Bezsprzecznie najlepszy kolarz wszechczasów. Zwany "Kanibalem", ze względu na nadludzką wręcz wolę walki i zwycięstw. Jeszcze jako 19-letni amator został mistrzem świata w 1964 roku we francuskim Sallanches. Podczas 13-letniej kariery zawodowej odniósł 445 zwycięstwa, w latach 1970-73 nie schodząc poniżej liczby 50. na sezon! Rozpoczynał swe "polowania" na sukcesy już w lutym i kończył je w październiku. Do tego zimą niejednokrotnie uczestnicząc w torowych sześciodniówkach (wygrał ich 17, z czego 15 w parze z Patrickiem Sercu). Wyliczankę jego najważniejszych przewag należy zacząć od 5 zwycięstw w Tour de France i Giro d'Italia oraz jednego w Vuelta a Espana. W wyścigach tych wygrał łącznie 65 (34+25+6) etapów. Bywał oczywiście mistrzem świata i to 3-krotnie (1967, 71, 74). Odniósł aż 29! triumfów w imprezach klasycznych tj. 7 w Mediolan-San Remo; 5 w Liege-Bastogne-Liege; po 3 w Gandawa-Wevelgem, Strzale Walońskiej i Paryż-Roubaix; po 2 w Dookoła Flandrii, Amstel Gold Race i Dookoła Lombardii oraz po 1 w Henninger Turm i Paryż-Bruksela. Nie "gardził" zwycięstwami w mniejszych etapówkach m.in. 3 w Paryż-Nicea, po 1 w Romandii, Katalonii, Dauphine oraz Tour de Suisse. Wygrał Grand Prix des Nations w 1973 roku, a rok wcześniej na torze Meksyku ustanowił rekord godzinny - 49,431 km/h, który jako absolutny przetrwał dwanaście lat, zaś w wersji standardowej ... do jesieni tego roku! W latach 1969-75 wygrywał ranking Super-Prestige na kolarza roku, a w latach 1969, 71, 74 był nawet wybierany sportowcem globu! Wygrał więc w sumie niemal wszystko co mógł, do pełni szczęścia zabrakło mu chyba tylko klasyku Paryż-Tours.

W dużej mierze zastąpił Merckxa na pozycji lidera światowego peletonu. Równie przekonująco potrafił się rozprawiać ze wszelką opozycją. Jednak w odróżnieniu od Belga Bretończyk był już kolarzem koncentrującym się bardziej na określonym typie imprez tj. etapówkach. Nie można jednak powiedzieć by unikał klasyków, bo wygrał ich aż dziewięć. Dwukrotnie górzyste: L-B-L, Strzałę i Lombardię, zaś po razie: G-Wevelgem, AGR i P-Roubaix. W 1980 roku w znanym nam już alpejskim Sallanches został mistrzem świata zawodowców. Przede wszystkim jednak królował w etapówkach i tak 5 razy wygrał Tour de France, 3 Giro d'Italia oraz 2 Vuelta a Espana. Z krótszych tourów m.in. 3 razy Dauphine Libere i raz Tour de Romandie. Największym jego atutem była jazda indywidualna na czas, dlatego też 5-krotnie wygrał GPdN, a pośród 28 wygranych przez niego etapów w Tour de France było 20 czasówek (rekordem "Wielkiej Pętli"). "Borsuk" jak go nazywali rywale ze względu na zawziętość był też 4-krotnie kolarzem roku według Super-Prestige w latach 1979-82.

Porównując go do kolarzy współczesnych przychodzi na myśl osoba Laurenta Jalaberta tyle, że w nieco lepszej "wersji". Przeszedł podobną do Francuza ewolucję tzn. od sprintera do klasyka, a nawet w pewnym zakresie do etapowca. Najwięcej sukcesów przyniosły mu mniejsze toury m.in. wygrał aż 14 spośród dziś oznaczanych kategorią najwyższą (H.C.): aż 7 razy Paryż-Nicea (1982-88), 3 razy Dookoła Kraju Basków i po 2 razy Tour de Suisse oraz katalońską Voltę. Wygrał 11 klasyków: 3 razy Lombardię; po dwakroć: Roubaix, L-B-L i Mediolan-San Remo oraz po razie: Paryż-Tours (w owym czasie - 1984 r. - do Chaville!) i G-Wevelgem. Z wieloetapówek wygrał tylko hiszpańską Vueltę w 1988 roku, przez lata wygrywając w niej łącznie 16 etapów. W Tour de France wygrał 5 etapów, ale w "generalce" był najwyżej czwarty (1985). Za to 4-krotnie był najlepszym sprinterem TdF, co do tego roku jeszcze było rekordem Touru. Nie miał szczęścia do MŚ, w których zdobył tylko dwa brązowe medale w latach (1982 i 89). Był w końcu pierwszym triumfatorem cyklu jednodniówek o Puchar Świata w 1989 roku. Wygrał też GPdN w 1986, a że jeździł dużo i wiele wygrywał kończył sezony jako numer 1 na listach rankingowych, w latach 1984-86 wdłg. rankingu Super-Prestige i 1986-88 wdłg. FICP (poprzednika dzisiejszego UCI).

Wybitny czasowiec i pierwszy kolarz, który 5-krotnie (1957, 1961-64) wygrał Tour de France to pierwsze skojarzenia. Normandczyk jako pierwszy też skompletował zwycięstwa we wszystkich trzech Wielkich Tourach. Obok TdF wygrał bowiem dwukrotnie Giro (1960, 64) i raz Vueltę (1963). Z etapówek mniejszych: 5 razy Paryż-Nicea (1957, 61, 63, 65-66), 2 razy Dauphine (1963, 65) i po razie Katalonię (1967) oraz niejako na zakończenie bogatej kariery Kraj Basków (1969). Po drugim zwycięstwie w Dauphine, niemal bez odpoczynku (podróż i kilka godzin snu) stanął na starcie przeszło 550-kilometrowego! klasyku Bordeaux-Paryż i... wygrał! Z innych wielkich jednodniówek wygrał tylko G-Wevelgem w 1964 r. i L-B-L w 1966. W tym samym roku zdobył swój jedyny (srebrny) medal MŚ. Gdyby żył (umarł na raka przed 13 laty) na pewno żałowałby, że w jego czasach nie było czempionatów o tytuł najlepszego czasowca, bowiem pod tym względem nie miał sobie równych aż 9-krotnie wygrywając GPdN - imprezę o największym prestiżu w tej specjalności. Był tez rzecz jasna rekordzistą w jeździe godzinnej, u progu kariery w 1956 r. na mediolańskim torze Vigorelli odzyskał dla Francji rekord godzinny uzyskując 46,159 km/h. Jak przystało na kolarza tego formatu i on wygrywał ranking S-P, a miało to miejsce w latach: 1961, 63, 65-66.

Najmłodszy, ale najlepszy z czworga braci. Kolarskie "szlaki" przecierali przed nim: Aldo-1934, Enzo-1940 oraz Diego -1947. Na przełomie lat 70. i 80. toczył zażarte boje z Giuseppe Saronnim o panowanie we włoskim peletonie. Giro wygrał tylko raz w 1984 roku, lecz poza tym był 3-krotnie drugi i 2-krotnie trzeci, wygrywając w sumie 23 etapy. Do TdF "przyłożył się" tylko w 1975 r., wygrał dwa etapy i klasyfikację młodzieżową, był kilka dni liderem ale skończył na 7. miejscu. W latach 1976-78 nie schodził z podium MŚ (złoto w wenezuelskim San Cristobal 1977 i dwa srebra). Wygrał 10 klasyków, p.w. "ustrzelił hat-trick" w Paryż-Roubaix (1978-80), 2 razy zwyciężył w Giro di Lombardia (1975, 78) i po razie w: P-Tours, Strzale Walońskiej, Mistrzostwach Zurychu, G-Wevelgem oraz M-San Remo. Dwa sukcesy w Tirreno-Adriatico (1980-81), wygrany Super-Prestige anno domini 1978 i rekordy godzinne z 1984 roku (ten drugi - 51,151 km/h) uzupełniają listę dokonań. Co godne dodania w styczniu 1994 r. mimo blisko 43 lat spróbował go odzyskać, bez powodzenia, ale poprawił "życiówkę" na 51,840 km/h!

Zmarły w tym roku Toskańczyk mimo przerwy wojennej i wielkiego rywala w osobie Fausto Coppiego osiągnął tyle, iż pozostanie na zawsze w pamięci nie tylko Włochów. Podczas 20-letniej kariery wygrał 3 razy GdI (1936, 37, 46) i 2 razy TdF (1938, 48). Ponadto 4-krotnie był drugi w Dookoła Włoch i raz w Dookoła Francji. W tych dwóch imprezach wygrał w sumie 29 etapów tzn. 17 w Giro i 12 w Tourze. Dwukrotnie wygrywał też Tour de Suisse (1946, 47) oraz po razie Vuelta al Pais Vasco (1935) i Tour de Romandie (1949). Równie dobrze czuł się w klasykach, a 4 zwycięstwa w Mediolan-San Remo, 3 w Giro di Lombardia oraz 2 w Mistrzostwach Zurychu są tego świadectwem. Gino nazywany "Pobożnym" był przede wszystkim kolarzem bardzo regularnym i znakomitym góralem. Do dziś jest współ-posiadaczem (wraz Felice Gimondim i Hiszpanem Federico Bahamontesem) dwóch rekordów tj. 14. w czołowych "5" klasyfikacji generalnych i 9 zwycięstw w klasyfikacjach górskich Wielkich Tourów!

Kolejna z włoskich legend. W 1964 roku wygrał Tour de l'Avenir, by już rok później powtórzyć ten sukces w dorosłym Tourze! Start wspaniały, a po nim liczne dalsze sukcesy, ale na drodze do pełnego spełnienia stanął ... Eddy Merckx! Pomimo tej przeszkody Felice i tak należy do elitarnego grona kolarzy, którzy wygrali każdy z największych wyścigów tzn. Tour w 1965, Giro trzykrotnie: 1967, 69 i 76 oraz Vueltę w 1968. W Giro był jeszcze 2 razy drugi i 4 razy trzeci, co daje w sumie 9 miejsc na podium!, na Tourze zaś drugi w 1972 r. za... Merckxem. Zrewanżował się Belgowi w Barcelonie podczas MŚ-1973 gdzie zdobył złoto, wcześniej miał srebro w 1971 i brąz w 1970 roku. Wygrywał też klasyki: P-Bruksela (1966, 76); GdLombardia (1966, 73); P-Roubaix (1966); M-San Remo (1974), oraz mniejsze toury m.in. Romandię (1969) i Katalonię (1972). Wreszcie także próby czasowe jak Grand Prix des Nations (1967-68) choćby, ale mógł znacznie więcej gdyby nie ... już wiemy kto.

Obok Francuza Raymonda Poulidora z pewnością najbardziej znany pechowiec o przydomku "wiecznie drugi". Miał potwornego pecha, że początek jego kariery przypadł na erę Merckxa, a dalszy jej ciąg na czasy Hinault! Wygrał dużą Vueltę (1979); 10 etapów Tour de France; Paryż-Nicea aż 3 razy (1974-75, 79); Tour de Romandie (1974); Tirreno-Adriatico (1985); klasyki: Paryż-Tours (1977 do Wersalu! i 79 do Chaville!) oraz Strzałę Walońską (1976). Jednak w powszechnej pamięci pozostanie z dwóch względów. Po pierwsze jako 6-krotnie drugi w TdF (1970, 71, 76, 78, 79 i 82), wygrał Tour tylko raz w 1980 r. gdy Hinault wycofał się na skutek kontuzji. Po drugie dlatego, że został mistrzem świata w Giavera del Montello w roku 1985 jako zawodnik blisko 39-letni, zaś swój ostatni klasyk Amstel Gold Race wygrał w 1987 r. już po czterdziestce!

Młodszy z dwójki braci, którzy swe zainteresowania dzielili między przełaje i szosę. Starszy o dwa lata Eric skupił się ostatecznie na "crossie" i 7-krotnie (co jest rekordem) został mistrzem świata zawodowców. Roger również zdobywał tego typu tytuły, wśród amatorów (1968) jak i zawodowców (1975), lecz skoncentrował swą karierę na szosie. Był szalenie wszechstronny, "leżało mu" wszystko... no może poza 3-tygodniowymi Tourami (najwyższe 4. miejsce na GdI 1975). Wygrał 14 klasyków, z czego aż 4 razy (1972, 74-75, 77) słynne "Piekło Północy" stąd nadano mu przydomek "Monsieur Paris-Roubaix". Ponadto 3-krotnie M-San Remo (1973, 78-79); 2-krotnie Lombardię (1974, 76) i po razie wygrywał: Liege, Strzałę Walońską, Zurych, Flandrię oraz P-Bruksela. Jak na wybitnego klasyka, nie miał jednak szczęścia do MŚ - tylko srebro w 1975 roku. Swe najlepsze lata spędził we włoskich grupach, z tego powodu m.in. wygrał aż 22 etapy GdI oraz 6-krotnie (1972-77) Tirreno-Adriatico! Podczas Tour de Suisse-1975 wygrał 6 z 11 etapów, w "generalce" pokonując samego Merckxa.

Pośród wszystkich wielkich, kolarz owiany bodaj największą legendą. Być może jak wzorem gwiazd rocka częściowo odpowiedzialna za nią jest przedwczesna śmierć, której przyczyną była malaria "złapana" podczas gościnnych kryteriów w Górnej Wolcie (Burkina Faso). Przede wszystkim jednak w pamięci fanów zapadły zwycięstwa Fausta, niejednokrotnie dokonywane w "natchnionym" stylu. Piemontczyk 5-krotnie wygrał Giro (+ 22 etapy) i 2-krotnie Tour (+ 9 etapów). Był też pierwszym, który wygrał oba najtrudniejsze wyścigi w jednym (1949) sezonie, wyczynów powtórzył zresztą 3 lata później. Był mistrzem świata w 1953 roku, oraz brązowym medalistą w 1949. Wygrał 10 klasyków, aż 5 razy Lombardię (1946-49, 54) i 3 razy San Remo (1946, 48-49); ponadto Roubaix i Strzałę (oba w 1950). U szczytu swej dyspozycji był poza zasięgiem rywali w jeździe na czas, wygrał GP des Nations w 1946 i 47 roku, a podczas wojny (7.11.1942) na torze Vigorelli ustanowił rekord godzinny - 45,871 km/h, który przetrwał 14 lat. Był również kolarzem nr 1. rankingu "Desgrange-Colombo" w 1949 roku.

Rik II (bo I to Van Steenbergen 3-krotny mistrz świata z lat 40. i 50.) zwany też "Imperatorem z Herentals" był przede wszystkim wybitnym specjalistą wyścigów klasycznych. Zwyciężył ogółem w 16. (co jest drugim wynikiem w historii), lecz jako jedyny uczynił to przynajmniej raz w każdym z 6 najważniejszych: San Remo 1958; Flandria 1959 i 62; Roubaix 1961-62, 65; Liege 1961; Tours 1959 i 67 oraz Lombardię w 1959 roku. Do tego jeszcze 3-krotnie G-Wevelgem (1956-57, 62); 2 razy P-Bruksela (1956, 58) i raz Strzałę Walońską (1968). Zdobył 2 złote (1960-61) i srebrne (1956, 63) medale MŚ, a miał i brąz w gronie amatorów (1953). Odnosił także sukcesy w wyścigach wieloetapowych, nie ograniczając się przy tym do sprinterskich popisów. W Vuelcie był generalnie 3. w 1959 i 1965 roku, w sumie zwyciężając na 18 etapach; podczas Giro bywał 4. w 1959 i 7. w 1961 wygrywając 12 etapów; zaś na Tourze "sięgnął" maksimum 10. lokaty w 1963 triumfując ogółem na 7 odcinkach. Wygrywał klasyfikacje sprinterskie co nie dziwi, ale na Giro w 1960 roku potrafił też wygrać górską!

Najmłodszy w tym elitarnym towarzystwie to najlepszy kolarz mijającej dekady. Bask spod Pampeluny niepodzielnie rządził wieloetapówkami pierwszej połowy lat 90. Wygrywał klasyfikacje generalne dzięki wyśmienitej jeździe na czas, w górach z reguły ograniczając się do kontrolowania najgroźniejszych rywali. 5 razy z rzędu wygrał Tour de France (1991-95) i 12 etapów, z czego 10 to czasówki właśnie. W latach 1992-93 do zwycięstw we Francji dokładał sukcesy w Giro, był też 3. w 1994 roku, a w sumie wygrał 4 etapy GdI - wszystkie na czas! Mniejsze wygrane etapówki to przede wszystkim: Katalonia (1988, 91-92), P-Nicea (1989-90) oraz Dauphine Libere (1995-96). Z klasyków jedynie pucharowy San Sebastian (1990) na ojczystej ziemi. "Big Mig" (188cm wzrostu) zdobył również 3 medale MŚ w wyścigach ze startu wspólnego: dwa srebrne (1993, 95) i jeden brązowy (1991). Jak przystało na mistrza czasówek zdobywał złoto w tej specjalności na MŚ w 1995 r. i podczas Igrzysk Olimpijskich w Atlancie rok później. Niemniej w myśl zasady, iż "najtrudniej być prorokiem we własnym kraju" nigdy nie wygrał Vuelta a Espana (najwyżej był 2. w 1991 r., ba... nawet etapu!, był tylko cztery dni liderem jako niespełna 21-letni młokos (1985). Nie udało mu się też nigdy zwyciężyć w wyścigu Dookoła Kraju Basków. W roku 1994 przez 50 dni był rekordzistą w jeździe godzinnej (53,040km/h), ale ów rekord szybko odebrał mu najgroźniejszy rywal Szwajcar Tony Rominger. Przez dwa lata (1992-93) był liderem rankingu UCI czyli najlepszym kolarzem sezonu. Karierę zakończył niespodziewanie i dość wcześnie - po przegranych w TdF (zaledwie 11. miejsce) i VaE (wycofał się) - jednak dzięki olimpijskiemu złotu godnie.