Na miano najbardziej utytułowanego kolarza spośród kończących kariery wraz z koncem XX wieku zasługuje Szwajcar Pascal Richard. Kolarz o bardzo ciekawej biografii sportowej, był aż 8-krotnie mistrzem swego kraju, z czego 6 razy na szosie (wyścig klasyczny w latach 1989 i 93; oraz górski 1986-87, 89, 91) i 2 razy w przełajach (1986, 89). Właśnie w "crossie" błyszczał za młodu, do zimy roku 1989 włącznie, odnosząc 20 zwycięstw m.in. zdobywając po drodze tytuł mistrza świata w 1988!

Wraz z przejściem do ekipy Helvetii zaczął odnosić poważniejsze sukcesy na szosie. Już w pierwszym roku startów w tej grupie wygrał etap Tour de France prowadzący przez przełęcze Vars i Izoard do bardzo szczęśliwego - jak się miało okazać w przyszłości - dlań Briancon. Jednak "złoty okres" w karierze Richarda przypadł na lata współpracy z włoskim dyrektorem sportowym Giancarlo Ferrettim, dziś prowadzącym Fassa Bortolo. Ferret zawsze dobierał sobie wyrównaną grupę wszechstronnych indywidualistów, zamiast ustawiać taktykę i pracę zespołu pod niekwestionowanego lidera (etapowego czy sprintera). Uniwersalny Szwajcar, bardzo dobry góral, dobry czasowiec i niezły sprinter, przy tym świetny taktyk potrafiący wygrywać tak klasyki, krótsze etapówki jak i etapy w Wielkich Tourach idealnie pasował do jego koncepcji.

Podczas kolejnych 4 sezonów (w Ariostei, GB-MG i przez dwa lata w MG-Technogym) Richard odniósł aż 38 zwycięstw. W 1993 roku wygrał wyścig po ojczystej Romandii, po raz drugi został mistrzem Szwajcarii, a jesienią na torze w Monza ograł na finiszu Włocha Giorgio Furlana (też Ariostea) wygrywając Giro di Lombardia i rewanżując się mu tym samym za porażkę w TdS dwa lata wcześniej. Rok 1994 miał jeszcze lepszy, aż 14 zwycięstw w tym obie szwajcarskie etapówki TdR i TdS, koszulka najlepszego górala Giro, potwierdzona zwycięstwem na śnieżnym etapie do Sestriere. Był nadto bliski obrony tytułu w GdL, długo uciekał (początkowo z Zenonem Jaskułą) jednak Rosjanin Władisław Bobrik i Włoch Claudio Chiappucci "przeszli" go już na ostatniej prostej. W roku 1995 ponownie "szalał" na Giro, gdyby nie spryt Siergieja Uszakowa w Gressoney St. Jean, wygrałby aż trzy górskie etapy. Apropos ten do Chianale skrócono na skutek lawiny, a miał kończyć się ... w Briancon!

Rok 1996 był ostatnim z "tłustych". Najpierw na finiszu w Ans wyprzedza Lance'a Armstronga oraz swego rodaka Mauro Gianettiego i wygrywa ardeński klasyk Liege-Bastogne-Liege. Potem były etapy: GdI (tym razem już bez przeszkód do francuskiego Briancon!) oraz TdF (do Le Puy w Masywie Centralnym). 31 lipca tego roku w Atlancie sięga po swój najcenniejszy "skalp". Na pierwszych dla "profich" Igrzyskach Olimpijskich odjechał z 12-osobowej grupki (w której my mieliśmy Zbigniewa Sprucha ) z dwójką byłych kolegów klubowych (1993-95) - Duńczykiem Rolfem Sorensenem oraz włoskim Anglikiem Maxem Sciandrim i ogrywając ich na finiszu sięgnął po olimpijskie złoto!