników są dwaj Niemcy: Jan Ullrich (24 miejsce) oraz Erik Zabel (30). Poza nimi w minionym sezonie w ramach pierwszej "100" tego rankingu awansowali też: niesławny Hiszpan Roberto Heras (na 63 miejsce) oraz trzej Włosi: Davide Rebellin (na 66), Paolo Bettini (na 67) oraz Gilberto Simoni (na 85). Wspomniany Heras gdyby tylko przejechał Vueltę "na czysto" byłby już obecnie 54. Warte odnotowanie są też znaczne awanse Włocha Alessandro Pettachiego (z 214. na 132 miejsce) oraz Kazacha Aleksandra Winokurowa (ze 197. na 139.). Niemniej ich postępy bledną w zderzeniu z wyczynem zwycięzcy ubiegłorocznego Pro Touru Włocha Danilo Di Luki, którego przed rokiem nie było nawet na liście rankingowej, zaś aktualnie jest już w jej górnej "połówce" na 164 miejscu. Podczas bądź wraz z końcem sezonu 2005 z zawodowym peletonem rozstał się nie tylko Lance Armstrong, ale też m.in. Włosi Mario Cipollini i Francesco Casagrande oraz Rosjanin Paweł Tonkow, którzy z kolei zakończyli swe kariery odpowiednio na 50., 74. i 78 miejscu.
Ponadto musiałem też podjąć pewne decyzje na temat wyników wyścigów, w których wysoko sklasyfikowani zawodnicy zostali następnie zdyskwalifikowani po dopingowej wpadce bądź na skutek przyznania się do korzystania ze środków dopingowych. Ponieważ zarówno strona UCI jak i oficjalne strony owych wyścigów nie były pomocne w rozstrzygnięciu moich dylematów rozwiązanie musiałem znaleźć sam. Ostatecznie odebrałem punkty następującym "dopingowiczom": Dario Frigo (za Giro d'Italia 2001), David Millar (Vuelta a Espana 2001, Criterium du Dauphine Libere 2003 & Mistrzostwa świata 2003), Stefano Garzelli (Giro d'Italia 2002), David Bernabeu (Paris - Nice 2003), Francisco Perez (Tour de Romandie 2003), Raimondas Rumsas (Giro d'Italia 2003), Aitor Kintana (Volta a Catalunya 2003), Tyler Hamilton (Vuelta a Espana 2004) oraz Roberto Heras (Vuelta a Espana 2005 - choć tylko etap 20 i klasyfikacja generalna). Niemniej miejsca "osierocone" przez wyżej wymienionych pozostawiłem puste, a odpowiednie roszady polegające na przesunięciu niżej klasyfikowanych zawodników o jedną pozycję w górę wykonałem tylko w dwóch najpewniejszych przypadkach tzn. Mistrzostw świata w jeździe indywidualnej na czas z roku 2003 oraz klasyfikacji generalnej Vuelta a Espana 2005.
Najnowszy artykuł rankingowy jest bogatszy o wydarzenia olimpijskiego sezonu 2004 i składają się nań:
W tym miejscu kończę swą przedmowę i zapraszam do lektury. W marcu postaram się jeszcze uaktualnić sylwetki: Armstronga, Ullricha, Zabela i Cipolliniego oraz opracować sylwetki nowych członków klubu "1000 punktów" czyli Herasa, Rebellina i Bettiniego. Swoje komentarze i pytania proszę kierować pod adres: danmcyc@gnu.univ.gda.pl
Daniel Marszałek
"Eddy Merckx zdystansował historyczny peleton ..."
"...na czele grupy zasadniczej Bernard Hinault przed Sean'em Kelly."
I. Współcześni zawodnicy w "poczekalni"
Na powyższej liście obejmującej 347 nazwisk znalazło się 33 zawodników, którzy podpisali kontrakty zawodowe również na rok 2006. Z kolei poniżej prezentuję listę kolejnych 21 zawodników, którzy na razie uzyskali co najmniej 200 punktów i będą obecni w peletonie zawodowym w sezonie 2006 przez co mają spore szanse na dołączenie do powyższej elity w ciągu najbliższych miesięcy.
II. Najlepsi zawodnicy w sezonie 2005
Poniżej przedstawiam najlepszych zawodników minionego roku. Jak widać współcześnie co raz trudniej jest o uzbieranie choćby 200 punktów w ciągu jednego sezonu. Podobnie jak przed rokiem udało się to tylko czterem zawodnikom. Najbardziej wzbogacił się u mnie triumfator pierwszej edycji Pro Touru i niewątpliwie najwszechstronniejszy zawodnik tego sezonu czyli Danilo Di Luca. Za nim uplasowali się wybitni specjaliści w poszczególnych szosowych profesjach czyli najlepszy sprinter Allesandro Petacchi, niekwestionowany król Tour de France Lance Armstrong oraz wybitny specjalista od klasyków i aktualny mistrz świata Tom Boonen.
III. Skład narodowościowy listy rankingowej
Wśród czołowych stu zawodników aż 75%, zaś na całej liście rankingowej przeszło 76% stanowią reprezentanci czterech tradycyjnych potęg czyli: Włoch, Belgii, Francji i Hiszpanii.
IV. Ranking Narodów
Zestawienie opracowane na podstawie sumy wyników ośmiu najlepszych zawodników każdej z siedmiu czołowych federacji. Na czele Belgowie, którzy swe minimalne prowadzenie nad Włochami zawdzięczają niesamowitemu Eddy Merckxowi. Trzecie miejsce w pełni zasłużone dla Francuzów. Poza podium dość wyrównana walka Hiszpanii, Holandii i Szwajcarii, zaś Niemcy dopiero w ostatnich latach zaczęli nadrabiać swe historyczne straty. Natomiast mieszana "reprezentacja" krajów anglo-języcznych ma dorobek lepszy od czwartej Hiszpanii.
V. Najlepsi wedle 5 bądź 10 sezonów
W tym zestawieniu czołowi zawodnicy zostali sklasyfikowani na podstawie swych dorobków wypracowanych podczas swych pięciu, względnie dziesięciu najlepszy sezonów w karierze. W obu przypadkach potwierdziło się podium z głównego rankingu.
VI. Najlepsze sezony 25 czołowych zawodników
VII. Najlepsze wyniki w jednym sezonie (ponad 400 punktów)
Sześć najlepszych wyników z jednego sezonu należy do "kolarza wszechczasów" czyli Eddy Merckxa, zaś w czołowej "10" znajduje się też jego siódmy wynik. Sumę 400 punktów udało się również uzbierać więcej niż raz Bernardowi Hinault (czterokrotnie) oraz Freddy Maertens, Sean Kelly i Fausto Coppi (wszyscy trzej dwukrotnie). Znakiem czasów jest brak na tej liście choćby jednego współczesnego zawodnika. Ostatnim który przekroczył ów poziom był Laurent Jalabert w sezonie 1995. Tymczasem w pierwszych pięciu sezonach XXI wieku najlepszy roczny wynik osiągnął Lance Armstrong, lecz było to tylko 266,5 punkta w sezonie 2002.
VIII. Starzy Mistrzowie
To zestawienie ma dowartościować tzw. starych mistrzów, bowiem zostało przygotowane na bazie wyników wyścigów, które rozegrano od roku 1891 do końca sezonu 1939. Zdecydowanie najwięcej punktów uzbierał w tym okresie Alfredo Binda, który wygrał m.in. pięć razy Giro d'Italia i trzy razy Mistrzostwa świata. W czołowej "10" znalazło się czterech Włochów i Francuzów oraz dwóch reprezentantów ... Luksemburga tzn. Nicolas Frantz i François Faber.
IX. Najlepsi specjaliści w wyścigach jednodniowych
Oprócz wyników wyścigów klasycznych oraz imprez pucharowych uwzględniłem tu również wyniki Igrzysk Olimpijskich i Mistrzostw Świata oraz wyscigów takich jak: Bordeaux - Paryż, Paryż - Brest - Paryż, GP Wolber czy GP des Nations.
X. Najlepsi specjaliści w wyścigach etapowych
Oprócz kolejności w klasyfikacjach generalnych wyścigów uwzględniłem tu również punkty za miejsca w czołowej "3" na poszczególnych etapach, odcinki przejechane w koszulce lidera, wygrane klasyfikacje punktowe i górskie w trzech Wielkich Tourach oraz wygrane etapy w krótszych wyścigach etapowych.
I. Gradacja czyli stosunek punktów dla zwycięzcy i dla kolarzy z kolejnych miejsc w czołówce wyścigów:
1) WIELOETAPÓWKI:
2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE I
MISTRZOSTWA ŚWIATA:
3)
KLASYKI i JEDNODNIÓWKI:
4) ETAPÓWKI:
II. Ranga-1 czyli wartość punktowa poszczególnych imprez na przestrzeni ich historii:
1) WIELOETAPÓWKI: 2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE (od 1996 roku) i MISTRZOSTWA ŚWIATA:
3) KLASYKI i JEDNODNIÓWKI: 4) ETAPÓWKI:
5)INNE czyli Ex-WYŚCIGI: III. Ranga-2 czyli wartość punktowa poszczególnych imprez w cyklu Pro Tour (od sezonu 2005):
1) WIELOETAPÓWKI: 2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE (od 1996 roku) i MISTRZOSTWA ŚWIATA:
3) KLASYKI i JEDNODNIÓWKI: 4) ETAPÓWKI:
5) INNE:
2. Alessandro Petacchi (Włochy - Fassa Bortolo): 208,9
3. Lance Armstrong (USA - Discovery Channel): 206
4. Tom Boonen (Belgia - Quick Step): 205,7
5. Paolo Bettini (Włochy - Quick Step): 165,8
6. Denis Mienszow (Rosja - Rabobank): 162,4
7. Aleksander Winokurow (Kazachstan - T-Mobile): 158,5
8. Paolo Savoldelli (Włochy - Discovery Channel): 137,9
9. Jan Ullrich (Niemcy - T-Mobile): 124
10. Francisco Mancebo (Hiszpania - Illes Balears): 120,2
11. Gilberto Simoni (Włochy - Lampre): 114,1
12. Ivan Basso (Włochy - Team CSC): 113,6
13. Michael Rogers (Australia - Quick Step): 104,75
14. Alejandro Valverde (Hiszpania - Illes Balears): 104
15. Levi Leipheimer (USA - Gerolsteiner): 100,5
16. Davide Rebellin (Włochy - Gerolsteiner): 100
17. Erik Zabel (Niemcy - T-Mobile): 94,7
18. Bobby Julich (USA - Team CSC): 90,5
19. Robbie McEwen (Australia - Davitamon): 87,6
20. Santiago Botero (Kolumbia - Phonak Hearing Systems): 87
2. Belgia - 76 / 19
3. Francja - 56 / 18
4. Hiszpania - 50 / 12
5. Holandia - 19 / 7
6. Szwajcaria - 18 / 4
7. Niemcy - 9 / 3
8. Wielka Brytania - 5 / 1
9. Rosja - 5 / 1
10. USA - 4 / 2
11. Luksembourg - 3 / 3
12. Australia - 3 / 1
13. Kolumbia - 3 / 0
14. Irlandia - 2 / 2
15. Dania - 2 / 1
16. Portugalia - 2 / 0
17. Szwecja - 2 / 0
18. Kazachstan - 1 / 0
19. Kanada - 1 / 0
20. Ukraina - 1 / 0
21. Uzbekistan - 1 / 0
22. Meksyk - 1 / 0
23. Norwegia - 1 / 0
*) Zawodnicy zmieniający obywatelstwo w trakcie kariery zawodowej dla potrzeb tego zestawienia zostali zaliczeni do składu federacji, którą ostatnio reprezentowali (np. Andriej Tchmil = Belgia).
Skład: Eddy Merckx (1 miejsce w rankingu indywidualnym) - Roger De Vlaeminck (10) - Rik Van Looy (11) - Freddy Maertens (21) - Herman Vanspringel (22) - Johan Museeuw (36) - Lucien Van Impe (38) - Walter Godefroot (40)
2. Włochy - 17.796,15 pkt
Skład: Francesco Moser (5) - Gino Bartali (6) - Felice Gimondi (7) - Fausto Coppi (9) - Alfredo Binda (17) - Giuseppe Saronni (19) - Fiorenzo Magni (26) - Costante Girardengo (28)
3. Francja - 16.435,1 pkt
Skład: Bernard Hinault (2) - Jacques Anquetil (4) - Raymond Poulidor (12) - Laurent Jalabert (14) - Louison Bobet (18) - Laurent Fignon (27) - Antonin Magne (44) - Gustave Garrigou (47)
4. Hiszpania - 10.128,2 pkt
Skład: Miguel Indurain (13) - Luis Ocana (31) - Pedro Delgado (33) - Marino Lejarreta (49) - Abraham Olano (61) - Roberto Heras (63) - Miguel Poblet (69) - Federico Bahamontes (75)
5. Holandia - 9.506,7 pkt
Skład: Joop Zoetemelk (8) - Jan Janssen (34) - Hennie Kuiper (42) - Jan Raas (52) - Steven Rooks (80) - Gerrie Kneteman (95) - Adri van der Poel (98) - Michael Boogerd (111)
6. Szwajcaria - 9.344,95 pkt
Skład: Tony Rominger (16) - Ferdi Kübler (20) - Alex Zülle (23) - Hugo Koblet (37) - Heiri Suter (117) - Laurent Dufaux (121) - Fritz Schaer (138) - Pascal Richard (152)
7. Niemcy - 6.786,8 pkt
Skład: Jan Ullrich (24) - Erik Zabel (30) - Rudi Altig (62) - Dietrich Thurau (105) - Hans Junkermann (143) - Rolf Wolfshohl (151) - Olaf Ludwig (224) i Rolf Gölz (253)
*) Mieszana reprezentacja krajów anglojęzycznych w składzie: Sean Kelly (3) - Lance Armstrong (15) - Greg Lemond (25) - Stephen Roche (48) - Phil Anderson (59) - Robert Millar (77) - Andrew Hampsten (114) - Tom Simpson (136) uzyskała 11.231,35 punkta.
1. Eddy Merckx (Belgia) - 3571,8 punkta
2. Bernard Hinault (Francja) - 2154,8
3. Sean Kelly (Irlandia) - 1928,1
4. Jacques Anquetil (Francja) - 1790,8
5. Miguel Indurain (Hiszpania) - 1759,85
6. Francesco Moser (Włochy) - 1697,8
7. Freddy Maertens (Belgia) - 1631,6
8. Fausto Coppi (Włochy) - 1602,3
9. Tony Rominger (Szwajcaria) - 1535,95
10. Laurent Jalabert (Francja) - 1498,25
... Jan Ullrich (Niemcy) - 1026,75
b) według 10 najlepszych sezonów:
1. Eddy Merckx (Belgia) - 5648,8 punkta
2. Bernard Hinault (Francja) - 3279,8
3. Sean Kelly (Irlandia) - 2846,4
4. Francesco Moser (Włochy) - 2595,45
5. Jacques Anquetil (Francja) - 2574,3
6. Gino Bartali (Włochy) - 2371,35
7. Felice Gimondi (Włochy) - 2363,05
8. Fausto Coppi (Włochy) - 2352,55
9. Roger De Vlaeminck (Belgia) - 2208,05
10. Miguel Indurain (Hiszpania) - 2177,6
... Jan Ullrich (Niemcy) - 1525,5
2. Bernard Hinault (1979) - 501
3. Sean Kelly (1986) - 511,4
4. Jacques Anquetil (1961) - 402,4
5. Francesco Moser (1978) - 481,85
6. Gino Bartali (1947) - 327,25
7. Felice Gimondi (1965) - 314,5 *)
8. Joop Zoetemelk (1979) - 414,8
9. Fausto Coppi (1949) - 466,9
10. Roger De Vlaeminck (1975) - 429,15
11. Rik Van Looy (1959) - 383,75
12. Raymond Poulidor (1964) - 312,2
13. Miguel Indurain (1992) - 469,85
14. Laurent Jalabert (1995) - 581,45
15. Lance Armstrong (2002) - 266,5
16. Tony Rominger (1993) - 384,7
17. Alfredo Binda (1927) - 402,9
18. Louison Bobet (1954) - 307
19. Giuseppe Saronni (1979) - 416,95
20. Ferdi Kubler (1951) - 341,5
21. Freddy Maertens (1976) - 583,5
22. Herman Van Springel (1968) - 333
23. Alex Zulle (1996) - 296,7
24. Jan Ullrich (1997) - 243,25
25. Greg Lemond (1986) - 333,75
*) Co ciekawe dla Felice Gimondiego najbardziej udany okazał się jego sezon debiutancki gdy w wieku 23 lat wygrał Tour de France oraz zajął trzecie miejsce w Giro d'Italia.
2. Eddy Merckx 2 (1972) - 761,2
3. Eddy Merckx 3 (1970) - 700,5
4. Eddy Merckx 4 (1974) - 696,3
5. Eddy Merckx 5 (1971) - 622,5
6. Eddy Merckx 6 (1969) - 618,85
7. Freddy Maertens 1 (1976) - 583,5
8. Laurent Jalabert (1995) - 581,45
9. Eddy Merckx 7 (1975) - 572,5
10. Freddy Maertens 2 (1977) - 540,6
11. Sean Kelly 1 (1986) - 511,4
12. Stephen Roche (1987) - 504,5
13. Bernard Hinault 1 (1979) - 501
14. Sean Kelly 2 (1984) - 488,5
15. Francesco Moser (1978) - 481,85
16. Miguel Indurain (1992) - 469,85
17. Luis Ocana (1973) - 467,3
18. Fausto Coppi 1 (1949) - 466,9
19. Bernard Hinault 2 (1981) - 432
20. Roger De Vlaeminck (1975) - 429,15
21. Bernard Hinault 3 (1982) - 428,3
22. Fausto Coppi 2 (1952) - 421,7
23. Bernard Hinault 4 (1978) - 419,9
24. Gianni Bugno (1990) - 417,75
25. Giuseppe Saronni (1979) - 416,95
26. Joop Zoetemelk (1979) - 414,8
27. Laurent Fignon (1989) - 407,15
28. Alfredo Binda (1927) - 402,9
29. Jacques Anquetil (1961) - 402,4
2. Costante Girardengo (Włochy, 1912-36) - 1437,6
3. Nicolas Frantz (Luksemburg, 1923-34) - 1410,55
4. Learco Guerra (Włochy, 1929-39) - 1299,7
5. Antonin Magne (Francja, 1926-39) - 1228,3
6. Francois Faber (Luksemburg, 1906-14) - 1203,5
7. Gustave Garrigou (Francja, 1907-14) - 1202,95
8. Gino Bartali (Włochy, 1935-39*) - 1093,4
9. Andre Leducq (Francja, 1927-39) - 1074,3
10. Henri Pelissier (Francja, 1911-28) - 1040,75
11. Giovanni Brunero (Włochy, 1920-29) - 1023,2
12. Gaetano Belloni (Włochy, 1915-31) - 991,6
13. Philippe Thys (Belgia, 1912-27) - 874,5
14. Louis Trousselier (Francja, 1902-14) - 869,7
15. Mariano Canardo (Hiszpania, 1926-39*) - 808,9
16. Jean Alavoine (Francja, 1909-25) - 797,5
--- Emile Georget (Francja, 1905-14) - 797,5
18. Eugene Christophe (Francja, 1904-26) - 782,8
19. Lucien Petit-Breton (Francja, 1902-14) - 770
20. Goerges Ronsse (Belgia, 1926-38) - 751
*) Włoch Gino Bartali podczas całej swej dwudziestoletniej kariery (1935-54) zgromadził aż 2860,15 punkta, zaś Hiszpan Mariano Canardo jeździł do roku 1943 i uzyskał w sumie 830,90 punkta.
2. Roger De Vlaeminck (Belgia) - 1531
3. Rik Van Looy (Belgia) - 1443,75
4. Sean Kelly (Irlandia) - 1339
5. Francesco Moser (Włochy) - 1235,5
6. Johan Museeuw (Belgia) - 1215
7-8. Walter Godefroot (Belgia) - 1005,25
---. Herman Van Springel (Belgia) - 1005,25
9. Jan Raas (Holandia) - 985,5
10. Michele Bartoli (Włochy) - 960,75
11. Bernard Hinault (Francja) - 937,5
12. Fausto Coppi (Włochy) - 932,25
Najlepsi wśród współczesnych:
1. Paolo Bettini (Włochy) - 808
2. Erik Zabel (Niemcy) - 767,5
3. Davide Rebellin (Włochy) - 618,5
2. Bernard Hinault (Francja) - 2375,3
3. Jacques Anquetil (Francja) - 2249,5
4. Gino Bartali (Włochy) - 2183,15
5. Miguel Indurain (Hiszpania) - 1848,5
6. Joop Zoetemelk (Holandia) - 1772,95
7. Felice Gimondi (Włochy) - 1760,55
8. Sean Kelly (Irlandia) - 1735,9
9. Tony Rominger (Szwajcaria) - 1693
10. Francesco Moser (Włochy) - 1645,35
11. Lance Armstrong (USA) - 1585,7
12. Fausto Coppi (Włochy) - 1577,8
Najlepsi pośród współczesnych:
1. Jan Ullrich (Niemcy) - 1114,75
2. Gilberto Simoni (Włochy) - 794,9
3. Erik Zabel (Niemcy) - 639
Generalka: I - 100%, II - 75%, III - 60%, IV - 50%, V - 45%, VI - 40%, VII - 35%, VIII - 30%, IX - 25%, X - 20%.
Etapy: I - 10%, II - 5%, III - 3% (członkowie zwycięskiego zespołu w jeździe drużynowej na czas - 1%).
Liderzy: 4%.
Klasyfikacje Punktowa i Górska: I - 15%.
Wyścigi ze startu wspólnego: I - 100%, II - 70%, III - 50%, IV - 40%, V - 35%, VI - 30%, VII - 25%, VIII - 20%.
Jazda indywidualna na czas: I - 100%, II - 65%, III - 45%, IV - 35%, V - 30%, VI - 25%, VII - 20%, VIII - 15%.
Wyścigi ze startu wspólnego: I - 100%, II - 60%, III - 40%, IV - 30%, V - 25%, VI - 20%, ale Bordeaux - Paris (w latach 1927-1985): I - 100%, II - 60%, III - 40%, IV - 25%, V - 20%.
Jazda indywidualna na czas (tzn. Grand Prix des Nations 1932-89 i Finał Pucharu Świata 1990-93): I - 100%, II - 55%, III - 35%, IV - 25%, V - 20%, VI - 15%.
Jazda drużynowa na czas (tzn. Grand Prix Liberation 1989-91): I - 100%, II - 55%, III - 35%.
Generalka: I - 100%, II - 75%, III - 55%, IV - 40%, V - 30%, VI - 20%.
Etapy: I - 10%.
a) TOUR de FRANCE: 100 punktów dla zwycięzcy
b) GIRO d'ITALIA: 90 punktów
c) VUELTA a ESPANA: 70 punktów (w latach 1935-1957), 80 punktów (w latach 1958-1994) oraz 90 punktów (od roku 1995)
a) OLIMPIJSKI WYŚCIG: 75 punktów dla zwycięzcy
b) OLIMPIJSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 60 punktów
c) MISTRZOWSKI WYŚCIG: 70 punktów
d) MISTRZOWSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 55 punktów
a) MILANO - SAN REMO, RONDE van VLAANDEREN, PARIS - ROUBAIX, LIEGE - BASTOGNE - LIEGE, PARIS - TOURS (w tym GRAND PRIX d'AUTOMNE) i GIRO di LOMBARDIA: po 50 punktów dla zwycięzcy
b) GENT - WEVELGEM: 35 punktów (w latach 1945-1965), 40 punktów (w latach 1966-1988) i 35 punktów (w latach 1989-2004)
c) FLECHE WALLONNE: 50 punktów (w latach 1936-1939), 45 punktów (w latach 1941-1988) i 35 punktów (w latach 1989-2004)
d) AMSTEL GOLD RACE: 35 punktów (w latach 1966-1967), 40 punktów (w latach 1968-1988) i 45 punktów (od roku 1989)
e) RUND UM DEN HENNINGER TURM (tylko do roku 1998): 35 punktów (w latach 1962-1965), 40 punktów (w latach 1966-1988), 35 punktów (w latach 1989-1994 i 1996-1997), 45 punktów (w roku 1995 gdy wszedł w skład Pucharu Świata) i 30 punktów (w roku 1998 gdy miał tylko 2 kategorię UCI)
f) MEISTERSCHAFT von ZURICH później GRAND PRIX SUISSE, a obecnie ZURI METZGETE: 30 punktów (w latach 1914-1926), 35 punktów (w latach 1927-1967), 40 punktów (w latach 1968-1988) i 45 punktów (od roku 1989)
g) PARIS - BRUXELLES (tylko do roku 1998): 50 punktów (w latach 1907-1939), 45 punktów (w latach 1946-1966), 40 punktów (w latach 1973-1988) i 35 punktów (w latach 1989-1998)
h) CLASICA SAN SEBASTIAN vel KLASIKA DONOSTIA (dopiero od roku 1989): 40 punktów
i) HEW CYCLASSICS HAMBURG (dopiero od roku 1998): 40 punktów
j) WINCANTON CLASSIC później jako LEEDS INTERNATIONAL CLASSIC i ROCHESTER CLASSIC (w latach 1989-1997): 40 punktów
k) GRAND PRIX des AMERIQUES później jako GRAND PRIX TELEGLOBE (w latach 1989-1992): 40 punktów
l) JAPAN CUP: 40 punktów (w roku 1996)
ł) GRAND PRIX OUEST FRANCE (od roku 1999) i GIRO del LAZIO (w latach 1999-2004): 30 punktów
a) PARIS - NICE: 35 punktów (w latach 1933-1939, 1946 i 1951-1958) oraz 40 punktów (od roku 1959)
b) TIRRENO - ADRIATICO: 30 punktów (w roku 1966), 35 punktów (w latach 1967-1989) oraz 40 punktów (od roku 1990)
c) VUELTA al PAIS VASCO vel EUSKAL HERRIKO ITZULIA:
35 punktów (w latach 1924-1930 i 1935), 30 punktów (za wyścigi pod nazwami Circuito del Norte, GP Ayuntamiento de Bilbao, Bicicleta Vasca w latach 1939-1968), 35 punktów (w latach 1969-1997) oraz 40 punktów (od roku 1998)
d) TOUR de ROMANDIE: 35 punktów (w latach 1947-1997) oraz 40 punktów (od roku 1998)
e) CRITERIUM du DAUPHINE LIBERE: 35 punktów (w latach 1947-1949) oraz 40 punktów (od roku 1950)
f) TOUR DE SUISSE: 40 punktów (w roku 1933), 45 punktów (w latach 1934-1939), 35 punktów (w roku 1941), 40 punktów (w roku 1942), 50 punktów (w latach 1946-1991) oraz 45 punktów (od roku 1992)
g) VOLTA A CATALUNYA: 30 punktów (w latach 1911-1913), 35 punktów (w latach 1920 i 1923-1926) oraz 40 punktów (w latach 1927-1936 i od roku 1939)
a) BORDEAUX - PARIS: 60 punktów (w latach 1892-1914, ale w roku 1902 po 40 punktów dla zwycięzców każdego z konkurencyjnych wyścigów organizowanych przez redakcje "L'Auto" i "Velo"), 50 punktów (w latach 1919-1939), 45 punktów (w latach 1946-1954), 40 punktów (w latach 1956-1970), 35 punktów (w latach 1973-1985) oraz 30 punktów (w latach 1986-1988)
b) GRAND PRIX WOLBER: 60 punktów (w latach 1922-1925) oraz 50 punktów (w latach 1926-1931)
c) PARIS - BREST - PARIS: 50 punktów (w latach 1891, 1901, 1911 i 1921), 45 punktów (w roku 1931)
oraz 40 punktów (w latach 1948 i 1951)
d) GRAND PRIX des NATIONS: 45 punktów (w latach 1932-1938), po 30 punktów (w latach 1941-1942 dla zwycięzców każdej z równorzędnych czasówek rozgrywanych w okupowanej przez hitlerowskie Niemcy strefie północnej oraz tzw. wolnej strefie południowej rządzonej przez reżim z Vichy), 45 punktów (w roku 1943), 40 punktów (w roku 1944), 45 punktów (w latach 1945-1955) oraz 40 punktów (w latach 1956-1989)
e) FINAŁ PUCHARU ŚWIATA: 35 punktów (w latach 1990-1993)
f) GRAND PRIX LIBERATION: 24 punkty dla zwycięskiego zespołu co oznacza po 3 punkty dla każdego z ośmiu kolarzy w roku 1989 oraz po 4 punkty dla każdego z sześciu kolarzy w latach 1990-1991.
a) TOUR de FRANCE: 100 punktów dla zwycięzcy
b) GIRO d'ITALIA i VUELTA a ESPANA: po 90 punktów
a) OLIMPIJSKI WYŚCIG: 75 punktów dla zwycięzcy
b) OLIMPIJSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 60 punktów
c) MISTRZOWSKI WYŚCIG: 70 punktów
d) MISTRZOWSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 55 punktów
a) MILANO - SAN REMO, RONDE van VLAANDEREN, PARIS - ROUBAIX, LIEGE - BASTOGNE - LIEGE, PARIS - TOURS i GIRO di LOMBARDIA: po 50 punktów dla zwycięzcy
b) GENT - WEVELGEM, AMSTEL GOLD RACE, FLECHE WALLONNE i ZURI METZGETE: po 45 punktów
c) HEW CYCLASSICS HAMBURG, CLASICA SAN SEBASTIAN vel KLASIKA DONOSTIA i GRAND PRIX OUEST FRANCE: po 40 punktów
a) TOUR de SUISSE: 45 punktów dla zwycięzcy
b) PARIS - NICE, TIRRENO - ADRIATICO, VUELTA al PAIS VASCO vel EUSKAL HERRIKO ITZULIA, TOUR de ROMANDIE, VOLTA a CATALUNYA i CRITERIUM du DAUPHINE LIBERE: po 40 punktów
c) TOUR du BENELUX, DEUTSCHLAND TOUR i TOUR DE POLOGNE: po 35 punktów
*) GRAND PRIX EINDHOVEN: 24 punkty dla zwycięskiego zespołu do podziału między sześć osób.
Copyright © : DANIEL MARSZAŁEK
All text is available under the terms of the Creative Commons Attribution Share-Alike (CC-BY-SA)