ZE WSZYSTKICH STRON ŚWIATA
60. Tour de Pologne powita aż 105 kolarzy zagranicznych z 25 krajów i 5 kontynentów. 103 to reprezentanci 13 grup zagranicznych, z których 8 należy do I dywizji UCI. Poniżej prezentujemy przegląd asów z różnych stron świata.
Ag2R (numery startowe 1-8, w rankingu UCI na 31.08.2003 roku - 13 miejsce): W składzie ubiegłoroczny zwycięzca TdP Francuz Laurent Brochard (mistrz świata elity z San Sebastian 1997), który w tym roku wygrał m.in. etapówkę Criterium International (kat. 1) i jednodniówkę Paris-Camembert (kat. 2). Obok niego pojadą jego rodak Christophe Agnolutto, który wsławił się wygraniem Tour de Suisse w sezonie 1997, rosyjski góral Aleksander Boczarow i ex-mistrz świata juniorów (z Valkenburga 1998) Irlandczyk Mark Scanlon, któremu wrózy się dużą karierę w imprezach klasycznych.
Cofidis (nr 11-18; UCI - 12): Francuską ekipę poprowadzi nasz rodak Marek Rutkiewicz, ale obok niego pojadą m.in. doświadczony Włoch Massimiliano Lelli, który w 1991 roku był nawet trzeci w Giro d'Italia, zaś dosłownie przed dwoma tygodniami wygrał Tour du Limousin (kat. 3). Dobrym góralem jest też Francuz David Moncoutie trzynasty kolarz ubiegłorocznego TdF, zaś sprinterem mistrz Estonii Janek Tombak przed rokiem najszybszy w Szczecinie.
Alessio (nr 21-28; UCI - 11): Włosi zarówno w rankingu UCI jak i na papierze są najsilniejszą ze wszystkich startujących w tym roku ekip. Pietro Caucchioli to trzeci kolarz Giro 2002, zaś Andrea Noe' był w tym wyścigu dwukrotnie czwarty (2000, 2003). Franco Pellizotti był dziewiąty w Giro 2003, a przed rokiem najlepszy w Szklarskiej Porębie. Andrea Ferrigato w roku 1996 wygrał imprezy PŚ w Leeds i Zurichu, zaś Fabio Baldato wygrywał etapy we wszystkich trzech Wielkich Tourach (w tym roku jeden na Giro). Natomiast ze wszystkich uczestników tegorocznego TdP największy w karierze dorobek ma Szwajcar Laurent Dufaux - drugi i trzeci w Vuelcie (1996-97), dwukrotnie czwarty w Tourze (1996, 1999) oraz zwycięzca Meisterschaft von Zurich, Tour de Romandie i dwa razy Dauphine Libere!
ONCE (nr 31-38; UCI - 16): Oczywiście w młodym składzie, ale pod wodzą doświadczonego Baska Mikela Zarrabeitii drugiego w Vuelcie 1994. Zdolna młodzież to: David Arroyo, Alberto Contador i Xavier Florencio, który ostatnio był piąty w Ronde van Nederland (kat. 1) oraz szybki Australijczyk Allan Davis.
Domina Vacanze (nr 41-48; UCI - 20): Najlepszym góralem w tej ekipie jest Massimiliano Gentili (dziewiąty w VaE 2000), ale groźny może też być wszechstronny Słoweniec Martin Derganc, który przed miesiącem wygrał Brixia Tour (kat. 3). Na finiszach powalczą Daniele Bennati i Alberto Ongarato "ważne ogniwa" w pociągu Mario Cipolliniego.
Credit Agricole (nr 51-58; UCI - 23): Najważniejsi są stali bywalcy na TdP: Francuz Christophe Moreau i Niemiec Jens Voigt. Moreau to ósmy kolarz jubileuszowego TdF (w edycji 2000 był nawet czwarty) i zwycięzca Dauphine Libere (kat. HC). W tym roku wygrał Quatre Jours de Dunkerque (kat. 1). Natomiast Voigt (drugi w TdP 1999 i 2001) i zwycięzca Criterium International 1999, zaledwie przed tygodniem wygrał Tour du Poitou et Charentes (kat. 3).
Jean Delatour (nr 61-68; UCI - 25): Przed rokiem w tym zespole brylował Brochard, a po jego odejściu liderem został inny Francuz Patrice Halgand, który wygrywał już w swej karierze Tour du Limousin (2000 i 2002) i Regio Tour (2001), a także przed rokiem etap TdF do Pau. Tego samego w sezonie 1994 roku dokonał (i to na Champs Elysees) dobry czasowiec Eddy Seigneur.
Team Fakta (nr 71-78; UCI - 24): Dobrym etapowcem jest tu Duńczyk Jorgen Bo Petersen, który w 2001 roku wygrał nawet Tour de Luxembourg (kat. 2). Potężny Szwed Magnus Backstedt wygrał etap TdF w 1998 roku oraz w tym sezonie klasyfikację intergiro na wyścigu Dookoła Włoch, zaś jego rodak Martin Rittsel Quatre Jours de Dunkerque w sezonie 2000. Typowym góralem jest zaś Fredrik Modin trzeci w ubiegłorocznym Postgirot Tour of Sweden.
De Nardi (nr 91-98; UCI - 2 w II dywizji): Najbardziej znany w jej szeregach ukraiński czasowiec Sierhij Honczar, lecz zabraknie go w składzie i dlatego najwiecej uwagi należało będzie poświęcić estońskiemu sprinterowi Andrusowi Augowi, który przed rokiem wygrał etapy: Wyścigu Pokoju w Warszawie i Tour de Pologne w Koszalinie.
LA Pecol (nr 101-108: UCI - 7 / II): Liderem powinien być rewelacyjny Nuno Ribeiro, który podczas Volta ao Portugal pokonał koalicję kolarzy z pierwszoligowej Milanezy. Obok niego pojawi się nieobliczalny Rosjanin Andriej Zinczenko, który w 1998 roku wygrał trzy, zaś w 2000 jeszcze jeden etap w Vuelta a Espana. W tym sezonie kolarz ten wygrał etapówkę Volta ao Alentejo (kat. 3).
Marlux (nr 111-118; UCI - 6 / II): Belgijska drużyna jest mocniejsza niż na to wskazuje jej ranking. Największe nazwisko ma rosyjski weteran Dimitrij Konyszew srebrny i brązowy na MŚ (1989 i 1992), a także zwycięzca etapów w każdej z trzech wieloetapówek. Łotewski czasowiec Raivis Belohvosciks wygrał w kwietniu Trois Jours de la Panne (kat. 2). Niemniej liderem będzie dobry góral Dave Bruylandts, który przed rokiem wygrał "klasyk" nr 3 w Ardenach - GP Wallonnie, zaś w minionym miesiącu najtrudniejszy etap oraz klasyfikację punktową i górską Vuelta a Burgos (kat. 1).
Panaria (nr 121-128; UCI - 4 / II): Wszechstronny Włoch Giuliano Figueras (mistrz świata do lat 23 z Lugano 1996) zajął dziesiąte miejsce w Giro 2001 oraz wygrał takie jednodniówki jak Giro dell'Apennino (2002) i Giro del Veneto (2001). Meksykanin Julio Alberto Perez Cuapio wygrał już trzy górskie etapy Giro (jeden w 2001 i dwa w 2002 roku) oraz klasyfikację górską przy tej drugiej okazji. Paolo Lanfranchi dwukrotnie wygrał malezyjski Langkawi Tour (1999 i 2001), a także zwyciężył na etapie Giro 2000 we francuskim Briancon. Aktualny mistrz świata na dochodzenie (w drużynie) Australijczyk Graeme Brown jest szybkim i brawurowo jeżdżącym sprinterem.
Formaggi Pinzolo Fiave (nr 131-138; UCI - 8 / II): Sprinter Biagio Conte wygrał już w swej karierze dwa etapy Vuelty w 1996 roku i jeden na Giro 2000. Szybkimi kolarzami są też inni Włosi Moreno di Biase oraz Rinaldo Nocentini - ów srebrny medalista MŚ U-23 z 1998 roku wygrał w tym sezonie jednodniówkę Giro di Toscana (kat. 3).