Zapewne podrażniona piątkowymi wydarzeniami grupa Milaneza przystąpiła do zmasowanego ataku na pozycję lidera podczas królewskiego odcinka sobotniego. Już na podjeździe pod pierwszą tego dnia premię górską tj. Col de Mosses (31 km) wśród sześciu uciekinierów znalazło się dwóch zawodników w seledynowo-granatowych trykotach, Hiszpanie: Bernabeu i Joan Horrach. Ponieważ w odjeździe tym znalazł się również Włoch z ekipy Phonak Marco Fertonani 19. w klasyfikacji generalnej z niewielką stratą 1:29 do Dufaux, ekipa Alessio szybko zabrała się do pracy, utrzymując dystans do uciekających w granicach 1:15. Na 42 km przed metą defekt miał Bernabeu i wkrótce uciekająca grupka rozsypała się. Najdłużej bo do podnóża Vallon Villard uciekali jeszcze: Horrach i walczący o koszulkę najlepszego górala Bask z Euskaltel Egoi Martinez. Gdy ich także dogoniono Milaneza ponowiła atak i przez chwilę na czele znalazło się bez asysty innych kolarzy trzech reprezentantów portugalskiej grupy: Jeker, Claus-Michael Moller (Dania, Milaneza) i Perez! Dopiero po pewnym czasie dołączyli do nich Hamilton i Moos. Piątka ta osiągnęła szczyt wzniesienia o 0:20 przed trójką: Alberto Martinez (Hiszpania, Euskaltel); Eddy Mazzoleni (Włochy, Vini Caldirola) i Sastre oraz aż o 0:50 nad większą grupką z przegranym jak się wydawało liderem. Jednak na zjeździe niemożliwe stało się faktem trzy pierwsze grupy połączyły się i przed finałowym podjazdem Dufaux odzyskał kontakt ze swymi najgroźniejszymi rywalami. Na ostateczną rzogrywkę między asami nie zamierzał czekać nie liczący się w "generalce" (dopiero 33., + 3.26) Mazzoleni. Włoch zaatakował na pofałdowanym terenie 9 km przed metą i zyskał przewagę nad oszczędzającymi siły na ostatni podjazd faworytami. Na pościg pierwszy (około 6 km przed finałem) zdecydował się Perez, a w liczącym niespełna 20 kolarzy "peletoniku" wciąż trwało wahanie. Perez nie miał wątpliwości i postanowił powetować sobie niepowodzenie z dnia wczorajszego - na 2 km przed metą dogonił Mazzoleniego, a kilkaset metrów dalej jechał już sam. Tym razem na metę dotarł bez przygód i niezagrożony o 0:21 przed ambitnym Włochem oraz 0:31 przed "wielką czwórką": Jeker, Moos, Hamilton i Dufaux! Dzięki takiej przewadze i uzyskanej dodatkowo bonifikacie do ostatniego etapu przystąpił z zapasem: 0:29 nad Dufaux, 0:35 nad Moos'em, 0:43 nad Hamiltonem i 0:44 nad swym kolegą z drużyny Jekerem. Co prawda lidera Team CSC z uwagi na spore umiejętności w jeździe indywidualnej na czas nie spisywano jeszcze na straty, lecz zysk Pereza nad Amerykaninem wydawał się dość bezpieczny. Tymczasem Hamilton pojechał rewelacyjnie i już na pierwszych 15 km prowadzących najpierw w doł, a nastepnie po płaskim odrobił z nawiązką wszystkie straty uzyskując w tym miejscu czas o 0:48 lepszy od wysokiego Hiszpana. Co więcej na podjeździe do mety w okolicy Stadionu Olimpijskiego "Jankes" dołożył jeszcze dalsze 0:32 i tym samym zdystansował Pereza, który zajął na czasówce tylko 14 miejsce aż o 1:20. 25-latkowi z Milanezy niewiele można jednak zarzucić, wszak aby uratować się przed atakiem Hamiltona na swoją pozycję Perez musiałby wykręcić czas zbliżony do uzyskanego przez drugiego w tej próbie Zulle (+ 0:41). Niemniej przy odrobinie lepszej postawie Hiszpan mógł utrzymać choćby drugą lokatę, która ostatecznie padła łupem Dufaux, gdyż faworyt publiczności uzyskał trzeci czas dnia "tylko" o 0:47 słabszy od Amerykanina. Wobec zaprezentowanej w ostatnich ośmiu dniach dyspozycji Hamilton wyrasta niewątpliwie na jednego z głównych "challengerów" Lance'a Armstronga w jubileuszowym Tour de France. Przed Hamiltonem teraz cztery tygodnie odpoczynku (od startów), a w czerwcu już okres "bezpośredniego przygotowania startowego" czyli: Classique des Alpes, Tour de Luxembourg i Criterium du Dauphine Libere tj. wyścig, który wygrał on już w 2000 roku przy wydatnej pomocy ... Armstronga.

POWRÓT