PRZEDMOWA
Pomysł na to opracowanie wpadł mi do głowy jeszcze w połowie lat dziewięćdziesiątych, lecz pierwsze nieśmiałe rozważania zakładały oparcie się na wynikach Mistrzostw Świata, trzech Wielkich Tourów i co najwyżej jeszcze sześciu największych klasyków. Jednak dzięki danym z belgijskich roczników "Velo" udostępnionych mi przez kolegów z redakcji "Przeglądu Sportowego": Tomasza Jarońskiego i Marcina Kardę, z francuskiej strony internetowej www.memoire-du-cyclisme.net prowadzonej przez Dominique'a Magnier oraz wymianie informacji na liście tematycznej założonej przez Stefaan'a Degryse (dawniej prowadzącego stronę www.cyclingteams.com) możliwe stało się ambitniejsze podejście do tego ciekawego tematu. Selekcję imprez i ustalanie zasad punktacji w kształcie zbliżonym do aktualnego ukończyłem do września 1999 roku. Po czym nie pozostało już nic innego jak wytrwale zbierać niezbędne dane wynikowe z wybranych wyścigów, pogrupować je w sezonowe pliki (począwszy od ostatniej dekady XIX wieku) i w końcu przystąpić do obliczania osiągnięć kilkuset najwybitniejszych zawodowców w świetle przyjętych reguł punktacji.
Praca ta zajęła mi w sumie szesnaście miesięcy (od września 1999 roku do grudnia 2000 roku) i w jej wyniku ranking został po raz pierwszy opublikowany na anglojęzycznej stronie internetowej http://www.cycling4all.com/ prowadzonej przez mojego holenderskiego przyjaciela Wim'a van Rossum'a. Czołówka pierwotnej wersji rankingu (który w pierwszej wersji obejmował tylko czołową setkę kolarzy wraz ze statystyką i skromnym zarysem punktacji) posłużyła następnie za bazę dla artykułu "Kanibal i Borsuk" na temat tuzina największych gwiazd w historii profesjonalnej szosy, który ukazał się na łamach "Przeglądu Sportowego" 27 grudnia 2000 roku. Oczywiście na potrzeby polskiego rynku należało nieco naciągnąć ostateczne wyniki i za wszelką cenę wstawić do elitarnej "12" Miguela Induraina - najlepszego kolarza ostatniej dekady XX wieku - kosztem Francuza Raymonda Poulidora. Pomimo tego, relatywnie niskie miejsce baskijskiego mistrza wieloetapówek wywołało u nas niemałe zdziwienie, czego wyraz dał choćby Ryszard Szurkowski w wywiadzie dla "Kroniki Sportowej" w 1 programie Polskiego Radia. Oczywiście każdy miłośnik kolarstwa, począwszy od wielkiego mistrza i ekspertów po zwykłego fana ma prawo do własnej opinii, aczkolwiek zapewne w sposób zbyt uproszczony zdajemy się niekiedy postrzegać historię ukochanych dyscyplin sportu poprzez wyniki najbardziej prestiżowej imprezy, w naszym przypadku Tour de France. Ja jednak wierzę, że piękno i tradycje kolarstwa szosowego nie kończą się na tym jednym, wspaniałym wyścigu.
Co ciekawe w e-mailach od zagranicznych znawców tematu wśród zastrzeżeń przeważały raczej wyrazy poparcia dla wyższej lokaty Fausto Coppiego czy Rika Van Steenbergena. Trzeba z resztą przyznać, iż włoski "Campionissimo" wiele stracił na skutek II Wojny Światowej. Kilkaset punktów jakie z pewnością mógł zdobyć w latach największego uwikłania swej ojczyzny w działania wojenne (1941-1945) prawdopodobnie dałoby mu miejsce w czołowej "3" mojej klasyfikacji. Aczkolwiek tą samą uwagę z bodaj jeszcze większą dozą pewności należy uczynić przy osobie Gino Bartaliego - o pięć lat starszego rodaka i największego rywala wspaniałego Fausto. Tuż przed Wielkanocą 2001 roku mój ranking został zaszczycony publikacją na wspomnianej już francuskiej witrynie internetowej http://www.memoire-du-cyclisme.net/ - która bezsprzecznie stanowi najwłaściwsze miejsce poszukiwań wszelkich wyników z historii profesjonalnego kolarstwa szosowego dla wszystkich zainteresowanych tym tematem.
Po zakończeniu sezonu 2001 korzystając z krytycznych uwag ekspertów zagranicznych postanowiłem dodać do wyselekcjonowanych wcześniej imprez dwa bardzo prestiżowe w "zamieszchłych czasach" wyścigi klasyczne tzn. Paryż - Brest - Paryż (1200-kilometrowy maraton rozgrywany bez podziału na etapy!, raz na 10 lat od roku 1891 do 1951) oraz Grand Prix Wolber (we wczesnych latach 20-tych uważany za namiastkę szosowych Mistrzostw Świata dla zawodowców, które to oficjalnie rozegrane zostały po raz pierwszy dopiero w roku 1927). W tym czasie uwzględniłem jeszcze nieoficjalne edycje wyścigu Dookoła Kraju Basków, które ze względów politycznych (dyktatura generała Franco) rozgrywane były w latach 1939-68 pod trzema różnymi nazwami. Ponadto zróżnicowałem też wartość niektórych imprez, jako że nie wszystkie przecież od swych początków należały do ścisłej elity w międzynarodowym kalendarzu. Tytułem przykładu: prestiż Meisterschaft von Zurich rósł latami, podczas gdy odwrotną drogę przebył słynny niegdyś klasyk Bordeaux - Paryż (niespełna 600 km, na dużej części trasy za motorowerami), którego organizacji zaprzestano ostatecznie po 1988 roku. Niemniej niewątpliwie największy wkład do corocznych zmian w wynikach rankingu miały wydarzenia lat 2001-2006 czyli wyniki 26-28 imprez rozegranych w każdym z tych sezonów począwszy od marcowego Paryż - Nicea po październikowe Giro di Lombardia.
INTRO 2007
Jakie zmiany zaszły w rankingu po tegorocznym sezonie? Żadne ... jeśli chodzi o pierwszą "20". Czołówka trzyma się mocno, zaś samo podium wszechczasów wydaje się być po niezagrożone. Wystarczy wziąć pod uwagę, że najlepsi kolarze ostatnich dwóch dekad czyli: Indurain, Jalabert, Rominger i Armstrong ostatecznie z trudem przekroczyli poziom 2000 punktów. Wśród współczesnych po odejściu na emeryturę - dodajmy w niesławie - Jana Ullricha najwyżej notowany jest jego rodak Erik Zabel. "Ete" awansował właśnie o cztery pozycje i obecnie klasyfikowany jest na 23 miejscu czyli tuż za wspomnianym Ullrichem. Wedle wszelkiego prawdopodobieństwa po sezonie 2008 nastąpi zmiana na niemieckim tronie.
Bardziej znaczący awans w czołowej "setce" zanotowali Włosi: Paolo Bettini i Davide Rebellin. "Il Grillo" awansował o dziesięć lokat na 35 miejsce, zaś "Tintin" o piętnaście stopni na 45 pozycję. Bettini w dużej mierze dzięki drugiemu tytułowi mistrza świata zdystansował swych rodaków Gianniego Bugno i Claudio Chiappucciego. Co ważne Toskańczyk przeskoczył też swego wielkiego rywala z tras Pucharu Świata czyli Belga Johana Museeuwa. Godna podkreślenia jest też regularność Rebellina, który punktuje co roku od piętnastu lat - kolarz z regionu Veneto nic "nie ugrał" tylko w swym debiutanckim sezonie 1992. Niemniej na jego usprawiedliwienie przemawia fakt, iż "profim" został on dopiero w sierpniu po Igrzyskach w Barcelonie.
Z kolei góral z Trydentu czyli Gilberto "Gibo" Simoni podobnie jak przed rokiem zdobył 63 punkty, dzięki czemu awansował o dwie pozycje tzn. na 74 miejsce. Podobny awans, choć o trzy lokaty zanotował na pożegnanie z zawodowym peletonem Holender Michael "Boogie" Boogerd, który ostatecznie dojechał na miejsce 94. Dzięki wiosennym zdobyczom na trasach Tirreno-Adriatico i Dauphine Libere o cztery lokaty tzn. na 90 miejsce podskoczył Kazach Aleksander Winokurow. Niemniej latem wyszły na jaw sekrety jego apteki i "Wino" zdecydował się udać na przedwczesną sportową emeryturę. Nowymi członkami elitarnego Klubu "Top-100" stali się po sezonie 2007: trzykrotny mistrz świata Hiszpan Oscar Freire (awans ze 117 na 81 pozycje), włoski super-sprinter Aleksandro Petacchi (awans ze 119 na 84 miejsce) oraz jego rodak król Włoch i Ardenów czyli Danilo Di Luca (awans ze 154 na 93 pozycję).
Pośród pozostałych współczesnych zawodników jedynym poważnym kandydatem na szybki awans do pierwszej setki jest Hiszpan Alejandro Valverde, który w ciągu zaledwie sześciu lat startów zdobył przeszło 800 punktów dzięki czemu usadowił się dosłownie na progu "salonu sław". Aby znaleźć na liście rankingowej kolejnego z aktywnych kolarzy trzeba zejść o przeszło 50 lokat i pokonać dystans blisko 220 punktów. Dopiero wtedy znajdziemy kolarzy takich jak Paolo Savoldelli, Robbie McEwen czy Sierhij Honczar - niemniej ci panowie ze względu choćby na swój zaawansowany wiek nie mają już raczej szans na spektakularny awans. Bardziej zdolni do takiego przeskoku zdają się być ex-mistrz świata Belg Tom Boonen czy fachowcy od wyścigów etapowych tacy jak Hiszpan Carlos Sastre i Rosjanin Denis Mienszow, czy nawet Włoch Ivan Basso jeśli tylko będzie on w stanie potwierdzić swą wartość po zakończeniu dwuletniego okresu dyskwalifikacji.
Na publikowanej poniżej pełnej liście rankingowej pojawiło się w tym roku pięciu nowych też nowych zawodników czyli: zwycięzca Pro Touru Australijczyk Cadel Evans (obecnie zajmujący 227 miejsce), szalony i wszechstronny Hiszpan Samuel Sanchez (231), dwaj mistrzowie w samotnej walce z czasem czyli: Szwajcar Fabian Cancellara (299) i Australijczyk Michael Rogers (345-346) oraz francuski weteran i niespełniona nadzieja Christophe Moreau (308). Z kolei pośród tegorocznych "prominentnych emerytów" oprócz wspomnianych Winokurowa i Boogerda wymienić też trzeba przede wszystkim wybitnego znawcę bruków i pagórków Północy Belga Petera Van Petegema. Rowery na haku zawiesili też włoski etapowiec Wladimir Belli, szwajcarski all-rounder Beat Zberg oraz włoski sprinter & klasyk Stefano Zanini. Do grona byłych mistrzów szos należy też definitywnie zaliczyć Hiszpana Roberto Herasa oraz Baska Josebę Belokiego, którzy rozstali się właśnie z nadziejami na udany powrót do zawodowego peletonu. Niewykluczone, że ich los podzielą tej zimy również inni ex-klienci doktora Fuentesa czyli Francisco Mancebo i Oscar Sevilla.
Najnowszy artykuł rankingowy jest bogatszy o wydarzenia sezonu 2007 i składają się nań:
W tym miejscu kończę swą przedmowę i zapraszam do lektury. Swoje komentarze i pytania proszę kierować pod adres: danmcyc@poczta.onet.pl
Daniel Marszałek
"Eddy Merckx zdystansował historyczny peleton ..."
"...na czele grupy zasadniczej Bernard Hinault przed Sean'em Kelly."
I. "Poczekalnia" czyli współcześni zawodnicy z dorobkiem minimum 150 punktów
Na głównej liście rankingowej obejmującej 359 nazwisk znalazło się 35 aktywnych zawodników wliczając do tego grona również zdyskwalifikowanego do października 2008 roku Ivana Basso. Natomiast w "poczekalni" czyli na liście skupiającej współczesnych kolarzy, będących za półmetkiem drogi do elity znajduje się 31 kolejnych zawodników. Biorąc po uwagę tak wiek jak i wyniki osiągnięte w minionym sezonie najbliżsi wskoczenia na listę rankingową wydają się wśród nich: młody Hiszpan Alberto Contador, dwaj weterani czyli Niemiec Jens Voigt i Włoch Leonardo Piepoli oraz Luksemburczycy Kim Kirchen i Frank Schleck. W poniższym zestawieniu obok imion i nazwisk zawodników podane są kolejno: kraj który reprezentują, rok urodzenia, rok debiutu w zawodowym peletonie i dorobek punktowy.
II. Najlepsi zawodnicy sezonu 2007
Jakkolwiek roczne wyniki mojej punktacji zwykły tylko nieznacznie różnić się od hierarchii Pro Touru to tym razem pomiędzy oboma zestawieniami zauważalna jest jedna istotna różnicę. Otóż kolarzem, który najbardziej wzbogacił się o kolejne punkty w moim rankingu jest Włoch Danilo Di Luca. "Killer ze Spoltore" miał rewelacyjną wiosnę (zwycięstwa w L-B-L & Giro) i choć jesienią zaczął płacić cenę za swe dawne przewiny to i tak wyraźnie zdystansował bardzo regularnego Australijczyka Cadela Evansa oraz "dominatora" Vuelty Rosjanina Denisa Mienszowa. Pośród 196 zawodników, którzy zapunktowali w minionym roku tylko pięciu dało o sobie znać w każdym z czterech kwartałów czyli: I) Marzec-Kwiecień, II) Maj-Czerwiec, III) Lipiec-Sierpień & IV) Wrzesień-Październik. Owa piątka "równych gości" to: Australijczyk Robbie McEwen, Luksemburczyk Kim Kirchen, Niemiec Erik Zabel, Rosjanin Władimir Gusiew i Włoch Damiano Cunego.
III. Skład narodowościowy listy rankingowej
Ogółem 268 zawodników czyli blisko 75% spośród 359 kolarzy na aktualnej liście rankingowej pochodzi z zasobów ludzkich czterech kolarskich potęg tzn. Włoch, Belgii, Francji i Hiszpanii.
IV. Ranking Federacji (wedle sumy punktów ośmiu najlepszych zawodników)
Sezon 2007 nie przyniósł znaczących zmian tak w hierarchii jak i dorobku punktowym wielkiej "7". Podobnie jak w 2006 roku wzbogaciły się jedynie reprezentacje: Holandii (dzięki 21,25 punkta Michaela Boogerda) oraz Niemiec (dzięki 55,7 punkta Erika Zabela). Trzy najsilniejsze federacje czyli Belgia, Włochy oraz Francja są o kilka długości przed pozostałymi. W tej rozgrywce górę bierze Belgia, przede wszystkim dzięki osobie Eddy Merckxa. W "bezpiecznej" odległości od podium trzy kolejne godne siebie federacje czyli Hiszpania, Holandia i Szwajcaria. Na ostatnim miejscu wśród "możnych kolarskiego świata" Niemcy, którzy w ostatniej dekadzie zaczęli dopiero odrabiać straty poniesione w dawniejszych czasach. Pozostałe kraje nie mają jak na razie minimalnej liczby ośmiu swych kolarzy na liście rankingowej wobec czego nie zostały w tym zestawieniu sklasyfikowane.
V. Dziesięciu najlepszych wedle dorobków z 5 bądź 10 najlepszych sezonów
To zestawienie ma na celu wskazać najlepszych zawodników na bazie z góry określonej liczby ich najlepszych lat w zawodowym peletonie. Jednym słowem chodzi o porównanie dokonań poszczególnych mistrzów, lecz nie w całej karierze, a jedynie w okresie ich największej sławy. Niemniej i tu niezmiennie trzy pierwsze lokaty okupują w tej samej kolejności co w rankingu głównym: Eddy Merckx, Bernard Hinault i Sean Kelly. Natomiast na czołowych pozycjach wymieniają się Erik "Ete" Zabel i Paolo "Il Grillo" Bettini.
VI. Najlepsze sezony 30 czołowych zawodników
Ta tabela wskazuje najlepsze sezony w karierze największych mistrzów. Co ciekawe w tym samym czasie czyli w 1979 roku u szczytu swej mocy byli zarówno: Bernard Hinault, Joop Zoetemelk jak i Giuseppe Saronni. Z kolei w sezonie 1986 na "najwyższe obroty" weszli: Sean Kelly i Greg Lemond. Było to możliwe dzięki temu, że panowie ci niekoniecznie wchodzili sobie w drogę. Hinault i Zoetemelk "polowali" zazwyczaj w innym rewirze pod względem geograficznym. Z kolei Kelly i Lemond mieli rozbieżne cele z uwagi na swe specjalizacje.
VII. Najwyższe wyniki w jednym sezonie (powyżej 400 punktów)
To zestawienie w pełni uwidacznia nie tyle królewski co wręcz cesarski status Eddy Merckxa w historii kolarstwa szosowego. Sześć najlepszych wyników należy do legendarnego "Kanibala", który to zajmuje aż siedem miejsc w czołowej "10"! Dwa spośród najlepszych rezultatów należą do wielce błyskotliwego, acz bardzo chimerycznego Freddy Maertens'a. Oprócz Belgów więcej niż jeden wkład do poniższej listy wnieśli też Bernard Hinault (cztery zapisy) oraz Fausto Coppi i Sean Kelly (po dwa). W ostatniej dekadzie nikomu nie dało się wzlecieć na tak wysoki poziom - ostatnim zawodnikiem, który tego dokonał był Laurent Jalabert podczas przełomowego dla swej kariery sezonu 1995.
VIII. Wielcy starzy mistrzowie (wyniki do roku 1939 włącznie)
Czołowa "16" rankingu składa się z zawodników ścigających się wyłącznie lub przede wszystkim po II Wojnie Światowej. Dlatego aby docenić starych mistrzów z heroicznej ery szutrowych dróg i monstrualnych dystansów powstało właśnie to zestawienie. Zdecydowanie najlepszym zawodnikiem w tej zamierzchłej epoki był Alfredo Binda, który wyprzedził innego "Campionissimo" Costante Girardengo oraz Luksemburczyka Nicolasa Frantza. W czołowej "10" mamy po czterech Włochów i Francuzów oraz dwóch zawodników z Luksemburga co znakomicie oddaje rolę kolarzy z Wielkiego Księstwa w pradziejach kolarstwa szosowego.
IX. Najlepsi Klasycy
Do kategorii klasyków zaliczone zostały wszystkie imprezy jednodniowe czyli także Igrzyska Olimpijskie, Mistrzostwa świata oraz "wygasłe" klasyki i imprezy o wielkim znaczeniu takie jak: Bordeaux-Paris, Paris-Brest-Paris, GP Wolber czy GP des Nations.
W tej specjalności najlepszy jest Eddy Merckx, który zdecydowanie wyprzedza swych rodaków Rogera De Vlaemincka i Rika Van Looya. Belgia uznawana w końcu za "mekkę" wyścigów jednodniowych ma w tej tabelce aż sześciu swych reprezentantów. Pośród współczesnych zdecydowanym liderem jest dwukrotny mistrz świata Paolo Bettini, który w minionym roku zdecydowanym krokiem wkroczył do historycznej "top-10" w tej specjalności. Tym samym Bettini wypchnął z owej elity swego rodaka i zarazem dawnego "szefa" Michele Bartoli'ego.
X. Najlepsi Etapowcy
W kategorii wyścigów etapowych liczone są punkty nie tylko za miejsca w klasyfikacji generalnej, ale i za miejsca w pierwszych "3" na etapach Wielkich Tourów. Ponadto za zwycięstwa w klasyfikacji punktowej i górskiej, dni przejechane w koszulkach lidera klasyfikacji indywidualnej tych wieloetapówek oraz zwycięstwa etapowe w krótszych wyścigach etapowych. Ta uwaga wyjaśnia wysokie miejsca super-sprinterów takich jak Erik Zabel czy Alessandro Petacchi.
Oczywiście także i w tej specjalności niepodzielnie rządzi Eddy Merckx, lecz na tym "podium" obok niego stoją tym razem Francuzi: Bernard Hinault i Jacques Anquetil. Najliczniej reprezentowani pierwszej "10" są jednak Włosi dzięki trójce: Gino Bartali, Felice Gimondi i Francesco Moser. Pośród współczesnych zdecydowanie prowadzi weteran Gilberto "Gibo" Simoni, który na swą pozycje zapracował przede wszystkim znakomitymi występami na trasach Giro, w którym to wyścigu aż siedem razy stawał na generalnym podium.
I. Gradacja czyli stosunek punktów dla zwycięzcy i dla kolarzy z kolejnych miejsc w czołówce wyścigów:
1) WIELOETAPÓWKI:
2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE I
MISTRZOSTWA ŚWIATA:
3)
KLASYKI i JEDNODNIÓWKI:
4) ETAPÓWKI:
II. Ranga-1 czyli wartość punktowa poszczególnych imprez na przestrzeni ich historii:
1) WIELOETAPÓWKI: 2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE (od 1996 roku) i MISTRZOSTWA ŚWIATA:
3) KLASYKI i JEDNODNIÓWKI: 4) ETAPÓWKI:
5)INNE czyli Ex-WYŚCIGI: III. Ranga-2 czyli wartość punktowa poszczególnych imprez w cyklu Pro Tour (od sezonu 2005):
1) WIELOETAPÓWKI: 2) IGRZYSKA OLIMPIJSKIE (od 1996 roku) i MISTRZOSTWA ŚWIATA:
3) KLASYKI i JEDNODNIÓWKI: 4) ETAPÓWKI:
5) INNE:
Bobby Julich (USA-1971, 1991): 279,65
Alberto Contador (E-1982, 2003): 277,5
Jens Voigt (D-1971, 1997): 255,4
Leonardo Piepoli (I-1971, 1995): 251,2
Oscar Pereiro (E-1977, 2000): 250,95
Kim Kirchen (L-1978, 2000): 234
Markus Zberg (CH-1974, 1996): 230,3
Frank Schleck (L-1980, 2000): 227
Juan Antonio Flecha (E-1977, 2000): 223,4
Leon van Bon (NL-1972, 1994): 219,15
Manuel Beltran (E-1971, 1995): 216,9
Jarosław Popowicz (UKR-1980, 2002); 215,7
Filippo Pozzato (I-1981, 2000): 213,5
Wladimir Karpiec (RUS-1980, 2001): 212,5
Stefan Schumacher (D-1981, 2002): 209,45
Igor Astarloa (E-1976, 2000): 207
Andrea Noe' (I-1969, 1993): 206,9
Alessandro Ballan (I-1979, 2004): 204,75
Isidro Nozal (E-1977, 1999): 204,15
Juan Manuel Garate (E-1976, 2000): 202,2
Haimar Zubeldia (E-1977, 1998): 200,2
Michael Rasmussen (DK-1974, 2001): 193,5
Rik Verbrugghe (B-1974, 1996): 190,4
Jorg Jaksche (D-1976, 1997): 188,65
# Andriej Kaszeczkin (KAZ-1980, 2001): 184,9
Jose Azevedo (P-1973, 1994): 179,55
Daniele Bennati (I-1980, 2002): 177,1
Steffen Wesemann (D,CH-1971, 1993): 169,9
Laurent Brochard (F-1968, 1992): 160,4
David Millar (GB-1977, 1997): 156,45
Bradley McGee (AUS-1976, 1998): 150,2
1. Danilo Di Luca (Włochy - Liquigas): 261,3
2. Cadel Evans (Australia - Predictor): 222,5
3. Denis Mienszow (Rosja - Rabobank): 209,4
4. Alberto Contador (Hiszpania - Discovery Channel): 181
5. Oscar Freire (Hiszpania - Rabobank): 168,2
6. Davide Rebellin (Włochy - Gerolsteiner): 164
7. Samuel Sanchez (Hiszpania - Euskaltel): 151,2
8. Alessandro Petacchi (Włochy - Milram): 144,5
9. Alejandro Valverde (Hiszpania - Caisse d'Epargne): 142
10. Paolo Bettini (Włochy - Quick Step): 130
11. Damiano Cunego (Włochy - Lampre): 126,2
12. Kim Kirchen (Luksemburg - T-Mobile): 123
13. Władimir Karpiec (Rosja - Caisse d'Epargne): 119,5
14. Carlos Sastre (Hiszpania - Team CSC): 117,5
15. Fabian Cancellara (Szwajcaria - Team CSC): 117
16. Alessandro Ballan (Włochy - Lampre): 112,5
17. Stefan Schumacher (Niemcy - Gerolsteiner): 102,7
18. Levi Leipheimer (USA - Discovery Channel): 101,25
19. Riccardo Ricco' (Włochy - Saunier Duval): 98,75
20. Andy Schleck (Luksemburg - Team CSC): 90,6
1. Włochy - 83 zawodników w elicie, w tym 28 w pierwszej "100"
2. Belgia - 76 / 18 *)
3. Francja - 57 / 15
4. Hiszpania - 52 / 13
5. Holandia - 19 / 7
6. Szwajcaria - 19 / 4
7. Niemcy - 10 / 3
8. USA - 6 / 2
9. Rosja - 6 / 1
10. Australia - 5 / 1
11. Wielka Brytania - 5 / 1
12. Luksemburg - 3 / 3
13. Kolumbia - 3 / 0
14. Irlandia - 2 / 2
15. Dania - 2 / 1
16. Portugalia - 2 / 0
17. Szwecja - 2 / 0
18. Norwegia - 2 / 0
19. Kazachstan - 1 / 1
20. Ukraina - 1 / 0
21. Kanada - 1 / 0
22. Uzbekistan - 1 / 0
23. Meksyk - 1 / 0
*) "Obieżyświat" Andrei Tchmil został zaliczony do reprezentacji Belgii czyli na konto ostatniej z reprezentowanych przez siebie federacji. Według tej samej zasady przyporządkowany został też Maximilian Sciandri.
*) "Obieżyświat" Andriej Czmil został zaliczony do reprezentacji Belgii czyli na konto ostatniej federacji, którą reprezentował. Podobnie inni kolarze zmieniający barwy jak np. Maximilian Sciandri.
1. Belgia - 17.879,05 punkta
Skład: Eddy Merckx (1 miejsce w rankingu indywidualnym) - Roger De Vlaeminck (10) - Rik Van Looy (11) - Freddy Maertens (21) - Herman Vanspringel (24) - Johan Museeuw (37) - Lucien Van Impe (39) & Walter Godefroot (41)
2. Włochy - 17.796,15 pkt
Skład: Francesco Moser (5) - Gino Bartali (6) - Felice Gimondi (7) - Fausto Coppi (9) - Alfredo Binda (17) - Giuseppe Saronni (19) - Fiorenzo Magni (27) & Costante Girardengo (29)
3. Francja - 16.435,1 pkt
Skład: Bernard Hinault (2) - Jacques Anquetil (4) - Raymond Poulidor (12) - Laurent Jalabert (14) - Louison Bobet (18) - Laurent Fignon (28) - Antonin Magne (46) & Gustave Garrigou (49)
4. Hiszpania - 10.128,2 pkt
Skład: Miguel Indurain (13) - Luis Ocana (31) - Pedro Delgado (33) - Marino Lejarreta (51) - Abraham Olano (63) - Roberto Heras (65) - Miguel Poblet (69) & Federico Bahamontes (76)
5. Holandia - 9.583,95 pkt
Skład: Joop Zoetemelk (8) - Jan Janssen (34) - Hennie Kuiper (43) - Jan Raas (54) - Steven Rooks (82) - Michael Boogerd (94) - Gerrie Knetemann (100) - Adri van der Poel (104)
6. Szwajcaria - 9.344,95 pkt
Skład: Tony Rominger (16) - Ferdi Kübler (20) - Alex Zülle (25) - Hugo Koblet (38) - Heiri Suter (122) - Laurent Dufaux (126) - Fritz Schaer (142) & Pascal Richard (156)
7. Niemcy - 7.000,7 pkt
Skład: Jan Ullrich (22) - Erik Zabel (23) - Rudi Altig (64) - Dietrich Thurau (111) - Hans Junkermann (145) - Rolf Wolfshohl (154) - Olaf Ludwig (235) & Rolf Gölz (265)
*) Hipotetyczna wspólna reprezentacja krajów anglojęzycznych składałaby się z zawodników takich jak: Sean Kelly (3) - Lance Armstrong (15) - Greg Lemond (26) - Stephen Roche (50) - Phil Anderson (61) - Robert Millar (78) - Andrew Hampsten (119) & Tom Simpson (140), którzy zgromadzili łącznie 11.231,35 punktów.
**) Daleko w tyle pozostaje "sborna" czyli drużyna składająca się z zawodników reprezentujących kraje byłego Związku Sowieckiego. Wśród nich znajduje się pięciu Rosjan, Kazach, Ukrainiec i Uzbek czyli: Paweł Tonkow (79) - Aleksander Winokurow (90) - Sierhij Bonczar (158) - Jewgienij Bierzin (175) - Denis Mienszow (190) - Piotr Ugriumow (216-217) - Dżamolidin Abdużaparow (233) - Dimitrij Konyszew (278), którzy uzbierali w sumie 4.658,65 punkta. Niemniej należy mieć na uwadze, że kolarze zza Buga pojawili się w zawodowym peletonie dopiero w 1989 roku.
a) na bazie 5 najlepszych sezonów:
1. Eddy Merckx (Belgia) - 3571,8 punkta
2. Bernard Hinault (Francja) - 2154,8
3. Sean Kelly (Irlandia) - 1928,1
4. Jacques Anquetil (Francja) - 1790,8
5. Miguel Indurain (Hiszpania) - 1759,85
6. Francesco Moser (Włochy) - 1697,8
7. Freddy Maertens (Belgia) - 1631,6
8. Fausto Coppi (Włochy) - 1602,3
9. Tony Rominger (Szwajcaria) - 1535,95
10. Laurent Jalabert (Francja) - 1498,25
Współcześni:
1. Paolo Bettini (Włochy) - 932,2
2. Erik Zabel (Niemcy) - 862,8
3. Alejandro Valverde (Hiszpania) - 801,3
4. Alessandro Petacchi (Włochy) - 788,1
5. Davide Rebellin (Włochy) - 726,1
b) na bazie 10 najlepszych sezonów:
1. Eddy Merckx (Belgia) - 5648,8 punkta
2. Bernard Hinault (Francja) - 3279,8
3. Sean Kelly (Irlandia) - 2846,4
4. Francesco Moser (Włochy) - 2595,45
5. Jacques Anquetil (Francja) - 2574,3
6. Gino Bartali (Włochy) - 2371,35
7. Felice Gimondi (Włochy) - 2363,05
8. Fausto Coppi (Włochy) - 2352,55
9. Roger De Vlaeminck (Belgia) - 2208,05
10. Miguel Indurain (Hiszpania) - 2177,6
Współcześni:
1. Erik Zabel (Niemcy) - 1351,7
2. Paolo Bettini (Włochy) - 1349,3
3. Davide Rebellin (Włochy) - 1078,35
4. Gilberto Simoni (Włochy) - 976,2
5. Oscar Freire (Hiszpania) - 893,7
1. Eddy Merckx (1973) - 791,3 pkt
2. Bernard Hinault (1979) - 501
3. Sean Kelly (1986) - 511,4
4. Jacques Anquetil (1961) - 402,4
5. Francesco Moser (1978) - 481,85
6. Gino Bartali (1947) - 327,25
7. Felice Gimondi (1965) - 314,5 *)
8. Joop Zoetemelk (1979) - 414,8
9. Fausto Coppi (1949) - 466,9
10. Roger De Vlaeminck (1975) - 429,15
11. Rik Van Looy (1959) - 383,75
12. Raymond Poulidor (1964) - 312,2
13. Miguel Indurain (1992) - 469,85
14. Laurent Jalabert (1995) - 581,45
15. Lance Armstrong (2002) - 266,5
16. Tony Rominger (1993) - 384,7
17. Alfredo Binda (1927) - 402,9
18. Louison Bobet (1954) - 307
19. Giuseppe Saronni (1979) - 416,95
20. Ferdi Kubler (1951) - 341,5
21. Freddy Maertens (1976) - 583,5
22. Jan Ullrich (1997) - 243,25
23. Erik Zabel (2001) - 223,2
24. Herman Van Springel (1968) - 333
25. Alex Zulle (1996) - 296,7
26. Greg Lemond (1986) - 333,75
27. Fiorenzo Magni (1951) - 290
28. Laurent Fignon (1989) - 407,15
29. Costante Girardengo (1919) - 274,4
30. Nicolas Frantz (1928) - 340,5
*) Felice Gimondi przebojem wdarł się do światowej czołówki już w pierwszym sezonie swych startów w zawodowym peletonie kiedy to wygrał Tour de France oraz był trzeci w Giro d'Italia. Później było mu zaś trudniej bowiem pełnym blaskiem rozbłysła gwiazda o trzy lata młodszego Eddy Merckxa.
1. Eddy Merckx 1 (1973) - 791,3 pkt
2. Eddy Merckx 2 (1972) - 761,2
3. Eddy Merckx 3 (1970) - 700,5
4. Eddy Merckx 4 (1974) - 696,3
5. Eddy Merckx 5 (1971) - 622,5
6. Eddy Merckx 6 (1969) - 618,85
7. Freddy Maertens 1 (1976) - 583,5
8. Laurent Jalabert (1995) - 581,45
9. Eddy Merckx 7 (1975) - 572,5
10. Freddy Maertens 2 (1977) - 540,6
11. Sean Kelly 1 (1986) - 511,4
12. Stephen Roche (1987) - 504,5
13. Bernard Hinault 1 (1979) - 501
14. Sean Kelly 2 (1984) - 488,5
15. Francesco Moser (1978) - 481,85
16. Miguel Indurain (1992) - 469,85
17. Luis Ocana (1973) - 467,3
18. Fausto Coppi 1 (1949) - 466,9
19. Bernard Hinault 2 (1981) - 432
20. Roger De Vlaeminck (1975) - 429,15
21. Bernard Hinault 3 (1982) - 428,3
22. Fausto Coppi 2 (1952) - 421,7
23. Bernard Hinault 4 (1978) - 419,9
24. Gianni Bugno (1990) - 417,75
25. Giuseppe Saronni (1979) - 416,95
26. Joop Zoetemelk (1979) - 414,8
27. Laurent Fignon (1989) - 407,15
28. Alfredo Binda (1927) - 402,9
29. Jacques Anquetil (1961) - 402,4
1. Alfredo Binda (Włochy, 1922-36) - 2049,4 pkt
2. Costante Girardengo (Włochy, 1912-36) - 1437,6
3. Nicolas Frantz (Luksemburg, 1923-34) - 1410,55
4. Learco Guerra (Włochy, 1929-39) - 1299,7
5. Antonin Magne (Francja, 1926-39) - 1228,3
6. Francois Faber (Luksemburg, 1906-14) - 1203,5
7. Gustave Garrigou (Francja, 1907-14) - 1202,95
8. Gino Bartali (Włochy, 1935-39) - 1093,4 *)
9. Andre Leducq (Francja, 1927-39) - 1074,3
10. Henri Pelissier (Francja, 1911-28) - 1040,75
11. Giovanni Brunero (Włochy, 1920-29) - 1023,2
12. Gaetano Belloni (Włochy, 1915-31) - 991,6
13. Philippe Thys (Belgia, 1912-27) - 874,5
14. Louis Trousselier (Francja, 1902-14) - 869,7
15. Mariano Canardo (Hiszpania, 1926-39) - 808,9 *)
16. Jean Alavoine (Francja, 1909-25) - 797,5
--- Emile Georget (Francja, 1905-14) - 797,5
18. Eugene Christophe (Francja, 1904-26) - 782,8
19. Lucien Petit-Breton (Francja, 1902-14) - 770
20. Goerges Ronsse (Belgia, 1926-38) - 751
*) Włoch Gino Bartali w ciągu dwudziestu lat swej kariery zawodowej uzbierał w latach 1935-54 aż 2.860,15 punkta, lecz większość z nich na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Z kolei urodzony w Kraju Basków, choć najlepiej czujący się na szosach Katalonii Mariano Canardo startował do roku 1943 dorzucając nieco punktów w trakcie II Wojny Światowej, która ominęła Hiszpanię. Dodajmy kraj wyczerpany krwawą wojną domową z lat 1936-39.
1. Eddy Merckx (Belgia) - 2348,75 pkt
2. Roger De Vlaeminck (Belgia) - 1531
3. Rik Van Looy (Belgia) - 1443,75
4. Sean Kelly (Irlandia) - 1339
5. Francesco Moser (Włochy) - 1235,5
6. Johan Museeuw (Belgia) - 1215
7. Paolo Bettini (Włochy) - 1043
8-9. Walter Godefroot (Belgia) - 1005,25
8-9. Herman Van Springel (Belgia) - 1005,25
10. Jan Raas (Holandia) - 985,5
Współcześni:
1. Paolo Bettini (Włochy) - 1043
2. Erik Zabel (Niemcy) - 860,5
3. Davide Rebellin (Włochy) - 784
4. Oscar Freire (Hiszpania) - 605,5
5. Danilo Di Luca (Włochy) - 377
1. Eddy Merckx (Belgia) - 3496,05 pkt
2. Bernard Hinault (Francja) - 2375,3
3. Jacques Anquetil (Francja) - 2249,5
4. Gino Bartali (Włochy) - 2183,15
5. Miguel Indurain (Hiszpania) - 1848,5
6. Joop Zoetemelk (Holandia) - 1772,95
7. Felice Gimondi (Włochy) - 1760,55
8. Sean Kelly (Irlandia) - 1735,9
9. Tony Rominger (Szwajcaria) - 1693
10. Francesco Moser (Włochy) - 1645,35
11. Lance Armstrong (USA) - 1585,7
12. Fausto Coppi (Włochy) - 1577,8
Współcześni:
1. Gilberto Simoni (Włochy) - 920,9
2. Erik Zabel (Niemcy) - 701,4
3. Alessandro Petacchi (Włochy) - 670
4. Paolo Savoldelli (Włochy) - 581,5
5. Carlos Sastre (Hiszpania) - 526,5
Generalka: I - 100%, II - 75%, III - 60%, IV - 50%, V - 45%, VI - 40%, VII - 35%, VIII - 30%, IX - 25%, X - 20%.
Etapy: I - 10%, II - 5%, III - 3% (członkowie zwycięskiego zespołu w jeździe drużynowej na czas - 1%).
Liderzy: 4%.
Klasyfikacje Punktowa i Górska: I - 15%.
Wyścigi ze startu wspólnego: I - 100%, II - 70%, III - 50%, IV - 40%, V - 35%, VI - 30%, VII - 25%, VIII - 20%.
Jazda indywidualna na czas: I - 100%, II - 65%, III - 45%, IV - 35%, V - 30%, VI - 25%, VII - 20%, VIII - 15%.
Wyścigi ze startu wspólnego: I - 100%, II - 60%, III - 40%, IV - 30%, V - 25%, VI - 20%, ale Bordeaux - Paris (w latach 1927-1985): I - 100%, II - 60%, III - 40%, IV - 25%, V - 20%.
Jazda indywidualna na czas (tzn. Grand Prix des Nations 1932-89 i Finał Pucharu Świata 1990-93): I - 100%, II - 55%, III - 35%, IV - 25%, V - 20%, VI - 15%.
Jazda drużynowa na czas (tzn. Grand Prix Liberation 1989-91): I - 100%, II - 55%, III - 35%.
Generalka: I - 100%, II - 75%, III - 55%, IV - 40%, V - 30%, VI - 20%.
Etapy: I - 10%.
a) TOUR de FRANCE: 100 punktów dla zwycięzcy
b) GIRO d'ITALIA: 90 punktów
c) VUELTA a ESPANA: 70 punktów (w latach 1935-1957), 80 punktów (w latach 1958-1994) oraz 90 punktów (od roku 1995)
a) OLIMPIJSKI WYŚCIG: 75 punktów dla zwycięzcy
b) OLIMPIJSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 60 punktów
c) MISTRZOWSKI WYŚCIG: 70 punktów
d) MISTRZOWSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 55 punktów
a) MILANO - SAN REMO, RONDE van VLAANDEREN, PARIS - ROUBAIX, LIEGE - BASTOGNE - LIEGE, PARIS - TOURS (w tym GRAND PRIX d'AUTOMNE) i GIRO di LOMBARDIA: po 50 punktów dla zwycięzcy
b) GENT - WEVELGEM: 35 punktów (w latach 1945-1965), 40 punktów (w latach 1966-1988) i 35 punktów (w latach 1989-2004)
c) FLECHE WALLONNE: 50 punktów (w latach 1936-1939), 45 punktów (w latach 1941-1988) i 35 punktów (w latach 1989-2004)
d) AMSTEL GOLD RACE: 35 punktów (w latach 1966-1967), 40 punktów (w latach 1968-1988) i 45 punktów (od roku 1989)
e) RUND UM DEN HENNINGER TURM (tylko do roku 1998): 35 punktów (w latach 1962-1965), 40 punktów (w latach 1966-1988), 35 punktów (w latach 1989-1994 i 1996-1997), 45 punktów (w roku 1995 gdy wszedł w skład Pucharu Świata) i 30 punktów (w roku 1998 gdy miał tylko 2 kategorię UCI)
f) MEISTERSCHAFT von ZURICH później GRAND PRIX SUISSE, a obecnie ZURI METZGETE: 30 punktów (w latach 1914-1926), 35 punktów (w latach 1927-1967), 40 punktów (w latach 1968-1988) i 45 punktów (od roku 1989)
g) PARIS - BRUXELLES (tylko do roku 1998): 50 punktów (w latach 1907-1939), 45 punktów (w latach 1946-1966), 40 punktów (w latach 1973-1988) i 35 punktów (w latach 1989-1998)
h) CLASICA SAN SEBASTIAN vel KLASIKA DONOSTIA (dopiero od roku 1989): 40 punktów
i) HEW CYCLASSICS HAMBURG (dopiero od roku 1998): 40 punktów
j) WINCANTON CLASSIC później jako LEEDS INTERNATIONAL CLASSIC i ROCHESTER CLASSIC (w latach 1989-1997): 40 punktów
k) GRAND PRIX des AMERIQUES później jako GRAND PRIX TELEGLOBE (w latach 1989-1992): 40 punktów
l) JAPAN CUP: 40 punktów (w roku 1996)
ł) GRAND PRIX OUEST FRANCE (od roku 1999) i GIRO del LAZIO (w latach 1999-2004): 30 punktów
a) PARIS - NICE: 35 punktów (w latach 1933-1939, 1946 i 1951-1958) oraz 40 punktów (od roku 1959)
b) TIRRENO - ADRIATICO: 30 punktów (w roku 1966), 35 punktów (w latach 1967-1989) oraz 40 punktów (od roku 1990)
c) VUELTA al PAIS VASCO vel EUSKAL HERRIKO ITZULIA:
35 punktów (w latach 1924-1930 i 1935), 30 punktów (za wyścigi pod nazwami Circuito del Norte, GP Ayuntamiento de Bilbao, Bicicleta Vasca w latach 1939-1968), 35 punktów (w latach 1969-1997) oraz 40 punktów (od roku 1998)
d) TOUR de ROMANDIE: 35 punktów (w latach 1947-1997) oraz 40 punktów (od roku 1998)
e) CRITERIUM du DAUPHINE LIBERE: 35 punktów (w latach 1947-1949) oraz 40 punktów (od roku 1950)
f) TOUR DE SUISSE: 40 punktów (w roku 1933), 45 punktów (w latach 1934-1939), 35 punktów (w roku 1941), 40 punktów (w roku 1942), 50 punktów (w latach 1946-1991) oraz 45 punktów (od roku 1992)
g) VOLTA A CATALUNYA: 30 punktów (w latach 1911-1913), 35 punktów (w latach 1920 i 1923-1926) oraz 40 punktów (w latach 1927-1936 i od roku 1939)
a) BORDEAUX - PARIS: 60 punktów (w latach 1892-1914, ale w roku 1902 po 40 punktów dla zwycięzców każdego z konkurencyjnych wyścigów organizowanych przez redakcje "L'Auto" i "Velo"), 50 punktów (w latach 1919-1939), 45 punktów (w latach 1946-1954), 40 punktów (w latach 1956-1970), 35 punktów (w latach 1973-1985) oraz 30 punktów (w latach 1986-1988)
b) GRAND PRIX WOLBER: 60 punktów (w latach 1922-1925) oraz 50 punktów (w latach 1926-1931)
c) PARIS - BREST - PARIS: 50 punktów (w latach 1891, 1901, 1911 i 1921), 45 punktów (w roku 1931)
oraz 40 punktów (w latach 1948 i 1951)
d) GRAND PRIX des NATIONS: 45 punktów (w latach 1932-1938), po 30 punktów (w latach 1941-1942 dla zwycięzców każdej z równorzędnych czasówek rozgrywanych w okupowanej przez hitlerowskie Niemcy strefie północnej oraz tzw. wolnej strefie południowej rządzonej przez reżim z Vichy), 45 punktów (w roku 1943), 40 punktów (w roku 1944), 45 punktów (w latach 1945-1955) oraz 40 punktów (w latach 1956-1989)
e) FINAŁ PUCHARU ŚWIATA: 35 punktów (w latach 1990-1993)
f) GRAND PRIX LIBERATION: 24 punkty dla zwycięskiego zespołu co oznacza po 3 punkty dla każdego z ośmiu kolarzy w roku 1989 oraz po 4 punkty dla każdego z sześciu kolarzy w latach 1990-1991.
a) TOUR de FRANCE: 100 punktów dla zwycięzcy
b) GIRO d'ITALIA i VUELTA a ESPANA: po 90 punktów
a) OLIMPIJSKI WYŚCIG: 75 punktów dla zwycięzcy
b) OLIMPIJSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 60 punktów
c) MISTRZOWSKI WYŚCIG: 70 punktów
d) MISTRZOWSKA JAZDA INDYWIDUALNA NA CZAS: 55 punktów
a) MILANO - SAN REMO, RONDE van VLAANDEREN, PARIS - ROUBAIX, LIEGE - BASTOGNE - LIEGE, PARIS - TOURS i GIRO di LOMBARDIA: po 50 punktów dla zwycięzcy
b) GENT - WEVELGEM, AMSTEL GOLD RACE, FLECHE WALLONNE i ZURI METZGETE: po 45 punktów
c) HEW CYCLASSICS HAMBURG, CLASICA SAN SEBASTIAN vel KLASIKA DONOSTIA i GRAND PRIX OUEST FRANCE: po 40 punktów
a) TOUR de SUISSE: 45 punktów dla zwycięzcy
b) PARIS - NICE, TIRRENO - ADRIATICO, VUELTA al PAIS VASCO vel EUSKAL HERRIKO ITZULIA, TOUR de ROMANDIE, VOLTA a CATALUNYA i CRITERIUM du DAUPHINE LIBERE: po 40 punktów
c) TOUR du BENELUX, DEUTSCHLAND TOUR i TOUR DE POLOGNE: po 35 punktów
*) GRAND PRIX EINDHOVEN: 24 punkty dla zwycięskiego zespołu do podziału między sześć (sezon 2005) lub osiem (sezon 2006) osób.
Copyright © : DANIEL MARSZAŁEK
All text is available under the terms of the Creative Commons Attribution Share-Alike (CC-BY-SA)