JALABERT Laurent (F, Mazamet 30.11.1968)

Bezsprzecznie największy kolarz pośród tegorocznych emerytów. Śmiało można również dodać, iż najlepszy kolarz ostatniej dekady obok Miguela Induraina i Romingera, a z pewnością najbardziej wszechstronny w gronie tych znakomitości. Tylko przez trzy pierwsze lata zawodowej kariery jeździł w barwach rodzimej grupy Toshiba. Następnie przeniósł się do Hiszpanii gdzie długie dziewięć lat spędził w ekipie ONCE pod okiem dyrektora sportowego Manolo Sainza. Za młodu był szybkim klasykiem mającym na koncie: srebrny medal Mistrzostw Świata w hiszpańskim Benidormie, drugie miejsce w klasyfikacji ogólnej Pucharu Świata 1991 (w tym kilka czołowych miejsc w poszczególnych wyścigach tego cyklu), dziewięć etapowych zwycięstw na trasach Vuelta a Espana 1993-94 (z czego osiem po finiszach z peletonu) oraz wygrany etap oraz zieloną koszulkę najlepszego w klasyfikacji punktowej Tour de France anno domini 1992. Świetnie rozpoczętą karierę sprintera i klasyka przerwała groźna kraksa na mecie 1 etapu TdF 1994 w Armentieres. Mimo poważnych obrażeń twarzy i złamanego obojczyka na trasy powrócił już po dwóch miesiącach i wygrał etap na Volta a Catalunya.

Jednak prawdziwym przełomem był w karierze Francuza był sezon 1995. Przez zimę stracił nieco kilogramów i z miejsca zaczął brylować również w terenie górskim! W sumie odniósł 22 zwycięstwa w punktowanych przez UCI wyścigach m.in. klasyki: Milano-San Remo i Fleche Wallonne, etapówki Paris-Nice i Volta a Catalunya. Błyszczał nawet na szlakach wymagających ekstremalnej wytrzymałości wieloetapówek. Niepodzielnie rządził na trasie wrześniowej Vuelty wygrywając również obie klasyfikacje dodatkowe oraz po drodze pięć etapów (prawie pewne szóste wspaniałomyślnie podarował tuż przed metą w Sierra Nevada wyczerpanemu uciekinierowi Bertowi Dietzowi). Dwa miesiące wcześniej na trasie "Wielkiej Pętli" stoczył przegraną walkę o podium z Bjarne Riisem (swym późniejszym dyrektorem sportowym). Ostatecznie zajął czwarte miejsce, lecz przy okazji po raz drugi zwyciężył w klasyfikacji punktowej, a także odniósł wielce prestiżowe w swej ojczyźnie zwycięstwo etapowe w dniu święta narodowego 14 lipca po ucieczce przez Masyw Centralny do mety na aerodromie powyżej miejscowości Mende. Wobec skali powyższych dokonań tylko przez formalność dodam, iż "Jaja" bez problemów wygrał wówczas również roczny ranking UCI.

W kolejnych latach nie zmieniał swej taktyki, startował i wygrywał od lutego po październik, dzięki czemu jeszcze trzykrotnie kończył sezon (1996-1997 i 1999) na czele listy rankingowej. Jak dotąd począwszy od 1948 roku i pierwszego ze światowych rankingów Desgrange-Colombo (poprzez Super-Prestige, FICP i obecnie UCI) tylko dwaj kolarze panowali dłużej: Merckx - siedem lat, Sean Kelly - pięć; zaś dwa inni: Jacques Anquetil i Bernard Hinault równie długo jak ich młodszy rodak, czyli cztery sezony. Niemniej wielka regularność i wszechstronność nie była sprzymierzeńcem Jalaberta w próbach sięgnięcia po generalne zwycięstwo w "Wielkiej Pętli". Nastały już bowiem czasy, w których by wygrać Tour należało skoncentrować cały swój sezon wokół tej wielkiej imprezy. Ponadto mimo znacznej poprawy jazdy w górach Laurent nadal ustępował wybitnym specjalistom w tej branży, szczególnie na najwyższych i najtrudniejszych wzniesieniach. Dlatego też nigdy już nie poprawił swej czwartej pozycji w TdF i takie samo miejsce zajął w swym jedynym poważnym starcie w Giro d'Italia. Jako kolarski wzorzec uniwersalności z czasem poprawił się również w jeździe indywidualnej na czas i to ze znakomitym skutkiem. Na szczęśliwej dla siebie iberyjskiej ziemi w San Sebastian zdobył w 1997 roku tytuł mistrza świata w tej specjalności!

Nie przestawał nas zadziwiać, zdobywał kolejne "skalpy" do swej bogatej kolekcji, klasyki: Fleche Wallonne i Giro di Lombardia, etapówki najwyższej kategorii: Paris-Nice, Vuelta al Pais Vasco i Tour de Romandie. W sumie wygrał 25 etapów w Wielkich Tourach (najwięcej aż 18 oczywiście w Vuelcie). W każdym z trzech wieloetapowych wyścigów bywał liderem i zwycięzcą klasyfikacji punktowej. Dopiero wraz z nadejściem trzeciego tysiąclecia "Jaja" zmienił barwy, do przejścia do duńskiej drużyny CSC namówił go były rywal Riis. Mimo feralnej przygody w garażu, kiedy u progu sezonu 2001 spadł z drabiny i połamał żebra Laurent raz jeszcze powrócił na szosę w stylu godnym wielkiego mistrza. Wygrał dwa etapy i klasyfikację górską (tym razem) w 88. TdF, po czym wysoką formę potwierdził zwycięstwem w pucharowym klasyku Clasica San Sebastian. Ten wyczyn niemal skopiował po 12 miesiącach ponownie zdobywając białą koszulkę w czerwone grochy dla najlepszego górala "Wielkiej Pętli" dzięki odważnym rajdom w Pirenejach oraz raz jeszcze okazał się najszybszy w wyścigu dookoła baskijskiego miasta świętego Sebastiana. Już przed startem do 89. edycji Touru zapowiedział zakończenie kariery po tegorocznym sezonie. Hat-trick górskich ucieczek w środkowej fazie wyścigu rozniecił jego popularność w narodzie francuskim do nie spotykanych wcześniej rozmiarów. Po raz ostatni wystartował na trasie Mistrzostw Świata w Zolder. Impreza ta prestiżem była godną areną dla pożegnania wielkiego mistrza, jednak łatwa trasa nie dała okazji do zaprezentowania jego klasy. Pomimo ogromu swych dokonań do końca pozostał świadomym swej wartości, lecz skromnym człowiekiem i w przyszłości chce być pamiętany przez swych fanów po prostu jako "Jaja".