Jedyna rewolucyjna jak się zdawało zmiana w konstrukcji korb, to system Biopace stosowany przez Shimano w niektórych grupach jeszcze do początku lat 90-tych. System ten polegał na zastosowaniu zębatek o zmieniającej się wzdłuż obwodu średnicy. Zmiana ta zachodziła w odpowiednim stopniu w stosunku do położenia korb i w ten sposób miało się do czynienia niejako z "przerzucaniem bez przerzutki". System Biopace rychło zarzucono, gdyż okazało się, że utrwala on nawyk kręcenia ze zmieniającą się, i co gorsza, niewielką kadencją. Z problemem kadencji związany jest również problem długości korb, będący w ostatnim dzisięcioleciu tematem wielu dyskusji wśród ekspertów. Przez całe dzisiątki lat typowe korby szosowe miały długość 170 mm, a korby torowe były odpowiednio krótsze. Dopiero na początku lat 90-tych daje się zauważyć tendencja do powszechnego stosowania korb dłuższych: 172.5, lub nawet 175 mm. Powodem tej tendencji było "odkrycie", że korby dłuższe dają swego rodzaju przewagę (większy moment napędowy będący iloczynem przyłożonej siły i długości korby) przy wjeżdżaniu pod górę. Jest to oczywistą prawdą, jednak nie należy tracić z pola widzenia zjawisk zachodzących przy jeździe po płaskiej szosie, gdzie dłuższe korby zmuszają do kręcenie z mniejszymi kadencjami. Dlaczego tak się dzieje?

 

Zauważmy, że ruch obrotowy korbami można z drugiej strony postrzegać jak ruch postępowy pedałów po linii krzywej będącej okręgiem o promieniu równym w przybliżeniu długości korby. Przy określonej długości korby pedał porusza się po tej krzywej ze ściśle określoną prędkością liniową, nie większą jednak niż jakaś typowa dla danego kolarza wartość. Zwiększenie długości korby musi spowodować dla zachowania stałej wartości maksymalnej prędkości liniowej, zmniejszenie prędkości obrotowej, czyli kadencji. To zaś według ostatnich analiz wydaje się być najgorszą rzeczą, którą może robić kolarz myślący poważnie o swojej karierze. Potwierdzeniem tej hipotezy jest Lance Armstrong kręcący z kadencją większą o blisko 20% od typowych kadencji praktykowanych w kolarstwie zawodowym. W jednej z opinii na ten temat pochodzącej z prasy anglojęzycznej spotkałem się nawet ze zdaniem, że nieznany jest przypadek aby zbyt krótkie korby komukolwiek zaszkodziły, natomiast świat jest pełen kolarzy, którzy skończyli swoją karierę na skutek stosowania korb zbyt długich!

 

Typowe współczesne korby szosowe posiadają dwie tarcze osadzone za pomocą pięciu wkrętów na średnicy równej 130 mm. Od tego standardu wyłamuje się Campagnolo praktykujące średnicę osadzenia tarczy równą 135 mm. Korby trzyrzędowe stosowane są w kolarstwie zawodowym sporadycznie, jedynie przez niektórych kolarzy i to wyłącznie na ekstremalnie stromych etapach o nachyleniu przekraczającym 20%. W przypadku takich korb średnica osadzenia trzeciej, najmniejszej tarczy wynosi w obydwu standardach szosowych 74 mm. W przeszłości praktykowane były również inne średnice osadzenia tarczy. Większość z tych przypadków opisuje Sheldon Brown, a ja idąc jego śladem zaprezentuję tylko te najważniejsze.