I. "Poczekalnia" czyli współcześni zawodnicy z dorobkiem minimum 100 punktów

Na głównej liście rankingowej obejmującej 354 nazwisk mamy 39 współczesnych zawodników wliczając do tego grona Roberto Herasa, którego wiek uprawnia mnie do przypuszczeń, iż za rok ten kolarz może jeszcze powrócić do startów na szosie. Z kolei w "poczekalni" czyli na liście skupiającej wszystkich współczesnych, którzy uzbierali przynajmniej 100 punktów jest aż 68 kolejnych zawodników spośród których Hiszpan Samuel Sanchez, Francuz Christophe Moreau, Australijczyk Michael Rogers, Amerykanin Bobby Julich oraz Szwajcar Fabian Cancellara są najbliżej dołączenia do w/w elity. W poniższym zestawieniu obok imion i nazwisk zawodników podane są kolejno: kraj który reprezentują, rok urodzenia, rok debiutu w zawodowym peletonie i dorobek punktowy.

Samuel Sanchez (E-1978, 2000): 299,45 pkt
Christophe Moreau (F-1971, 1995): 296
Michael Rogers (AUS-1979, 2001): 282,25
Bobby Julich (USA-1971, 1991): 276,65
Fabian Cancellara (CH-1981, 2000): 255,65

Mirko Celestino (I-1974, 1996): 245,45
David Etxebarria (E-1973, 1995): 238,75
Cadel Evans (AUS-1977, 2001): 232,55
Oscar Pereiro (E-1977, 2000): 230,95
Markus Zberg (CH-1974, 1996): 230,3
Giuseppe Guerini (I-1970, 1993): 224,4
Leon van Bon (NL-1972, 1994): 219,15
Igor Astarloa (E-1976, 2000): 207
Jens Voigt (D-1971, 1997): 204,9
Isidro Nozal (E-1977, 1999): 204,15
Leonardo Piepoli (I-1971, 1995): 201,7

Andrea Noe' (I-1969, 1993): 198,8
Juan Antonio Flecha (E-1977, 2000): 193,4
Rik Verbrugghe (B-1974, 1996): 190,4
Jorg Jaksche (D-1976, 1997): 188,65
Fabrizio Guidi (I-1972, 1995): 187,8
Manuel Beltran (E-1971, 1995): 185,9
Filippo Pozzato (I-1981, 2000): 185
Bo Hamburger (DK-1970, 1991): 184,75
Jarosław Popowicz (UKR-1980, 2002); 181,7
Jose Azevedo (P-1973, 1994): 179,55
Juan Manuel Garate (E-1976, 2000): 178,2
Axel Merckx (B-1972, 1994): 178
Frank Schleck (L-1980, 2000): 174,5
Laurent Brochard (F-1968, 1992): 160,4
Gabriele Colombo (I-1972, 1994): 160,2
Haimar Zubeldia (E-1977, 1998): 152,2
Miguel Angel Martin Perdiguero (E-1972, 1997): 151,75
Bradley McGee (AUS-1976, 1998): 150,2

Steffen Wesemann (D,CH-1971, 1993): 149,9
Aitor Osa (E-1973, 1995): 149,5
Nico Mattan (B-1971, 1994): 146,25
Marcos Serrano (E-1972, 1993): 144,3
Andriej Kaszeczkin (KAZ-1980, 2001): 140,9
Floyd Landis (USA-1975, 1999): 140,8
Danilo Hondo (D-1974, 1997): 140,1
Jose Luis Rubiera (E-1973, 1995): 139,4
Michael Rasmussen (DK-1974, 2001): 132,5
Maarten Den Bakker (NL-1969, 1990): 126,75
David Millar (GB-1977, 1997): 126,2
Juan Miguel Mercado (E-1978, 1998): 125,9
Luca Paolini (I-1977, 2000): 124,7
Pietro Caucchioli (I-1975, 2006): 124,5
Santiago Perez (E-1977, 2001): 124
Jose Enrique Gutierrez (E-1974, 1998): 121,8
Mario Aerts (B-1974, 1996): 118,75
Frederic Guesdon (F-1971, 1995): 118
Roberto Laiseka (E-1969, 1994): 115,2
Lars Michaelsen (DK-1969, 1994): 114,9
Peter Luttenberger (A-1972, 1995): 114,5
Gabriele Missaglia (I-1970, 1995): 112,1
Dave Zabriskie (USA-1979, 1999); 111,25
Jose Angel Gomez Marchante (E-1980, 2004): 111,2
Kim Kirchen (L-1978, 2000): 111
Stefan Schumacher (D-1981, 2002): 106,75
Leif Hoste (B-1977, 1998): 105,65
Magnus Backstedt (S-1975, 1996): 105,5
Felix Cardenas (COL-1972, 2000): 105,4
Luis Perez Rodriguez (E-1974, 1995): 103,9
Jakob Storm Piil (DK-1973, 1996): 103,4
Giuliano Figueras (I-1976, 1998): 102,1
Daniele Bennati (I-1980, 2002): 101
Baden Cooke (AUS-1978, 2000): 100

II. Najlepsi zawodnicy sezonu 2006

Niewątpliwie najbardziej wszechstronny zawodnik we współczesnym peletonie czyli Hiszpan Alejandro Valverde wygrał ów ranking z olbrzymia przewagą nad swym rodakiem Samuelem Sanchezem i mistrzem świata Włochem Paolo Bettinim. Valverde został też pierwszym kolarzem od czasu śp. Marco Pantaniego (sezon 1998), który zdobył w jednym sezonie więcej niż 300 punktów. Godny odnotowania jest też fakt, iż Norweg Thor Hushovd oraz Australijczyk Robbie McEwen jako jedyni w gronie aż 191 punktujących wzbogacali swój dorobek w każdym z kwartałów wielkiego sezonu szosowego czyli: I) Marzec-Kwiecień, II) Maj-Czerwiec, III) Lipiec-Sierpień & IV) Wrzesień-Październik.

1. Alejandro Valverde (Hiszpania - Caisse d'Epargne): 312,4
2. Samuel Sanchez (Hiszpania - Euskaltel): 209,7
3. Paolo Bettini (Włochy - Quick Step): 203,9
4. Ivan Basso (Włochy - Team CSC): 178,2
5. Aleksander Winokurow (Kazachstan - Astana): 170,55
6. Thor Hushovd (Norwegia - Credit Agricole): 158,8
7. Tom Boonen (Belgia - Quick Step): 151
8. Fabian Cancellara (Szwajcaria - Team CSC): 148,65
9. Oscar Pereiro (Hiszpania - Caisse d'Epargne): 128
10. Carlos Sastre (Hiszpania - Team CSC): 124,9
11. Cadel Evans (Australia - Davitamon): 120,25
12. Andriej Kaszeczkin (Kazachstan - Astana): 119,65
13. Robbie McEwen (Australia - Davitamon): 115,5
14. Frank Schleck (Luksemburg - Team CSC): 109,5
15. Stefan Schumacher (Niemcy - Gerolsteiner): 106,75
16. Erik Zabel (Niemcy - Milram): 99,7
17. Christophe Moreau (Francja - Credit Agricole): 90
18. Oscar Freire (Hiszpania - Rabobank): 88,5
19. Filippo Pozzato (Włochy - Quick Step): 87,5
20. Jose Angel Gomez Marchante (Hiszpania - Saunier Duval): 87,2

III. Skład narodowościowy listy rankingowej

Ogółem 266 zawodników czyli przeszło 75% spośród wszystkich 354 kolarzy z listy rankingowej pochodzi z zasobów ludzkich czterech kolarskich potęg tzn. Włoch, Belgii, Francji i Hiszpanii. W pierwszej "100" ów "odsetek dominacji" jest nieco niższy, bowiem wynosi 73 %.

1. Włochy - 83 zawodników w elicie, w tym 26 w pierwszej "100"
2. Belgia - 76 / 18 *)
3. Francja - 56 / 17
4. Hiszpania - 51 / 12
5. Holandia - 19 / 8
6. Szwajcaria - 18 / 4
7. Niemcy - 10 / 3
8. USA - 6 / 2
9. Rosja - 6 / 1
10. Wielka Brytania - 5 / 1
11. Luksemburg - 3 / 3
12. Australia - 3 / 1
13. Kolumbia - 3 / 0
14. Irlandia - 2 / 2
15. Dania - 2 / 1
16. Portugalia - 2 / 0
17. Szwecja - 2 / 0
18. Norwegia - 2 / 0
18. Kazachstan - 1 / 1
19. Ukraina - 1 / 0
20. Kanada - 1 / 0
21. Uzbekistan - 1 / 0
22. Meksyk - 1 / 0


*) "Obieżyświat" Andriej Czmil został zaliczony do reprezentacji Belgii czyli na konto ostatniej federacji, którą reprezentował. Podobnie inni kolarze zmieniający barwy jak np. Maximilian Sciandri.

IV. Ranking Federacji (wedle sumy punktów ośmiu najlepszych zawodników)

Po sezonie 2006 brak zmian tak jeśli chodzi o kolejność w wielkiej "7" ani w historycznych składach poszczególnych federacji. Jedyną godną zauważenia nowością są zyski Niemców (158,2 pkt dzięki Erikowi Zabelowi i Janowi Ullrichowi) oraz Holendrów (56 pkt dzięki Michaelowi Boogerdowi). Trzy najsilniejsze federacje czyli Belgia, Włochy oraz Francja toczą dość wyrównaną walkę, w której na razie jeszcze górę bierze Belgia - w dużej mierze dzięki "zapasom" zgromadzonym przez Eddy Merckxa. W bezpiecznej odległości od podium trzy kolejne godne siebie federacje tzn. Hiszpania, Holandia i Szwajcaria. Na ostatnim miejscu wśród "możnych kolarskiego świata" Niemcy, którzy jakkolwiek są od dekady na fali wznoszącej to muszą jeszcze odrobić straty poniesione w dawniejszych czasach.

1. Belgia - 17.879,05 punkta
Skład: Eddy Merckx (1 miejsce w rankingu indywidualnym) - Roger De Vlaeminck (10) - Rik Van Looy (11) - Freddy Maertens (21) - Herman Vanspringel (23) - Johan Museeuw (36) - Lucien Van Impe (38) & Walter Godefroot (40)
2. Włochy - 17.796,15 pkt
Skład: Francesco Moser (5) - Gino Bartali (6) - Felice Gimondi (7) - Fausto Coppi (9) - Alfredo Binda (17) - Giuseppe Saronni (19) - Fiorenzo Magni (26) & Costante Girardengo (29)
3. Francja - 16.435,1 pkt
Skład: Bernard Hinault (2) - Jacques Anquetil (4) - Raymond Poulidor (12) - Laurent Jalabert (14) - Louison Bobet (18) - Laurent Fignon (27) - Antonin Magne (44) & Gustave Garrigou (47)
4. Hiszpania - 10.128,2 pkt
Skład: Miguel Indurain (13) - Luis Ocana (31) - Pedro Delgado (33) - Marino Lejarreta (50) - Abraham Olano (63) - Roberto Heras (65) - Miguel Poblet (69) & Federico Bahamontes (75)
5. Holandia - 9.562,7 pkt
Skład: Joop Zoetemelk (8) - Jan Janssen (34) - Hennie Kuiper (42) - Jan Raas (53) - Steven Rooks (81) - Gerrie Knetemann (96) - Michael Boogerd (97) - Adri van der Poel (100)
6. Szwajcaria - 9.344,95 pkt
Skład: Tony Rominger (16) - Ferdi Kübler (20) - Alex Zülle (24) - Hugo Koblet (37) - Heiri Suter (120) - Laurent Dufaux (124) - Fritz Schaer (141) & Pascal Richard (153)
7. Niemcy - 6.945 pkt
Skład: Jan Ullrich (22) - Erik Zabel (27) - Rudi Altig (64) - Dietrich Thurau (107) - Hans Junkermann (144) - Rolf Wolfshohl (152) - Olaf Ludwig (229) & Rolf Gölz (258)

*) Wspólna reprezentacja krajów anglojęzycznych składałaby się z zawodników takich jak: Sean Kelly (3) - Lance Armstrong (15) - Greg Lemond (25) - Stephen Roche (49) - Phil Anderson (61) - Robert Millar (78) - Andrew Hampsten (115) & Tom Simpson (139), którzy zgromadzili łącznie 11.231,35 punktów.

V. Dziesięciu najlepszych wedle dorobków z 5 bądź 10 najlepszych sezonów

To zestawienie ma na celu wskazać najlepszych zawodników na bazie określonej liczby ich najlepszych lat w zawodowym peletonie czyli dokonań poszczególnych mistrzów nie na przestrzeni całej kariery, lecz w okresie ich największej sławy. Niemniej i tu niezmiennie trzy pierwsze lokaty okupują w tej samej kolejności: Eddy Merckx, Bernard Hinault i Sean Kelly. Natomiast pośród współczesnych Jan Ullrich, Erik Zabel i Paolo Bettini przy czym "Ete" i "Il Grillo" wymieniają się pozycjami w zależności od zakresu czasowego.

a) na bazie 5 najlepszych sezonów:
1. Eddy Merckx (Belgia) - 3571,8 punkta
2. Bernard Hinault (Francja) - 2154,8
3. Sean Kelly (Irlandia) - 1928,1
4. Jacques Anquetil (Francja) - 1790,8
5. Miguel Indurain (Hiszpania) - 1759,85
6. Francesco Moser (Włochy) - 1697,8
7. Freddy Maertens (Belgia) - 1631,6
8. Fausto Coppi (Włochy) - 1602,3
9. Tony Rominger (Szwajcaria) - 1535,95
10. Laurent Jalabert (Francja) - 1498,25

Współcześni:
1. Jan Ullrich (Niemcy) - 1026,75
2. Paolo Bettini (Włochy) - 932,2
3. Erik Zabel (Niemcy) - 862,8

b) na bazie 10 najlepszych sezonów:
1. Eddy Merckx (Belgia) - 5648,8 punkta
2. Bernard Hinault (Francja) - 3279,8
3. Sean Kelly (Irlandia) - 2846,4
4. Francesco Moser (Włochy) - 2595,45
5. Jacques Anquetil (Francja) - 2574,3
6. Gino Bartali (Włochy) - 2371,35
7. Felice Gimondi (Włochy) - 2363,05
8. Fausto Coppi (Włochy) - 2352,55
9. Roger De Vlaeminck (Belgia) - 2208,05
10. Miguel Indurain (Hiszpania) - 2177,6

Współcześni:
1. Jan Ullrich (Niemcy) - 1559,25
2. Erik Zabel (Niemcy) - 1351,7
3. Paolo Bettini (Włochy) - 1219,3

VI. Najlepsze sezony 25 czołowych zawodników

Ta tabela wskazuje najlepsze sezony w karierze największych mistrzów. Godny zauważenia jest fakt, iż w tym sezonie 1979 u szczytu swej mocy byli: Bernard Hinault, Joop Zoetemelk jak i Giuseppe Saronni, zaś z kolei w 1986 roku szczyt swych możliwości osiągnęli Sean Kelly i Greg Lemond. Niekoniecznie oznaczało to częste wchodzenie sobie w drogę bowiem plany startowe Hinault i Zoetemelka a Saronniego bywały inne pod względem geograficznym, zaś Kelly'ego i Lemonda mieli raczej odmienne cele z uwagi na swe specjalizacje.

1. Eddy Merckx (1973) - 791,3 pkt
2. Bernard Hinault (1979) - 501
3. Sean Kelly (1986) - 511,4
4. Jacques Anquetil (1961) - 402,4
5. Francesco Moser (1978) - 481,85
6. Gino Bartali (1947) - 327,25
7. Felice Gimondi (1965) - 314,5 *)
8. Joop Zoetemelk (1979) - 414,8
9. Fausto Coppi (1949) - 466,9
10. Roger De Vlaeminck (1975) - 429,15
11. Rik Van Looy (1959) - 383,75
12. Raymond Poulidor (1964) - 312,2
13. Miguel Indurain (1992) - 469,85
14. Laurent Jalabert (1995) - 581,45
15. Lance Armstrong (2002) - 266,5
16. Tony Rominger (1993) - 384,7
17. Alfredo Binda (1927) - 402,9
18. Louison Bobet (1954) - 307
19. Giuseppe Saronni (1979) - 416,95
20. Ferdi Kubler (1951) - 341,5
21. Freddy Maertens (1976) - 583,5
22. Jan Ullrich (1997) - 243,25
23. Herman Van Springel (1968) - 333
24. Alex Zulle (1996) - 296,7
25. Greg Lemond (1986) - 333,75

*) Felice Gimondi przebojem wdarł się do światowej czołówki już podczas swego pierwszego sezonu w gronie zawodowców kiedy to wygrał Tour de France oraz był trzeci w Giro d'Italia. Później nie było mu już jednak tak lekko bowiem pełnym blaskiem rozbłysła gwiazda o trzy lata młodszego Eddy Merckxa.

VII. Najwyższe wyniki w jednym sezonie (powyżej 400 punktów)

To zestawienie w pełni uwidacznia nie tyle królewski co wręcz cesarski status Eddy Merckxa w historii kolarstwa szosowego. Sześć najlepszych wyników należy do legendarnego "Kanibala", który to zajmuje aż siedem miejsc w czołowej "10"! Dwa spośród najlepszych rezultatów należą do wielce błyskotliwego, acz bardzo chimerycznego Freddy Maertens'a. Najmłodsze historycznie jest tu osiągnięcie wszechstronnie uzdolnionego Laurenta Jalaberta z przełomowego dla niego sezonu 1995. Jego rodak Bernard Hinault może się pochwalić aż czteroma wynikami godnymi odnotowania, choć nie najwyższej jakości. Z kolei Sean Kelly i Fausto Coppi dwukrotnie wpisali się na poniższą listę.

1. Eddy Merckx 1 (1973) - 791,3 pkt
2. Eddy Merckx 2 (1972) - 761,2
3. Eddy Merckx 3 (1970) - 700,5
4. Eddy Merckx 4 (1974) - 696,3
5. Eddy Merckx 5 (1971) - 622,5
6. Eddy Merckx 6 (1969) - 618,85
7. Freddy Maertens 1 (1976) - 583,5
8. Laurent Jalabert (1995) - 581,45
9. Eddy Merckx 7 (1975) - 572,5
10. Freddy Maertens 2 (1977) - 540,6
11. Sean Kelly 1 (1986) - 511,4
12. Stephen Roche (1987) - 504,5
13. Bernard Hinault 1 (1979) - 501
14. Sean Kelly 2 (1984) - 488,5
15. Francesco Moser (1978) - 481,85
16. Miguel Indurain (1992) - 469,85
17. Luis Ocana (1973) - 467,3
18. Fausto Coppi 1 (1949) - 466,9
19. Bernard Hinault 2 (1981) - 432
20. Roger De Vlaeminck (1975) - 429,15
21. Bernard Hinault 3 (1982) - 428,3
22. Fausto Coppi 2 (1952) - 421,7
23. Bernard Hinault 4 (1978) - 419,9
24. Gianni Bugno (1990) - 417,75
25. Giuseppe Saronni (1979) - 416,95
26. Joop Zoetemelk (1979) - 414,8
27. Laurent Fignon (1989) - 407,15
28. Alfredo Binda (1927) - 402,9
29. Jacques Anquetil (1961) - 402,4

VIII. Wielcy starzy mistrzowie (wyniki do roku 1939 włącznie)

Ponieważ cała czołowa "16" składa się z zawodników ścigających się wyłącznie lub przede wszystkim po II Wojnie Światowej aby docenić starych mistrzów z heroicznej ery szutrowych dróg i monstrualnych dystansów powstało to właśnie zestawienie. Zdecydowanie najlepszym zawodnikiem w tej zamierzchłej przeszłości był Włoch Alfredo Binda, który wyprzedził innego "Campionissimo" Costante Girardengo oraz Luksemburczyka Nicolasa Frantza. W czołowej "10" mamy po czterech Włochów i Francuzów oraz dwóch zawodników z Luksemburga co znakomicie oddaje rolę kolarzy z małego Wielkiego Księstwa w pradziejach kolarstwa szosowego.

1. Alfredo Binda (Włochy, 1922-36) - 2049,4 pkt
2. Costante Girardengo (Włochy, 1912-36) - 1437,6
3. Nicolas Frantz (Luksemburg, 1923-34) - 1410,55
4. Learco Guerra (Włochy, 1929-39) - 1299,7
5. Antonin Magne (Francja, 1926-39) - 1228,3
6. Francois Faber (Luksemburg, 1906-14) - 1203,5
7. Gustave Garrigou (Francja, 1907-14) - 1202,95
8. Gino Bartali (Włochy, 1935-39*) - 1093,4
9. Andre Leducq (Francja, 1927-39) - 1074,3
10. Henri Pelissier (Francja, 1911-28) - 1040,75
11. Giovanni Brunero (Włochy, 1920-29) - 1023,2
12. Gaetano Belloni (Włochy, 1915-31) - 991,6
13. Philippe Thys (Belgia, 1912-27) - 874,5
14. Louis Trousselier (Francja, 1902-14) - 869,7
15. Mariano Canardo (Hiszpania, 1926-39*) - 808,9
16. Jean Alavoine (Francja, 1909-25) - 797,5
--- Emile Georget (Francja, 1905-14) - 797,5
18. Eugene Christophe (Francja, 1904-26) - 782,8
19. Lucien Petit-Breton (Francja, 1902-14) - 770
20. Goerges Ronsse (Belgia, 1926-38) - 751


*) Włoch Gino Bartali w ciągu dwudziestu lat swej kariery zawodowej (1935-54) uzbierał aż 2.860,15 punkta, lecz większość z nich na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Z kolei urodzony w Kraju Basków, choć najlepiej czujący się na szosach Katalonii Mariano Canardo startował do roku 1943 dorzucając nieco punktów w czasie Wojny, która ominęła Hiszpanię.

IX. Najlepsi Klasycy

Do kategorii klasyków zaliczone zostały wszystkie imprezy jednodniowe czyli także Igrzyska Olimpijskie, Mistrzostwa świata oraz "wygasłe" klasyki i imprezy o wielkim znaczeniu takie jak: Bordeaux-Paris, Paris-Brest-Paris, GP Wolber czy GP des Nations.

W tej specjalności najlepszy jest Eddy Merckx, który zdecydowanie wyprzedza swych rodaków Rogera De Vlaemincka i Rika Van Looya. Belgia uznawana przecież za "mekkę" wyścigów jednodniowych ma zresztą w tej tabelce aż sześciu swych reprezentantów. Pośród współczesnych dzięki swym wspaniałym zwycięstwom na trasie Mistrzostw świata i setnej edycji Giro di Lombardia oraz drugiemu miejscu w Liege - Bastogne - Liege Włoch Paolo Bettini zarobił 150 punktów. Dzięki temu "Il Grillo" przegonił mistrzów tej klasy co Bernard Hinault czy Fausto Coppi oraz niemal załapał się do czołowej "10", którą zamyka jego dobry znajomy Michele Bartoli.

1. Eddy Merckx (Belgia) - 2348,75 pkt
2. Roger De Vlaeminck (Belgia) - 1531
3. Rik Van Looy (Belgia) - 1443,75
4. Sean Kelly (Irlandia) - 1339
5. Francesco Moser (Włochy) - 1235,5
6. Johan Museeuw (Belgia) - 1215
7-8. Walter Godefroot (Belgia) - 1005,25
---. Herman Van Springel (Belgia) - 1005,25
9. Jan Raas (Holandia) - 985,5
10. Michele Bartoli (Włochy) - 960,75

Współcześni:
1. Paolo Bettini (Włochy) - 958
2. Erik Zabel (Niemcy) - 840,5
3. Davide Rebellin (Włochy) - 658

X. Najlepsi Etapowcy

W kategorii wyścigów etapowych liczone są punkty nie tylko za miejsca w klasyfikacji generalnej, ale i za miejsca w pierwszych "3" na etapach Wielkich Tourów, wygrane w klasyfikacji punktowej i górskiej czy za dni spędzone w koszulkach lidera klasyfikacji indywidualnej tych wieloetapówek oraz zwycięstwa etapowe w krótszych wyścigach etapowych. Ta uwaga wyjaśnia nadspodziewanie wysokie miejsce Erika Zabela pośród współczesnych zawodników z tej branży.

Również w tej specjalności niepodzielnie rządzi Eddy Merckx, lecz na tym "podium" obok niego stoją Francuzi Bernard Hinault i Jacques Anquetil. Najliczniej reprezentowani pierwszej "10" są jednak Włosi dzięki trójce: Gino Bartali, Felice Gimondi i Francesco Moser. Pośród współczesnych Jan Ullrich, Gilberto Simoni i Erik Zabel podreperowali swe dorobki o małe co nieco. Jednak "Kaiser" w przeciwieństwie do Bettiniego nie może liczyć na szybki awans do czołowej "10" w swej specjalności bowiem brak mu tego elitarnego grona przeszło 470 punktów co znaczy, iż musiałby jeszcze przez dwa lata jeździć na poziomie zbliżonym do tego, który prezentował w swych najlepszych sezonach 1997 i 2000. Wydaje się to mało realne - szczególnie w świetle jego obecnych problemów z podpisaniem kontraktu na sezon 2007.

1. Eddy Merckx (Belgia) - 3496,05 pkt
2. Bernard Hinault (Francja) - 2375,3
3. Jacques Anquetil (Francja) - 2249,5
4. Gino Bartali (Włochy) - 2183,15
5. Miguel Indurain (Hiszpania) - 1848,5
6. Joop Zoetemelk (Holandia) - 1772,95
7. Felice Gimondi (Włochy) - 1760,55
8. Sean Kelly (Irlandia) - 1735,9
9. Tony Rominger (Szwajcaria) - 1693
10. Francesco Moser (Włochy) - 1645,35
11. Lance Armstrong (USA) - 1585,7
12. Fausto Coppi (Włochy) - 1577,8

Współcześni:
1. Jan Ullrich (Niemcy) - 1173,25
2. Gilberto Simoni (Włochy) - 857,9
3. Erik Zabel (Niemcy) - 665,7